คำว่า "สังขาร" นี่หนอ มันเป็น " อนิจจัง" จริง ๆ

                         

 

คำว่า "สังขาร" นี่หนอ มันเป็น " อนิจจัง" จริง ๆ เมื่อไม่กี่ปีมานี้  ทำงาน

เต็มที่ได้ทั้งกลางวัน กลางคืน  อดหลับอดนอน สองคืน สามคืน ไม่รู้่สึก

อะไรมากมายเลย

 

             สังขาร  อ่อนวัย  ไร้เหน็ดเหนื่อย

             ปวดเมื่อย  นิดหน่อย   ค่อยทนได้

             มุ่งแต่งาน  ทำแต่งาน  สราญใจ

            ดึกดื่น    เพียงใด  ไม่นำพา

 

ช่วงที่เป็นนักศึกษา ป.ตรี  ต่อไปถึง ป.โท  คุณมะเดื่อเป็นนักศึกษาภาค 

" ผิดปกติ "  คือ เรียนเสาร์-อาทิตย์  จันทร์ - ศุกร์ สอนหนังสือ เสาร์-

อาิทิตย์ ไปเรียน  ตอน ป.ตรี  ไม่สู้่หนักหนาอะไร เพราะเรียนใกล้บ้าน

แต่พอ  ป.โท  สาหัสสากรรจ์ ยิ่งนัก เพราะ ช่วงแรกเรียนที่ ม.ศิลปากร

พระราชวังสนามจันทร์  นครปฐม  เดินทางคืนวันศุกร์ ตีหนึ่งครึ่ง ขึ้นรถไฟ

ไปลงที่สถานีนครปฐม ตอนตี 5 ครึ่ง ลงรถแล้วนอนพักเอาแรงที่สถานี

รถไฟก่อน สว่างแล้วจึงเข้าไปมหาวิทยาลัย

 

               อันรถไฟ  สายใต้   เที่ยวนี้หนา

               ขนผักหญ้า  มาเต็ม  ขบวนใหญ่

               อย่าหวังว่า   จะได้นั่ง   แต่อย่างใด

               แม้ที่ยืน   ก็ไม่     มีให้ยืน

 

รถไฟขบวนนี้ หากมองดูจากนอกตัวรถ จะเหมือนไม่มีผู้คนเลย  แต่ถ้าหาก

เข้าไปในตู้โดยสารแล้วจะพบว่า  ไม่มีพื้นที่แม้จะให้ยืนได้ เพราะผู้

โดยสาร จะนอนแน่นทุกพื้นที่ว่าง  แม้แต่ บนชั้นหรือหิ้งวางของเหนือ

หน้าต่าง หรือแม้แต่ในห้องส้วม  ก็ยังมีคนอุตส่าห์จับจองเป็นที่นอน  

วันไหนคุณมะเดื่อได้ยืนเต็มเท้า ก็นับว่าโชคดีมหาศาล

 

             ยืนตะแคง   แยงเท้า   เข้ายันไว้

             เอียงตัว     ยันไหล    กับข้างฝา

             หนทาง     ยาวไกล   เหลือคณา

             หากหลับตา  เป็นได้เลย   สถานี

 

ขึ้นรถไฟไปเรียนคืนวันศุกร์  บ่ายวันเสาร์กลับรถเมล์แดง ถึงบ้านสอง-

สามทุ่ม  นั่งทำการบ้านเพื่อส่งอาจารย์เช้าวันอาทิตย์  พอตีหนึ่งครึ่งก็

ไปขึ้นรถไฟอีก  ... แรก ๆ เกือบขึ้นรถไฟ ไม่ได้ เพราะมีคนนอนขวาง

ประตู ต้องรีบบอกนายสถานี  หลัง ๆ ฉลาดขึ้นหน่อย จึงไปยืนข้าง ๆ

นายสถานีที่โบกธง ( ไฟ ) หากคุณมะเดื่อยังไม่ได้ขึ้นรถ  นายสถานีก็ยัง

ไม่ยอมยกสัญญาณไฟให้รถออก  ... อิ อิ   แล้วนายสถานีก็จะไปเคาะ

ประตูให้คนเปิดให้คุณมะเดื่อขึ้นรถจ้ะ

 

               สองปี  ที่เป็น   อยู่เช่นนี้

               เสาร์อาทิตย์  มิมี  ได้พักผ่อน

               แม้เหนื่อย   เพียงใด  ไม่อาทร

               วันจันทร์   ไปสอน   ได้ตามเคย

 

สองปีหลัง เข้าไปเรียนที่ มสธ. ไปกลับไม่ได้ ต้องไปค้างคืนวันเสาร์ กลับ

วันอาทิตย์ ถึงบ้านก็ตี 1 ตี 2  เช้าก็ไปสอนได้ตามปกติ  ยังนึกแปลกใจ

ตัวเองว่า  ทนมาได้ไง ถึง 4 ปี 6 เดือน  แต่ก็ดีใจที่รอดมาได้  อิ อิ

แต่มาถึงวันนี้...นอนดึกสักคืน  สองคืน  อาการออกแล้ว

 

               อ่อนระโหย   โรยแรง   สุดล้า

               สังขาร์     มันฟัอง    ให้ต้องถอย

               วัยเอย     วัยสาว.....เหลือน้อย

               เจียมสังขาร  กันหน่อย   มะเดื่อเอ๋ย...

 

ว่าแล้วก็ต้อง ขออำลาไปนอนก่อนล่ะจ้ะ  พรุ่งนี้เวรซื้ออาหารกลางวัน ต้อง

ตื่นแต่มืด ... ไปล่ะจ้ะมิตรรักแฟนเพลงของคุณมะเดื่อ  

 

               ..........ฝันดี ราตรีสวัสดิ์จ้ะ.........