ความสุขในวัยเด็กล้วนว่างเปล่า... ความสุขจากภายนอกไม่ยั่งยืน มีแต่ความสุขภายในที่อยู่กับเราตลอดไป

          ใกล้ค่ำฉันเดินกลับบ้าน...รอบกายผู้คนวุ่นวายเดินทางมาจากต่างจังหวัด
เพื่อมาเที่ยวงานนมัสการองค์พระปฐมเจดีย์ซึ่งฉันไม่ไปหลายปีแล้ว...


          ภาพวัยเด็กตอนอยู่บ้านหลังเก่าผุดขึ้นขณะย่างเท้า...ตอนนั้นพวกเราอยู่บ้านหลังเก่า พี่น้องนับสิบคนชักชวนกันไปเที่ยวแทบทุกคืน เดินเกาะเกี่ยวกันเป็นขบวนเพราะกลัวหลง เดินเท้าเกือบสามกิโลเมตรแต่ไม่เคยคิดว่าไกล....

          พวกเราไม่มีเงินไปเที่ยว   แค่ได้เดินดูสินค้า ผู้คน ขอทาน เด็กหัวโตเท่าแตงโม
เมียงู สาวน้อยตกน้ำ บ้านผีสิง ไม่มีเิงินซื้ออะไรกินแต่ก็มีความสุขได้....

         ผ่านวันคืนนานหลายสิบปี แต่เหมือนวันวาน ราวภาพฝัน ถึงวันนี้เพิ่งตระหนักว่าทุกอย่างล้วนอนิจจัง...ความสุขในวัยเด็กล้วนว่างเปล่า...ความสุขจากภายนอกไม่ยั่งยืน มีแต่ความสุขภายในที่อยู่กับเราตลอดไป


                                                                    ธรรมทิพย์
                                                            ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๖