สวัสดีค่ะ....ฉันคือมดแฉ...ชื่อมดแฉกำเนิดมาจากฝ่ายประชาสัมพันธ์และวารสาร ชมรมมุสลิม มหาวิทยาลัยทักษิณ เริ่มแรกเดิมทีที่ฉันได้รับมอบหมายให้ทำงานฝ่ายวารสารของชมรมนั้น..สารภาพตรงๆว่าทำอะไรไม่เป็นเลย..แต่ ณ ตอนนี้...รู้สึกขอบคุณประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านมาในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้...ได้พบเจอทั้งทุกข์และสุขปะปนกันไป....ปีนี้ถือเป็นปีสุดท้ายสำหรับบ้านหลังนี้แล้ว....ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่กันที่จะได้กลับมาพบกันใหม่...{ พบกันเพื่อจาก พรากกันเพื่อเจอ } ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกผู้สร้างกำหนดมาแล้วทั้งสิ้น....จงรู้ไว้เถิดว่า โลกนี้.....ไม่มีความบังเอิญ...แม้กระทั่งการพบเจอและการลาจากของพวกเรา....หวังเพียงแค่ว่าจะมีน้องร่วมสายเชือกเดียวกัน...สืบต่อสิ่งที่สร้างไว้...ไม่ต้องถึงขั้นทำให้ดีที่สุด...แค่รักษาไว้ก็พอ...บ้านหลังนี้...ชมรมมุสลิม มหาวิทยาลัยทักษิณ

ชมรมมุสลิมแรกเริ่มก่อตั้งจากการรวมกลุ่มของนิสิตมุสลิมในปี 2521 โดยเริ่มแรกเพียงแค่หาสถานที่ประกอบศาสนกิจภายใต้การนำของ นายอาร์ไซน่า อับดุลเลาะ

ในปี 2523 มหาวิทยาลัยได้อนุมัติให้จดทะเบียนชมรม จากนั้นในปี 2526 นายสมศักดิ์ นิวาสวัสดิ์ ได้รับอนุมัติจากมหาวิทยาลัยให้ก่อสร้างที่ทำการชมรม (อาคารละหมาด) ขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของนิสิตแล้วเสร็จในปี 2529 และเป็นที่ทำการชมรมมุสลิมจนมีสภาพเป็นเช่นปัจจุบัน ด้วยความรักความสามัคคีบวกกับจำนวนสมาชิกชมรม ที่เพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับก่อให้เกิดกิจกรรมต่างๆ ทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัย โดยมีจุดมุ่งหมายสร้างความสัมพันธ์ภายในหมู่พี่น้อง และเป็นที่รู้จักแก่บุคคลภายนอกมากยิ่งขึ้น

 

ปัจจุบันชมรมมุสลิมมีความพร้อมเป็นอย่างยิ่งที่จะสร้างกิจกรรมอันเป็นประโยชน์แก่สังคม และรักษาไว้ถึงจริยธรรมอันดีงาม โดยนำหลักการของอิสลามมาใช้ให้ได้มากที่สุดโดยมุ่งหวังที่จะเสริมสร้างให้นิสิตมุสลิม ได้ใช้ชีวิตในระบอบของอิสลามผ่านการปฏิบัติงานที่ตั้งอยู่บนเจตนารมณ์แห่งการแสวงหาความโปรดปรานจากอัลลอฮ ซุบฮานาฮุวาตะอาลา

ขอฝากสิ่งนี้ไว้ให้น้องรุ่นหลังๆได้ระลึกถึงเสมอ...... ( คีตกาลแห่ง ช.มล. )

อาคารหลังเล็กๆ

เพราะศรัทธาอันเดียวกัน ทำให้อาคารหลังนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่หลากหลาย

เพราะคำว่าพี่น้องมุสลิม ทำให้อาคารหลังนี้เป็นที่หมายตาของคนหลายคนเมื่อแรกเข้ามาเรียน

เพราะอาหารในตู้เย็น ขนมบนชั้น ทำให้อาคารหลังนี้กลายเป็นโรงเตี้ยมเล็กๆที่ให้บริการแก่ผู้หิวโหย ตลอด 24 ชั่วโมง

เพราะการละหมาดญามาอะฮ ทำให้อาคารหลังนี้เป็นมัสยิด ให้ผู้คนได้รำลึกถึงอัลลอฮ

เพราะม่านสีเขียวๆ ที่ทำให้ห้องนี้มีสัดส่วนระหว่างชายหญิง แม้จะอึดอัดไปบ้าง แต่ก็หาได้เพียงที่เดียวในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

เพราะมีรุ่นพี่รุ่นน้องหลากหลายคณะ ทำให้อาคารหลังนี้มีปรมาจารณ์หลากหลายสำนักวิชา

เพราะพี่น้องจากหลายสารทิศ ทำให้อาคารหลังนี้เป็นสถาบันสอนภาษาที่สร้างรอยยิ้มได้เสมอและบางคราวก็เป็นสถาบันอาหารรสเลิศที่รวมเมนูจากหลายจังหวัด

