เมื่อฝนตก..


  ฝนตกฟ้าร้องลั่นสนั่นก้อง..นั่งแอบมองผ่านหน้าต่างหวาดผวา

เสียงซ่าๆครืนๆๆหลั่งโปรยลงมา...ไม่ลืมหูลืมตาน่ากลัวจัง..

นึกถึงคนที่เขาไม่มีบ้าน...คงทรมานนักหนากับเม็ดฝน

หลังคารั่วอยู่ไหนได้หนีไม่ทัน..คงหนาวสั่นทนอยุ่สู้กัดฟัน

นึกถึงความหลังครั้งก่อนเก่า..เมื่อยังเยาว์เล็กนักไร้เดียงสา

พ่อกับแม่ปลูกบ้านมุงหญ้าคา...ไม้ฟากฝา ไม้ไผ่ใช้ทำเพิง

หน้าฝนมาทีฤดีเศร้า...จุดตะเกียงหอบข้าวของหนีฝน

จากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งสุดระทน..บ้านคนจนหมดทางหนีที่ไม่พอ

พี่น้องมากกอดเข่านั่งเจ่าจก...เม็ดฝนหยดตกใส่หน้า หัว ตัวฉัน

หนาวจนสั่นงันงกอกสะท้านพลัน  ..มองหน้ากันทำไงได้เกิดมาจน..

พ่อกับแม่มองหน้าสงสารลูก  ทำไม่ถูกทำไงดีลุกเหน็บหนาว

ลูกหลายคนไล่ระดับเล็ก กลาง ยาว ..เสียงตะโกนปาวๆหนังสือเรียน

ผ่านวันคืนวันเก่าๆนั่งเฝ้าคิด  นี่ล่ะคือชีวิตวัยเยาว์ที่พ้นผ่าน

เจอทั้งหนาวเหน็บเจ็บปวดอดหยากลำบากกัน..ก็ยังผ่านมันได้นี่ล่ะคน..

คนเรามีทุกด้านของชีวิต ... มีถูกผิด เศร้าหมองและสุขสม

มีทุกๆด้านความคิดของอารมณ์...อย่าจ่อมจมภวังค์ทุกข์สุขมลาย..

 

 

หมายเลขบันทึก: 546382เขียนเมื่อ 23 สิงหาคม 2013 20:24 น. ()แก้ไขเมื่อ 23 สิงหาคม 2013 20:24 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (3)

แวะมาขอบคุณ และมาอ่านบทกลอนยามฝนตกค่ะ ...ปีนี้ฝนชุกนะคะ

ขอบคุณค่ะ 

เห็นฝนมาคราใดใจหายว๊าบบบ เห็นฝนขนาบสายลม อดใจหวิว (ไม่ได้) 

ผิดกับแต่ก่อนแค่ฝนตั้งเค้าก็รอพบความชุ่มชื่นทั้งกายและใจค่ะ

 

อ่านบนกลอนมองเห็นภาพ...เศร้าและน่ากลัวนะคะ...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี