"ประจงหยิบกลีบก้านกรรณิการ์

ประหนึ่งกลัวกลีบบางแหลกสลาย

เพี่ยงร่วงหล่นกล่นพื้นมาเดียวดาย

ก็รู้สึกหมองไหม้เมื่อได้ยล

 

แม้เจ้าดอกร่วงโรยจากกิ่งก้าน

เหมือนห่างบ้านร้างไกลไม่กลับหลัง

 

 

 

 

 

ขอตามเก็บดอกเจ้ามาเติมพลัง

 

 

 

 

เติมความหวังกำลังใจให้เจ้ามี

 

 

 

 

 

 

 

 

มีเจ้ามีสิ่งดีที่ดอกสวย

 

 

 

 

 

ก้านกิ่งช่วยเติมเต็มความสดใส

 

 

 

 

แม้เจ้าร่วงจากต้นมาตามวัย

 

 

 

 

 

นำดอกไปเข้ายามีค่าเอย ..."

 

 

 

 

 

๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๖ เวลา ๘.๐๒ น.

 

 

 

 

                   บนเรือด่วนเจ้าพระยา

 

 

 

 

     

 

       เช้าวันนี้ ยังคงมีความหวังที่จะเห็นเห็นดอกกรรณิการ์ ร่วงอยู่บนพื้นตรงทางเดินที่จะออกไปทำงาน และก็ได้เห็นอย่างที่หวังไว้ แต่มีเพียงสองดอกเท่านั้น 

 

       

 

               สงสัยถ้าอยากเห็นบ่อย ๆ คงต้องหามาปลูกที่บ้านบ้างแล้วล่ะ