เดี๋ยวก็หายค่ะ

 

เบื้องหลังกรอบแว่นสีดำ

แว่นอันนี้ซื้อมาแล้วคุ้มค่ามากๆ ค่ะ

เค้าอยู่ใกล้ชิดดิฉันทุกวันกว่าใครๆ ค่ะ

ค่อนข้างติดเค้าค่ะ

ไม่ว่าไปไหนก็จะพกติดกระเป๋าไปด้วยเสมอ

ไม่อยากมองใครก็ใส่แว่นเข้าไว้

ไม่อยากให้ใครมองก็ใส่แว่นเข้าไว้

แสงแดดอันแรงกล้าเค้าก็ช่วยเราปกปิด

ภาพบางภาพ.........เข้าตาเข้าจังๆ น้ำตาไหลพรากก็ใส่แว่นเข้าไว้

เดินไหล่เชิด คอตั้งเข้ามาในรถที่ติดฟีล์ม

แล้วถอดแว่นออก.........เอากระดาษทิชชูเช็ด....

เอ้อ....แว่นเค้าก็ไม่ช่วยให้เราเลิกร้องไห้ค่ะ

 

นะสักวันจะเลิกเป็นคนขี้แยซะที.....แต่คงต้องรอนานหน่อยค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ณ วันที่ผงเข้าตาแบบเต็มๆ ค่ะ ..........

เดี๋ยวก็หายค่ะ .....หวังไว้เล็กๆ ค่ะ

 

 

 

 

 

With love :  Bright lily

Nov.18, 2013.