การดูเนื้อพระนั้น ผมคิดว่าน่าจะง่ายกว่าการดูตำหนิมากๆๆๆๆ

 

โดยเฉพาะกับ "นักส่องมือใหม่" ที่อาจจะยังไม่เคยเห็นพระแท้ๆสักองค์

จะไปจำตำหนิได้อย่างไร

 

เช่น

ตำหนิ "ติ่งแขนงไผ่" ประจำพระวัดเกศฯ "เจ็ดชั้นนิยม" บล็อกนี้

เป็นก้อนแหลมๆ อยู่ในรอยบิ่นของมุมกรอบ ด้านขวาบน

ยังไม่พบในพระเก๊ อย่างมากก็ เละๆไปทั้งมุม และ เลอะๆ 

บล็อกนี้ "ติ่ง" แหลมๆ (ที่ผมตั้งชื่อเรียกเองว่า "แขนงไผ่" ) ต้อง "คมชัด" แบบนี้

ที่เป็นหนึ่งในเกือบร้อยจุด "ตำหนิที่ต้องจำ" ของบล็อกนี้ (หลักการข้อที่ 8)

หรือ..........

มุมชายธง ก็เป็น อีก "ตำหนิ" หนึ่ง ของพระบล็อกนี้ สำหรับคนที่ชอบจำครับ



หรือ

เส้นกรอบกระจก มุมนี้จะชัด

ที่ใครรักด้านนี้ ต้องจำ "ลักษณะ" และ "โครงสร้าง" ของเส้นให้ดีนะครับ

ผิดไปจากนี้ "เก๊" ครับ

หรือ

เส้น "ซุ้มแตก" (ตรงกับฐานชั้นที่สอง จากบน) ก็เป็นตำหนิที่สำคัญ ที่ต้องมีครับ

 

ดังนั้น..........

ถ้าใครไปเริ่มเรียน ที่ "จำตำหนิ" ได้นั้น ต้อง


1. เห็นพระมาเยอะ ทั้งเก๊และแท้ในบล็อกหนึ่งๆ มาเป็น ร้อยๆองค์ เพราะ แต่ละตำหนิ ก็จะมีความ "แปรปรวน" ได้อีก พอสมควร

และ

2. สมองมีความจำในรายละเอียด เป็นเลิศ

ที่ผมยอมรับตรงๆว่า ตัวผมเองไม่มีความสามารถ และโอกาสดีๆ ขนาดนั้น

ผมจึงมาเริ่มที่เนื้อ ( หลักการขอที่ 1 2 3 4 5) ผมรู้สึกว่า "ทำได้จริง" และ "ง่ายกว่า" เยอะครับ



ผมถนัดอย่างนี้ ก็แนะนำอย่างนี้ครับ

อิอิอิอิอิอิอิอิ