จากการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ครบรอบถึงการประเมินผล ครูหยินจึงดำเนินการสอบ ภายในห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ 5 ซึ่งเป็นห้องประจำของครูหยิน
ทันที่ที่นักเรียนเริ่มทำข้อสอบ ครูหยินเริ่มเดินวนสังเกตไปรอบห้องถึงกลุ่มที่ 2 พบว่าเด็กชายชาตรีมีพฤติกรรมดูเหมือนว่ากำลังลังดูข้อสอบของเพื่อนภายในกลุ่มเดียวกัน ครูหยินจึงใช้วิธีการสัญญานตักเตือนในภาพรวมว่า นักเรียนจะต้องทำข้อสอบด้วยตนเอง เพราะความสำเร็จที่ดีงามคือความพยายามของเราเอง ..เรียนมาเท่า ๆ กัน เหมือนกันใช้ความสามารถให้ถึงที่สุด
หลังจากนั้นจึงเดินสังเกตเรื่อยต่อไป วนกลับมายังกลุ่มที่ 2 อีกครั้ง ภาพเดิมยังคงปรากฎให้เห็นว่าชาตรี ยังคงมีสายตากจ้องไปที่ข้อสอบของเพื่อนเหมือนเดิม..(เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย)
จึงเป็นการตักเตือนครั้งที่ 2 ชาตรีครับโปรดทำข้อสอบของตนเอง จะมั่นใจได้อย่างไรว่าเพื่อนทำถูก...บางทีอาจไม่ใช่ก็ได้...ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฮาจากนักเรียนร่วมชั้น ครูครับ....ครูไม่รู้หรือว่าชาตรีเป็นคนตาเหล่...เวลาอ่านหนังสือจ้องไม่ตรงกับข้อสอบของตัวเอง...ในวินาทีนั้นครูหยินก็ขำกลิ้งหัวเราะจนท้องแข็งด้วยความงวยงง...แต่เมื่อสิ้นเสียงหัวเราะกลับคิดได้ว่า..คงไม่ใช่เรื่องตลกเพราะมันเป็นปมด้อยของชาตรี..แต่ทำไงได้ครูหยินหัวเราะไปเต็มเหนี่ยวแล้ว..หลังจากนั้นจึงกลับมาไตร่ตรองความผิดพลาดของตนเอง...ว่าการเป็นครูที่ดีต้องรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล และจะต้องเรียนรู้ให้มากกว่านี้...นี่คือบทเรียนที่ผิดพลาดไปโดยไม่ตั้งใจ แต่ก้อแก้ไขอะไรไม่ได้
แต่จะนำมาปรับใช้ อย่างระมัดระวังในโอกาสต่อไปให้มากกว่าเดิม
