ช่วงนี้ใกล้ถึงเทศกาลแข่งขันศิลปหัตถกรรมนักเรียนแล้ว  ทั้งคณะครู นักการ นักเรียน ต่างวุ่นวายกันมาก พอพูดถึงการแข่งขันนักเรียนชอบมาก ก็พยายามฝึกและสอนสิ่งที่เราถนัด ตัวครูพัชเองชอบศิลปะ กับวิทยาศาสตร์  ครูปราณี ชอบ การประกอบอาหาร นักการเป็นผู้ช่วยหาอุปกรณ์  นักเรียนมีหัวใจนักสู้เต็มร้อย อาจเป็นเพราะครูกล่อมทุกวัน ว่าถ้าอยากเป็นยอดคนต้องหมั่นฝึกฝน อุปสรรคมีไว้ฝึกคน จงมองข้ามอุปสรรค จงมุ่งเป้าหมายเพียงอย่างเดียว นักเรียนของครู 33 คน ไม่มีคำว่าทำไม่ได้ นอกเสียแต่ว่าไม่ได้ทำ  ครูมักมีคำสอนปลุกระดมกระตุ้นความคิดเช่นนี้แทบทุกวัน ไม่รู้ว่าผิดหรือเปล่า  ส่งแข่งขันทั้งหมด 4 กิจกรรม  จะใช้เวลาฝึกซ้อมช่วงบ่าย เย็นหลังเลิกเรียน และวันเสาร์อาทิตย์  ครูบอกนักเรียนว่า "อุปสรรคของเราคือครูมีน้อย ให้ความสนใจทุกกิจกรรมพร้อมกันไม่ได้ เพาระฉะนั้น เราต้องใช้เวลาในการฝึกมากกว่าคนอื่น" ทำให้การเตรียมเด็กเบียดเวลาในการเรียนตามหลักสูตร  แต่เราก็คิดแก้ปัญหาไว้แล้วว่า ปิดภาคเรียนที่ 1 โรงเรียนของเราจะไม่ปิด เราจะสอนชดเชยตลอดเดือนตุลาคม เราปรึกษาเด็กและผู้ปกครองแล้วทุกคนเห็นด้วย   พอเล่าถึงตรงนี้ขอบ่นเล็กๆ หน่อยก็แล้วกัน  เราครู 2 คน สอนเด็ก 8 ชั้น ศน.เจอเราทีไร ก็จะถามว่า เป็นยังไง สอนตามตัวชี้วัดไหม  สอนให้ครบตัวชี้วัดนะ ...  อยากจะบอก ศน.เหลือเกินครูคงไม่เก่งขนาดนั้นหรอก  ที่รู้ก็คือครูสอนอย่างมีเป้าหมายก็แล้วกัน ไม่ได้สอนตามลมไปวันๆ ใครจะรู้บ้างว่าความคิดของเราอยู่กับโรงเรียน ดึกดื่นก็ยังโทรคุยกันเรื่องนักเรียน เรื่องกิจกรรมที่โรงเรียน  ถ้าเป็นไปได้ อยากให้เวลาของเรามีสัก  48  ชั่วโมงต่อวัน อุ๊ย!!บ่นมากไปแล้ว เลิกคิดสับสน  ทำงานต่อไปดีกว่า