คนดัง

คือละอองเกสรที่ซ่อนเร้น

ไร้จุดเด่นเจนตาครามองเห็น

กู่สุดเสียงเพียงไรไม่ชัดเจน

ชวนเบี่ยงเบนข้ามพ้นไม่สนใจ

 เป็นคนธรรมดาเยี่ยงสามัญ

ความฝันของข้าใช่ยิ่งใหญ

มีเพื่อนพ้องสองข้างทางที่ย่างไป

ก็สุขใจล้นเหลือได้เจือจุน

 แต่บัดดลกลไกในโอกาส

มาประสาทสดับสนับสนุน

เป็นคนดังคนเด่นเช่นคุณคุณ

คือผลบุญพริบตาน่าชื่นใจ

 ดั่งละอองเกสรทองล่องเวหา

ระยับตามองเห็นเด่นไสว

เป็นสมบัติมหาชนคนทั่วไป

เยื้องกายงามสง่ากว่าที่เคย

  แต่ทำไมวันนี้มีแต่เหงา

ดั่งร่างเงาไร้วิญญาณอันชาเฉย

ร้อยสัมผัสมัดใจไม่ได้เลย

ก้มเงยเดินดุ่มรุ่มร้อนจริง

 อยากจะหันหลังกลับนับหนึ่งใหม่

เพื่อพักผ่อนหย่อนคลายในทุกสิ่ง

ขอซุกซ่อนกายใจในความจริง

ละทิ้งมายาว่าเด่นดัง

  แต่จะมีผู้ใดเหลือใจอยู่

คอยเอ็นดูหยอกเย้าดั่งเราหวัง

หรือเขาก็สุดทนกับคนดัง

ลืิมหลังก้าวเพลินเจริญใจ

  จึงอ้อนวอนวาทีที่สำนึก

ฝากบันทึกเปลี่ยนแปรขอแก้ไข

อยากเหมือนเดิมเสริมหวังกำลังใจ

โปรดพร้อมใจปลอบโยนคนเคยดัง

ตันติราพันธ์/๑๒ ตุลาคม.  ๒๕๕๖