หลายวันแล้วที่ฉันไม่ได้

บันทึกถึงความอ้างว้างนี้

เพราะมีสิ่งหนึ่งที่ฉันกำลัง

เพลินอยู่.......................

แต่ครั้งนี้...ฉันก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก

เพียงแต่ฉันไม่ได้คิดจะบันทึกถึงความทุกข์นั้น

และมันก็จะเป็นบันทึกหน้าที่ขาดหายไปนะคะ

เพราะฉันรู้ว่า...เมื่อถึงเวลา

มันก้จะจากฉันไปเองเช่นกันนะคะ เหมือนดั่งความสุขนั้น

เมื่อไม่มีสิ่งใดแน่นอน....

ฉันจึงเป็นอิสระจากความทุกข์และแม้แต่ความสุข

ฉันไม่ไข่วคว้าหาสิ่งใด...แล้วแต่ว่าฉันจะเผชิญอยู่กับสิ่งใด

ซึ่งฉันก็พร้อม...และเตรียมใจไว้แล้วสำหรับลมหายใจของตัวเอง...

ป.,ล....หัดเขียนเล่นๆ ในวันที่ 10 มค 57

มณีเทวา