น้องสาว...เธอมีโอกาสมองบนท้องฟ้าบ้างหรือเปล่า...

วันนี้ฟ้าหม่นครึ้มคล้ายฝนจะตกโปรยปราย

เธอจะรับรู็เพียงแต่ความเย็นเหน็บหนาวของน้ำฝนที่รินรด จนต้องกอดอกอวบอั๋นเพื่อค้นหาไออุ่นเท่านั้นหรือ

คงไม่เป็นความผิดของสายฝนแห่งฤดูกาลหรอกนะที่ทำให้เธอดูเงียบเหงาเช่นนั้น

   น้องสาว...เธอคงเหนื่อยล้า

เกินจะเงยหน้าอันงดงามนั้นขึ้นมองท้องฟ้าในยามค่ำคืน

ดวงดาวไม่ได้เดียวดายอย่างที่เธอคิดหรอกนะ

จันทร์เสี้ยวยังพอให้ชมในคืนเดือนแรม

หริ่งเรไรจะคอยปลุกปลอบให้เธอผ่านพ้นคืนวันอันเปลี่ยวดายไปได้

ด้วยกำลังใจที่มากกว่าแสงอันวับแวม

    อยากจะบอกเธอเหลือเกินอีกไม่นานหรอก...

ตะวันจะแหวกเมฆหม่นนั้นเพื่อส่องสว่างสดใส ด้วยแสงสีทอง

ไออุ่นจะลูบไล้อ้อมแขนอันเรียวงามของเธอนั้นให้เนียนนวลกว่าภาพจิตรกรรมเอกของโลก

ยื่นมือมาสิ น้องสาว..

เอื้อมรับดอกไม้ในยามอรุณรุ่งของวันใหม่

ท่ามกลางเสียงยินดีแห่งหมู่สกุนาที่เคียงคู่อยู่บนยอดไม้ที่อิ่มอาบไปด้วยหยดหยาดน้ำฝนที่เพิ่งพ้นผ่านไป....

.............

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม

ในค่ำคืนของเดือนตุลาคม

10 ตุลาคม 2556

พ.แจ่มจำรัส