Fast food, Fast friends, Fast foes

ยุคนี้ถ้าต่อเข้า internet ได้ คนอาจจะบอกตนเองว่า "น่าจะเหงายากนิ" เพราะ social media เต็มไปหมด ใช้คำที่โดนๆ อาทิ "เพื่อน" หรือ "friend" เพียงชั่วกระดิกนิ้ว เราก็สามารถจะแอ๊ดเพื่อนเข้ามาในสต๊อกในพริบตา

แอ๊ดไปแอ๊ดมา เราก็พบอีกว่าเราสามารถที่จะ unfriend หรือเลิกเป็นเพื่อนได้ด้วยการกระดิกนิ้วเหมือนกัน บางทีไม่ใช่แค่จาก friend เป็น not friend แต่กลายเป็น foe หรือศัตรูไปเลยก็มี เพราะเราสามารถที่จะ "บล็อก (block)" เอาแบบอยู่กันคนละโลก ต่างฝ่ายต่างก็ invisible เดินสวนกันไปมาในโลกดิจิตัลนี้ก็มองกันไม่เห็นก็ได้

ก็ไม่ทราบว่าดีหรือไม่ดีนะ สมัยก่อน "มิตรภาพ" นั้นมันต้องหว่านเมล็ด ทะนุถนอม จะปลูกต้นรักก็ต้องหมั่นรดด้วยน้ำใจ ต้นรักนั้นถึงจะค่อยๆเติบโต มีหนอน มีแมลงมาไช มาไต่ตอมบ้าง ก็ดูแลกันไป มิตรภาพที่โตมาแบบนี้ ดูจะมีอุปสรรค มีการลงทุนลงแรงเยอะ ไม่เหมือนกันซื้อต้นใหญ่สำเร็จ โยนโครมลงไปในหลุม เราก็ได้เพื่อนสำเร็จรูปมาเต็มสวนไปหมด

แต่อะไรที่ได้มาง่ายๆ มันขาด "ความผูกพัน" ไป เพราะความยากนั้นมันมี package แถมมาด้วยได้แก่ ความเยื่อใยอาทร ใส่ใจ เห็นอกเห็นใจ เข้าใจ ความรักความปราถนาดี ถ้ามิตรภาพค่อยๆโตขึ้นแบบมะม่วงสุกคาต้นก็จะเห็นอุปนิสัย เห็นข้อบกพร่อง รู้จักกันแบบนี้ก็จะง่ายต่อการให้อภัย ต่อการอะลุ่มอะล่วยกัน เพราะเราเติบโตกันมาช้าๆด้วยกัน มิตรภาพแบบอาหารจานด่วน แบบ fast food แบบมะม่วงอบแก๊ส มันมาง่ายเหลือเกิน เราเลยไม่ได้มีเวลา "ดูใจ" กันในแบบสมัยก่อน ก็ไม่น่าแปลกใจอะไรที่เรา เหมารวมและเข้าใจผิดในตัว "เพื่อนด่วน" เต็มไปหมด คบไปคบมา ก็ทนไม่ได้เสียแล้ว

ไอ้การเป็นเพื่อนเร็วขึ้น เลิกเป็นเพื่อนเร็วขึ้น และเป็นศัตรูเร็วขึ้นในยุคนี้ มีผลอย่างไรต่อ bonding ต่อความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์

และต่อ "ความเป็นมนุษย์"?

รำพึงรำพัน วันที่ ๔ ธันวาคม ๒๕๕๖
สกล สิงหะ
หน่วยชีวันตาภิบาล โรงพยาบาลสงขลานครินทร์