วง PLC ทีม อ.1...วันนี้เป็น..วงหนมเหรียญ..คนอายุเกิน 27 ปี ต้องเคยกิน..555...วันนี้เราสนทนาย้อนมองงาน โครงการของเด็ก ๆ ...ว่าเราเห็นโครงการ..แผลงฤทธิ์อย่างไรกับการเรียนรู้ของเด็ก...และภาพการเรียนรู้ของเด็กแผลงฤทธิ์ยังงัยกับครู..เราเห็นภาพเด็ก ๆ กันชัดแค่ไหน...ครูพูดกันว่า...เห็นเด็กมีความสุข...การสืบค้นที่มาของความสุขเด็กจึงเกิดขึ้นต่อ....ภาพที่เห็นเด็กมีความสุขจริง ๆ มันออกมายังงัย แค่เด็กยิ้ม...หัวเราะ..เหรอ..???...ครูท่านนึงพูดว่า..ภาพที่เห็นว่าเด็กกำลังสุข สำหรับวันนี้..เค้าเห็นภาพเด็กเพลินกับการทำงาน ยัดขี้เลื่อยใส่ถุง...เด็กถาม...จดจ่อกับงานแบบมี่ครูไม่ต้องบอกต้องชี้...ฮื้อ..^-^ ความสุขคือการเพลิดเพลินกับการเรียนรู้...เอ่อ..เข้าท่าจัง ^-^ ..ครูอีกคนบอกว่า..เด็กคนนึงเรียนเรื่องขมิ้น...แม่เด็กบอกว่า..น้องต้องหยิบขมิ้นใส่กระเป๋ามาโรงเรียน ทุกวัน..แล้วต้องกินปลาทอดขมิ้นทุกวัน..นี่คือฤทธิ์เดชส่วนหนึ่งของ การเรียนรู้แบบโครงการหรือป่าว...ครูคุยกันมันส์มากเพราะเราทำจริงร่วมกันจึงเห็นมัน...และครูเห็นตัวเองด้วยว่า...สิ่งที่ยากที่สุดคือ..ครูรู้สึกอิน กับโครงการมากเกิน...คิดเรื่องกิจกรรมที่จะทำตลอดจนนอนไม่หลับ

 

...สิ่งที่พวกเราเห็นคือ...เรากำลังใช้ความคิดเราทำงานกับเด็ก..มากกว่าใช้ภาพเด็กที่เราสังเกตเห็นมาออกแบบกิจกรรม...วันนี้ครูมันส์ตอนพูด แต่กลับไปกับความอึ้ง..เอ่อ..จริงอ่ะ..เราเห็นเด็กมากแค่ไหน...ท้าทายไหม ^-^