เราคนจนจำจากจรรอนแรมร้าง
ไร้หนทางที่มุ่งมาดปรารถนา
คนเขาเหยียดเดียดฉันท์ช้ำอุรา
สูญราคาค่าศักดิ์ศรีไม่มีเลย
เราคนจนจึงจำใจต้องยอมเจ็บ
ซ่อนความเหน็บเก็บแนบในไว้นิ่งเฉย
เหนื่อยทนสู้สู้ความจนพ้นสิ้นเอย
เพียงหวังเชยแค่ความพอไม่ขอรวย
ฝั่งเวียง : 20 พฤศจิกายน
2556
จนแต่ตัว
ไม่ได้จนน้ำใจหรือจนปัญญา
ไม่มีปัญหาครับ
ภาพที่เห็น...คง..ไม่ใช่..ความจน...(หากแต่..เป็นจินตนา..การ..ของ คนที่..คิดว่า..ตน..รวย..มั้ง)....หากเรา..มีจินตนา..การกันเสียใหม่ ว่า...การ อยู่บ้าน..ใต้ถุน สูง..โปร่ง..ลมพัดลอดได้..ถูกลักษณะ..สัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม..เมืองร้อน...น้ำมาก็ไม่ท่วม..มีปลามา..ตามน้ำ..ก็ไม่อด..(ไม่ใช่มีแต่ ขยะ..ลอยมาให้เห็นอย่างทุกวันนี้..๕๕๕..)...ภาพที่เห็นก็คงไม่..ใช่..ภาพของคนยากจนต่อไป...และเขาเหล่านั้น..ก็ไม่ต้องรอ..(ถุงยังชีพ)...กันต่อไป...(เพราะคนที่คิดว่า..ตนเจริญและร่ำรวย..ไปยัดเยียด...ความคิดนี้..จนเป็นสากลการณ์...๕๕๕...และจะไม่มีคำว่า..สำนึก..เกิดขึ้นเชียวหรือ....ปริญญา ก็แสนจะแพง..เพียงเรียน..มาเพื่อเห็น..ภาพเหล่านี้..ที่ตนเองเป็นผู้สร้าง..(ความเจริญ..อึึๆๆ..เหม็นดี)
เพียงหวังเชยแค่ความพอไม่ขอรวย