การป่ายปีนขึ้นจากหุบเหวอันดิ่่งดึก
เป็นกระบวนการบ่มเพาะชีวิต
อันแสนมหัศจรรย์

...

การทำงานเสมือนการวิ่งเร็วในระยะหนึ่งร้อยเมตร
แม้ไม่อาจคว้าชัยเข้าเป็นอันดับหนึ่ง
ขอเพียงแต่ละครั้งเราทำเวลาได้ดีขึ้น
นั่นคืออีกหนึ่งความสำเร็จของการทำงาน

...

การยังไม่ลงมือทำสิ่งใด
มิได้หมายความว่า
หัวใจไม่มีความฝัน

...

ลองนั่งติดหน้าต่างดูบ้าง

เผื่อชีวิต
จะมองเห็นโลกอันรื่นรมย์อีกใบ

...

ธรรมชาติมีสามฤดูกาล
หากแต่ชีวิตของคนเรา
มีฤดูกาลที่มากมายกว่านั้น

...


ห้ามหัวใจไม่ให้คิดถึง
จะต่างอะไร
กับการกักขังตัวเองไว้ในสุสานร้าง

...


เราไม่อาจรู้ได้หรอกว่า
บาดแผลแห่งวันวานหายขาดหรือยัง
จนกว่าจะเผชิญกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันอีกครั้ง

...

หัวใจหลงรักใครๆ พร้อมกันมากกว่าหนึ่งคน
แต่หัวใจ
เป็นเจ้าของความรักได้ครั้งละหนึ่งคน
เท่านั้น

....

ไม่มีฤดูกาลใด
ที่หัวใจของคนเรา
รักและปรารถนาที่จะเป็นโสด

....

การไม่มีใครอยู่เคียงข้าง
มิได้หมายถึงหัวใจยังครองโสด

...