บทความเรื่อง The Gap Between Schooling and Education บอกเราว่า การไปโรงเรียนกับการเรียนรู้เป็นคนละสิ่ง
Lant Pritchett ผู้ให้สัมภาษณ์ในบทความนี้ บอกว่า มีตัวอย่างมากมาย ที่เด็กเรียนอยู่ชั้น ป. ๕ แต่อ่านหนังสือได้เท่าเด็ก ป. ๑ ดังนั้นการไปโรงเรียน กับการเรียน จึงไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
เขาแนะนำว่า การปรับปรุงคุณภาพการศึกษา ต้องคิดอย่างเป็นระบบ โดยเป้าหมายคือคุณภาพการศึกษา คือเน้นที่ผลสัมฤทธิ์ของการเรียนรู้ หรือสมรรถนะของผู้เรียน ผมตีความว่า คำแนะนำข้อที่ ๑ คือให้เน้นประเมินว่ากิจกรรมในโรงเรียน ทำให้เด็กเกิดการเรียนรู้แค่ไหน ... formative assessment
คำแนะนำข้อที่ ๒ คือให้เน้นการจัดการในระดับพื้นที่หรือชุมชน เขาใช้คำว่า local control ซึ่งจะเห็นว่า ตรงกันข้ามกับที่กระทรวงศึกษาธิการไทยกำลังทำอยู่ การบริหารการศึกษาไทยเน้นการควบคุมจากส่วนกลาง ซึ่งเป็นผลให้ครูและโรงเรียนมุ่งทำตามนายสั่ง ไม่มุ่งจัดการเรียนรู้ที่แท้จริงให้แก่เด็ก
วิจารณ์ พานิช
๒๗ ต.ค. ๕๖
