“เชอ กู กรู กู! เงินเต็มกระชุ ข้าวไม่เต็มกระชุ ถึงวาระหนึ่งข้าวจะมีเหลืออยู่น้อยนิด ผืนแผ่นดินจะเต็มไปด้วยเงิน
ค่าเงินจะถูกลง ค่าข้าวจะแพงขึ้น เงินตั้งกระชุ แต่จะซื้อข้าวได้ไม่เต็มกระชุ เมื่อถึงเวลานั้นนกเขาจะเรียกหาข้าว
เพราะพวกมันไม่มีข้าวเหลืออยู่ในไร่อีก ส่วนผู้คนก็จะอุทานด้วยความรู้สึกเดียวกัน ข้าวเอ๋ย! อย่าได้หกเสียเลย
ยามขาดแคลนฉันโหยหาถึงเจ้า”
“สมัยหนึ่งเงินเถียงข้าวว่าไม่มีข้าวตนก็อยู่ได้ ข้าวได้หนีจากมันไปซ่อนอยู่ในถ้ำ ภายหลังบุตรของเงินร้องไห้ มันให้เงินกับบุตร ด้วยหวังให้บุตรหยุดร้อง ทว่าบุตรของมันยิ่งร้องมากกว่าเดิม มันเหลือบไปเห็นเศษข้าวที่ก้นหม้อเมื่อลองนำมาให้บุตรกินบุตรก็หยุดร้องแต่โดยดี มันได้รู้ว่าข้าวเท่านั้นที่ทำให้บุตรของตนหยุดร้องจึงวานให้นกกระติ๊ดไปเอาข้าวจากถ้ำกลับคืนมา เมื่อได้ข้าวคืนมาชีวิตเงินก็กลับมามีปกติสุข”
** ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต **
เราต้องคิดกันนะครับ...ขอบคุณมากสำหรับข้อคิดดีดี