ชีวิตคนเราเมื่อยามที่มีทุกข์...
และเราผ่านพ้นมันไปได้...
สุดท้ายเราจะพบกับ "ความสุข"...
ชีวิตคนเราเป็นแบบนี้เสมอ
มีทุกข์แล้วก็มีสุข คละเคล้าปะปนกันเสมอ...
เว้นเสียแต่ใครจะทุกข์มาก ทุกข์น้อย
สุขมาก สุขน้อย เท่านั้นเอง...
สำหรับฉัน ๆ สังเกตตนเองว่า
ยามใดที่จิตฉันนิ่ง ๆ สงบ ๆ
ฉันสามารถทำงานหรือคิดสิ่งต่าง ๆ
โดยมันพรั่งพรูออกมาจากภายในใจ
ได้อย่างมากมาย...ฉันชอบเขียนสิ่งต่าง ๆ
ที่เป็นตัวของฉัน เพื่อถอดเป็นบทเรียนชีวิต
สำหรับตัวฉันเอง...ส่วนการอ่าน
หนังสือธรรมะ ฉันแทบจะไม่ค่อยได้อ่าน
แต่ทำไมฉันถึงทราบ...ถึงรู้เหมือนเช่นพระท่านสอน
ฉันก็ไม่รู้ คงเพราะเป็นบุญเก่าที่สะสมมากระมัง!!!
ฉันเขียนจากความรู้สึก จากจิตภายในของฉัน
ยามที่ฉันมีสติ มีจิตที่นิ่งสงบ...
เขียนจากการที่ได้ปฏิบัติ ไม่มีการ Peer Review
จากคนอื่น...เป็นการเขียนออกมาจากข้างในใจของฉัน
เขียนตามความรู้สึกที่ฉันต้องการเขียน...
เขียนอันมาจากเกิดการปฏิบัติสำหรับตัวของฉันเอง...
บันทึกแล้ว บันทึกเล่า...เขียนอันเนื่องมาจาก
"จิตสงบนิ่ง":):)
ขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจค่ะ :)