วันนี้..ตั้งใจเป็นมั่นเป็นเหมาะจะขอเข้าสวนลำไย ไปดูดินดำน้ำชุ่มกับปุ๋ยหมักที่ทำไว้หลังบ้าน แต่คนที่บ้านคัดค้าน บอกว่าครัวใหม่ที่โรงเรียนยังไม่มีตู้เย็น ยังไม่มีหม้อหุงข้าวไฟฟ้า และฯลฯ ผมนิ่ง..เพราะไม่มีตังค์..แต่คนที่บ้านรับรู้ได้ด้วยสามัญสำนึกขั้นพื้นฐาน จึงบอกว่า..ถ้าพ่อไม่มีตังค์..แม่จะออกให้ก่อน...ผมก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ..จึงรีบบอกไปว่า..แต่งตัวสิ..เราจะไปโฮมโปรกัน......
ถึงโฮมโปร สุพรรณบุรี ลูกชายคนโต ซึ่งกำลังเป็นครูฝึกสอนในโรงเรียนอนุบาลฯมารอรับ ท่าทางแม่จะดีใจที่ลูกชายมีน้ำใจมาช่วยเลือกซื้อเครื่องไฟฟ้า แต่ผมรู้แล้วว่าวันนี้ลูกชายจะขอเงินเพิ่ม เพื่อพานักเรียนไปแข่งขันวิชาการที่ จ.เพชรบุรี..รับรองวันนี้คุณแม่ได้จ่ายหมดกระเป๋าแน่
จ่ายไป ๑ หมื่นบาท ได้เครื่องไฟฟ้า ๒ ชิ้น สำรองจ่ายให้ราชการ ในวันหยุดราชการ ทำงานทั้งเสาร์ ทั้งอาทิตย์ น่าจะเจริญในหน้าที่ราชการเสียเหลือเกิน วันนี้..ผมไม่รู้สึกเมื่อยล้า เพราะขณะที่แม่ลูกหาซื้อของ ผมเข้าไปดูหนังสือในซีเอ็ด ได้ "head" ของนิ้วกลมมา ๑ เล่ม อ่านในร้านไปครึ่งเล่ม ที่เหลือซื้อกลับไปอ่านที่บ้าน
อยากกลับบ้าน ก็กลับไม่ได้ มีคำสั่งให้ไปต่อที่โลตัส เพื่อซื้อของสำหรับห้องสหกรณ์โรงเรียน..แม่คุณเอ๋ย ..มิน่า..ถึงอยู่ด้วยกันได้..หายใจเป็นโรงเรียนเลยนิ แต่ก่อนจะเข้าโลตัส ลูกชายขับรถให้ บอกว่าหิวแล้ว อยากพาพ่อกับแม่ไปกินอาหารอร่อยๆ รับรองถูกใจแน่ ที่ไหนล่ะลูก....ร้านตำมั่วครับ....เออดี..ชื่อร้านบ้านๆ ท่าจะดีแฮะ
พ่ออย่างผม ก็เลยนึกถึงสภาพร้านที่ลูกจะพาไป คงจะเป็นร้านริมทาง ใต้ต้นก้ามปู มีโต๊ะเตี้ยๆ หรือเสื่อขึ้นราเก่าๆ นั่งรับลมหนาว แต่ก็ทำให้อุ่นใจได้ ในช่วงของปลายเดือน ที่กระเป๋าสตางค์เริ่มจะเบาบาง..พอรถเลี้ยวเข้าร้านเท่านั้นล่ะ ลูกชายหันมายิ้ม เมื่อเห็นพ่อมองลานจอดรถที่สุดหรู มีรถเก๋งจอดกันเป็นแถว
ร้านตำมั่ว..มีลักษณะการจัดร้านที่โอ่โถง สวย สะอาด สง่างามตั้งแต่นอกร้านจนถึงในร้าน จัดโต๊ะเป็นระเบียบเรียบร้อย บรรยากาศในร้านมีสีสัน ห้องน้ำสดใสเหมือนในโรงแรม..มองยังไงก็เหมือนผับ หรือภัตตาคาร มากกว่าร้านส้มตำธรรมดา..."เห็นพ่อกับแม่ ทำงานเหนื่อยกันมา ก็อยากให้พักผ่อน ได้กินอาหารในร้านดีๆบ้าง..."
ขอบใจลูกมากนะ...."ไม่เป็นไรครับพ่อ..เดี๋ยวมื้อนี้..แม่เขาจ่ายเอง...ครับ"
บ่ายสามโมง..กลับถึงโรงเรียน นำสินค้าที่ซื้อมามากมาย เข้าห้องสหกรณ์ ผมตรงไปเลี้ยงไก่ ให้น้ำให้อาหารเป็นที่เรียบร้อย นึกขึ้นได้ก็เลยรีบกลับมาบอกคนที่บ้านว่า เมื่อวานครูนิรุตบอก ไก่ไข่เหลือ ๑๐ ตัว ตายไปอีก ๑ ตัว ในสภาพไข่คาก้นอยู่ มันคงเบ่งไม่ออก เลยขาดใจตาย ครูนิรุต ผู้สันทัดกรณี บอกอีกว่าเป็นลักษณะของแม่ไก่ที่แก่แล้ว แรงน้อย มากระทบอากาศหนาวเข้าอีกเลยไปกันใหญ่
คนที่บ้านผม..ว่าอย่างไร.."สงสารจังเลย ออกไข่ให้ตั้งหลายฟอง ฝังมันให้ดีนะ.."
ดูเหมือนคุณเธอจะอาลัยอาวรณ์เสียเหลือเกิน เหมือนว่าไก่ไข่ที่เลี้ยงในเล้า ได้ตายในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ราชการอย่างนั้นแหละ คือมันตายคาเล้า...เออ..จริงแฮะ ผมฉุกคิดขึ้นมาทันทีทันใด จริงๆมันก็ใช่เลย มันถูกเลี้ยงด้วยระบบราชการ เคยมีคนมาศึกษาดูงาน ครูนิรุตก็เลี้ยงให้เป็นแหล่งเรียนรู้ทางวิชาการ..และมันก็ปฏิบัติหน้าที่ได้ดีออกไข่ให้สม่ำเสมอและต่อเนื่อง....
โอ..พระเจ้า..ช่างสมเกียรติและศักดิ์ศรีไก่ไข่โดยแท้..ที่ตายในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ราชการ..สมควรจะทำความดีเยี่ยงไก่นี้เสียเหลือเกิน...แต่ผมก็ยังไม่อยากตายนะ..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๖
สู้ สู้ค่ะ ท่าน
ร้านตำมั่วที่ภูเก็ตก็มีค่ะ สารพัดตำเลยค่ะ
ไงๆ ดิฉันก็สั่งตำไทยทุกครั้งล่ะค่ะ
ขอสดุดีแด่วีรสตรี..ไก่...ผู้รักหน้าที่ยิ่งชีวิต...!
อากาศเย็นจริงๆๆด้วย
ไก่เลยตาย ต่อไปต้องเปิดไฟให้เขาบ้างนะครับ
เอหรือไก่อายุมาก
ขอบคุณมากๆครับที่เขียนบันทึกดีๆให้อ่านครับ
...เลือกเกิดไม่ได้...เลือกตายไม่ได้นะคะ...
... เมืองกาจณ์ หนาวมาก นะคะ ตันไม้มากและเป็นภูเขา ... ขอบคุณค่ะ
เออ ! หนอ ... ฆ่าก็ตาย ไม่ฆ่าก็ตาย