ทบทวนตัวของฉันเอง ปี ๒๐๑๓

     ในรอบปี ๒๐๑๓ สำหรับชีวิตของฉันในความคิดที่ฉันได้เคยพูดในตอนต้นปี นั่นคือ...

การทำงาน ชีวิตในการทำงานในรอบปี สำหรับปีนี้ ดูเหมือนมีปัญหาในการทำงานมากมาย

แต่ทุกเรื่อง ทุกสิ่งอย่างปัญหาต่าง ๆ ก็คลี่คลายไปตามกาลเวลา ปัญหาบางเรื่องก็คลี่คลาย

ไปได้เลยไม่ต้องอาศัยเวลา...แต่ปัญหาบางเรื่องก็ต้องอาศัยเวลาในการแก้ไข...

      ตอนเป็นเด็ก ๆ ฉันไม่เคยคิดเลยว่า เมื่อฉันเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ปัญหาต่าง ๆ ในที่

ทำงานจะมีมากมายเช่นนี้...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้ใหญ่รุ่นก่อนฉันเป็นแบบตัวฉันหรือ

ไม่...อาจใช่หรืออาจไม่ใช่ เพราะปัจจุบันสังคมของการทำงานเปลี่ยนแปลงไป...ซึ่งไม่

เหมือนเมื่อก่อน เหตุเพราะปัจจัยหลายอย่าง เช่น ปัจจุบันโลกของเทคโนฯ เข้ามา

การศึกษาที่ทุกคนได้เรียนรู้ (อาจรู้จริง + รู้ไม่จริง) ทำให้เกิดความคิดเห็นแตกต่างกัน...

๑. สิ่งที่ตนเองทำได้สำเร็จตามหวัง...

      ปัญหาในการทำงานในแต่ละเรื่อง...ฉันก็สามารถแก้ไขได้ตามสถานการณ์...บางเรื่อง

ต้องแก้ไขด้วยตัวของฉันเอง บางเรื่องราว ต้องปรึกษาผู้บริหารระดับสูง...ส่วนเรื่องครอบครัว

ของฉัน ๆ พยายามดูแล ใกล้ชิด ให้ความอบอุ่นตลอดเวลา เพราะฉันถือว่า...ไม่มีใครจริงใจ

และเข้าใจในตัวของฉันดีเท่ากับครอบครัวของฉันเอง...ทั้งงาน + ครอบครัว เป็นสิ่งที่ฉัน

ทำได้สำเร็จตามความหวังที่ตัวฉันเองตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นปี ๒๐๑๓...

๒. สิ่งที่ตนเองทำไม่สำเร็จได้ตามหวัง...

      คงไม่พ้นเรื่องการทำงาน ฉันหวังให้ทุก ๆ เข้าใจในการทำงานเรื่องงานบุคคล ซึ่งตัว

ฉันเองต้องรับผิดชอบในด้านการพัฒนาบุคลากรของมหาวิทยาลัย ยิ่งปัจจุบันการบริหารงาน

บุคคล เป็นเรื่องของการพัฒนาคนให้มีศักยภาพ คุณภาพมากยิ่งขึ้น...แต่ฉันก็ทำได้เพียง

เริ่มต้นที่จะก้าวเดิน ฉันรอ ๆ วันนั้น ที่ฝันของฉันจะเห็นคนในมหาวิทยาลัยมีความแข็งแกร่ง

+ เข้าใจในระบบการทำงานด้านงานบุคคลมากยิ่งขึ้น...ทุกสิ่งทุกอย่างคงต้องอาศัยเวลา

เพื่อจะทำให้การพัฒนาคนมีคุณภาพมากยิ่งขึ้น...เมื่อคนมีคุณภาพ มหาวิทยาลัยมีคุณภาพ

ไม่ต้องพูดถึงประเทศชาติ ก็จะมีคนที่มีคุณภาพมากเพิ่มขึ้น...ฉะนั้น คงต้องอาศัยระยะเวลา

ในการเข้ามาช่วย เพราะลำพังตัวของฉันคนเดียวคงไม่ได้ ทุก ๆ คนต้องร่วมมือร่วมแรงกัน

รู้จักหน้าที่และความรับผิดชอบของตนเอง...

๓. อยากจะปรับปรุงอะไรในชีวิตให้ดีขึ้นอีก

       สำหรับเรื่องนี้...ในตัวของฉันเอง ฉันก็คิดว่า "ทุกวันนี้ฉันทำดีที่สุดแล้ว...ทำตาม

หน้าที่ที่ฉันเป็นข้าราชการ"...มีหน้าที่ใด ฉันก็พยายามอย่างเต็มตามความสามารถ...

รับผิดชอบสิ่งใดฉันก็ทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด...สำหรับผลฉันไม่เคยหวัง ฉันคิดเพียงแต่ว่า

"เมื่อทุก ๆ วัน ได้ทำดีที่สุดแล้ว ผลที่ตามมาก็จะดีขึ้นเอง"...ส่วนชีวิตของฉัน ๆ ถือว่า...

มันก็คงอยู่ไม่สูงไปกว่านี้แล้ว...คนเราคิดอะไร? มากมายกับชีวิต...ลาภ ยศ

สรรเสริญ...สุดท้ายก็คืนสู่ "สามัญ" กันทุกคน ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าไปได้...เพียงแต่ว่า

"ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด"...ยิ่งเฉพาะชีวิต "ครอบครัว" ฉันให้ความดูแล ใกล้ชิด ให้ความรัก

ความอบอุ่นกับลูก ๆ หลาน ๆ กับคนใกล้ตัว กับพ่อของฉัน มากเท่าที่ฉันจะทำให้กับ

พวกเขาได้...

       "ชีวิตมนุษย์"...คงไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้ว...ที่ได้เกิดมาเป็น "คน" ได้ทำตาม

หน้าที่ความรับผิดชอบต่อตนเองและต่อคนรอบข้างต่อสังคมและต่อประเทศชาติ...

เท่านี้ก็เป็น "สุขใจ" แล้วค่ะ :):)

 

ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกการทบทวนตัวเองของฉัน ในปี ๒๐๑๓ ค่ะ :):)

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๖