 

เพราะพวกท่าน...ทำให้อาคารหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงา

เพราะความเครียด เบื่อหน่าย คิดถึงบ้าน ทำให้อาคารหลังนี้ถูกคิดถึงเป็นอันดับต้นๆ

เพราะเรื่องราวมากมาย ทำให้อาคารหลังนี้เป็นชมรมที่ทุกคนคิดถึง และอยากกลับมาเยี่ยม

เพราะความรัก ทำให้อาคารหลังนี้เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สอง

เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทำให้อาคารหลังนี้หงอยเหงา ไม่มีคน แต่ ลี  วิวัฒิ ไปมันทุกวี่วัน

เพราะขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ถึงกับทำให้บางคนไม่ยอมมาหา แต่เปิดท้ายประมงไปได้ประจำ

เพราะเรียนหนักไป ทำให้ปลีกเวลา เอาสลามมาฝากกระดานสักคำก็ไม่ได้..แต่กลับมีเวลาไปนั่งเล่น Facebook ในศูนย์คอมฯ

เพราะได้ยินว่าเคร่งไป ทำให้ไม่เข้าอาคารหลังนี้ ทั้งที่เคยร่วมกิจกรรมกับเขาแค่ครั้งเดียว

เพราะอคติ  ทำให้อาคารหลังนี้ถูกตัดสิน ทั้งที่ไม่เคยไปพิสูจน์

เพราะบ่นว่าไม่ดีอย่างนั้น ไม่ดีอย่างนี้ ทำให้ตัดสินใจอยู่ห่างจากอาคารหลังนี้ โดยไม่คิดจะปรับปรุงหรือทำให้มันดีขึ้นมาเลย

เพราะไม่มีคนกล้าเสียสละ จึงมีแต่คนคิดจะเอาเปรียบ ไม่ยอมล้างจาน

เพราะคิดว่าตนไม่ผิด คำว่า “มะอัฟ” จึงไม่เคยออกจากปากเลย (ถึงแม้จะไม่ผิด แต่คำนี้ช่วยให้อาคารหลังนี้โล่งขึ้นเป็นกอง)

เพราะมีแต่คนรักความเป็นระเบียบ...แต่ไม่ชอบจะทำมัน อาคารหลังนี้จึงรกได้เสมอ แม้จะจัดไปแล้วเมื่อสิบนาทีก่อน

เพราะหลายคนชอบจะนับหนึ่งใหม่ด้วยตัวเอง (คงคิดว่าน่าภูมิใจมั้ง) ทำให้อาคารหลังนี้ไม่เคยนับไกลกว่าสิบ

เพราะทุกคนมัวแต่มองหาสิ่งที่ต้องการ จึงไม่พบเจออะไรที่หวังไว้ในอาคารหลังนี้

เพราะมีเพียงแค่  4 ปี ทำให้เวลาในอาคารหลังนี้เดินเร็ว

เพราะเพิ่งเปิดใจยอมรับกัน ทำให้เวลาในอาคารหลังนี้ที่ว่าสั้น ยิ่งสั้นลงไปอีก

เพราะมัวเอาแต่ใจ ทิฐิเยอะทำให้เวลาในอาคารหลังนี้ที่ว่าน้อย ยิ่งน้อยลงไปอีก

เพราะข้อเสียเพียงข้อเดียว ทำให้บางคนดูเลวร้าย ทั้งๆที่ข้อดีมีเป็นร้อย

เพราะเห็นไม่ตรงกันเรื่องเดียว ทำให้ไม่พูดคุยกัน ทั้งๆที่เห็นเหมือนกันเป็นพันเรื่อง

เพราะคำพูดบางคำของบางคน ทำให้บางคนเก็บคำบางคำนั้นไปร้องไห้

เพราะไม่มีใครฟัง ทำให้บางคนคิดว่าไม่มีใครสนใจ เลยแอบไปน้อยใจคนเดียว

เพราะความทรงจำดีดี ต้องมองผ่านวันเวลา

เพราะวันนั้นเอง ที่พี่ๆเรียกไปละหมาด ทำให้เรารู้จักที่แห่งนี้

 

 เพราะได้รับความรู้ดีดีหลังละหมาด ทำให้หลายคนมานั่งฟังเพื่อแสวงหาความรู้

เพราะมีคนกล้าตักเตือน ทำให้หลายคนในอาคารหลังนี้มีการเปลี่ยนแปลง ถึงแม้ทีแรกจะไม่พอใจก็ตาม และเพราะการตักเตือนกันนี่แหละ ทำให้หลายคนกล้าพูดได้เต็มปากเต็มคำว่า

 “ฉันเป็นมุสลิม”

เพราะอิสลามนี่แหละ ทำให้อาคารหลังนี้เป็นมากกว่าอาคารสี่เหลี่ยมเล็กๆ

เพราะสำหรับพวกเราแล้ว อาคารหลังนี้มันกว้างยิ่งในความรู้สึก.ทั