ข้างบนนั้น

ปล่อยให้ควันหลงของอารมณ์ ที่เหมือนยังลอยคลุ้งโขมง ขังอยู่บนนั้น...

   

   การย้ายที่ทำงานใหม่ ได้อยู่ออฟฟิซใหม่ชั้นสอง เด็กๆที่เคยนั่งทำงาน เดินทำงานด้วยกันตรงหน้าลานOperate ต่างแซวว่าได้อยู่ที่สูง อยู่ที่ใหม่ เพื่อนใหม่ อย่าลืมลูกน้องเก่า อย่างพวกหนูนะค้า...เพราะบนออฟฟิซชั้นสองนั้น มีสาวๆสวยๆจากแผนกจัดซื้อที่ย้ายมาอยู่รวมกันด้วย

   หลังเบรคตอนเย็นก็เดินขึ้นมานั่งMonitor Status งานดู ขณะที่แผนกจัดซื้อมีหัวหน้าผู้ชาย กับลูกน้องหญิงที่มีอายุงานมากกว่าอยู่สองคน ที่เหลืออีกหลายคนคงลงไปเบรคยังไม่กลับรวมถึงหัวหน้าใหญ่อีกหนึ่งคน

    ทุกวันพวกเขาจะคุยกันเสียงดัง และเฮฮาสนุกสนานอยู่เป็นประจำ เขาและเธอตอนนี้ก็เช่นกัน...ซึ่งก็น่าจะเป็นเรื่องปกติ

   "เออ พี่...ครับ ผมอยากทราบโปรเซสของแอสเซส ที่พี่ทำ ว่า..." หัวหน้าใหม่ถาม

   "ก็ทำตามขั้นตอนที่เคยทำมาล่ะนะ...." ลูกน้องที่ทำมาเก่าก่อนตอบยืดยาว

   ผู้เขียนไม่สนใจที่พวกเขาคุยกันต่อว่ายังไง ก้มหน้าทำงานตัวเองต่อ เพราะก็มันเรื่องงานของพวกเขา

   จนกระทั่ง พวกเขาเริ่มคุยกันเสียงดังขึ้น..ดังขึ้น...

   "ไม่ ไม่ นะพี่ ผมต้องการที่จะคุยกับพี่ให้จบ จะได้รู้ว่าขั้นตอนงานที่ถูกต้อง..." หัวหน้าใหม่ หนุ่มไฟแรงเสียงดัง

   "น้อง..ต้องการแบบไหนก็บอกมาเลยดีกว่า แต่ที่พี่เคยทำมาวิธีนี้หลายปีแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร" ลูกน้องหญิงเสียงดังตอบ

   "ไม่หรอก จะให้ผมเมล์แจ้งพี่พร้อมแนบแบบฟอร์ม ให้พี่กรอกก็ได้" หัวหน้าหนุ่มเสียงเริ่มเบาลง

    "ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก พี่ทำงานของพี่ได้" ลูกน้องยังคงเสียงแข็ง

   "..ไม่หรอกพี่ งานจะได้ไม่มีปัญหา"

   "พี่ก็ไม่คิดว่ามันจะมีปัญหาตรงไหนนะเรื่องนี้" ลูกน้องเสียงเริ่มสั่น และดังมากขึ้น

   ผู้เขียนทำอะไรไมถูก พยายามเงียบเหมือนกลัวว่าพวกเขาจะรู้ว่านั่งฟังอยู่

   "พี่ไม่คุยแล้ววันนี้ ยังไงก็คุยไม่รู้เรื่อง พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกัน"

     เงียบไปพักหนึ่งเหมือนทุกอย่างจะจบ...

   "งั้นคุยกับพี่...(หัวหน้าใหญ่)ก็แล้วกันจะได้จบๆ นัดวันมาเลย" หัวหน้าหนุ่มพูดขึ้นอีก

   "ไม่ต้องหรอก ก็พี่บอกแล้วไงว่าวันนี้พี่พูดไม่รู้เรื่องหรอก ไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน"

   เงียบไปอีกครั้งหนึ่ง..

   ผู้เขียนก็เงียบ จนแทบจะกลั้นลมหายใจ ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะได้ยิน

   หัวหน้าสวมเสื้อแจ็คเก็ต สะพายกระเป๋าเป้เดินออกไปแล้ว...

   ผู้เขียนค่อยๆชายตาเหลือบมองไปตรงนั้น นอกจากลูกน้องที่ถกเถียงกันอยู่นั้นคนหนึ่งแล้ว ยังมีอีกคนที่โต๊ะทำงานอยู่ระหว่างกลางของหัวหน้ากับคนที่เถียงกัน

   เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือเธออยู่ตั้งแต่แรก ถ้าเธออยู่ตั้งแต่แรก เธอเก่งมาก ที่สามารถนั่งอยู่ได้ท่ามกลางอารมณ์ที่สาดข้ามหัวเธอไปมา และทั้งสองก็คุยกันต่อถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านพ้นไป

   ผู้เขียนถอนหายใจยาว...ค่อยๆเดินออกไปจากออฟฟิซนั้นลงไปข้างล่าง

   ปล่อยให้ควันหลงของอารมณ์ ที่เหมือนยังลอยคลุ้งโขมง ขังอยู่บนนั้น...

..............

   "แหมพี่น่าอิจฉาจังเลยนะ อยู่บนนั่น มีสาวๆสวยๆเป็นดอกไม้ประดับห้องทำงาน คงทำงานด้วยความสุขเนาะพี่เนาะ"ลูกน้องคนเดิมแซวอีกตามเคย

   ผู้เขียนได้แต่ยิ้ม และตอบน้องคนนั้นไปว่า...

   "อืม..ก็มีความสุขดี"

..................

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม ขอให้มีความสุขสงบ

ในวันที่ควันของอารมณ์ ลอยโขมงบนออฟฟิซ

14 สิงหาคม 2556

พ.แจ่มจำรัส

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจ หนุ่มโรงงาน



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

...เป็นกำลังใจนะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ

สำหรับกำลังใจให้คนทำงานครับ

ดร. พจนา แย้มนัยนา

 

เขียนเมื่อ 

คงไม่ใช่ยิ่งสูงยิ่งหนาวนะคะ คุณพิชัย

เขียนเมื่อ 

กำลังใจมีให้ทุกเวลาจ้ะคุณพิชัย

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณความเห้นทั้ง2ท่านครับ

โอ๋-อโณ
คุณมะเดื่อ

ความสูงไม่หนาวเท่าเนื้อในใจคน น่ะครับ อาจารย์ อิอิ

เขียนเมื่อ 

คนหนุ่ม ไฟแรง ค่ะ

เข้าใจทั้งสองฝ่ายจริงๆ 

เขียนเมื่อ 

ชื่นชมในความอดทนของคุณ พ.แจ่มจรัสค่ะ

กับเหตุการณ์คล้าย ๆ กันที่เพิ่งจะผ่านมาไม่กี่วันนี้  ถึงกับต้องออกไปท่องจักรวาลนั่งมองสายฝนกันเลยทีเดียว  ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยนะคะ  มันน่ากลัวมาก  ถึงแม้จะไม่ได้เกิดกับเรา เพียงแค่ผู้ร่วมเหตุการณ์ก็ทำให้...........แน่นอกขึ้นมาทันที

นับถือความสงบของ คุณ พ.แจ่มจรัสค่ะ

เขียนเมื่อ 

^__^ มอบรอยยิ้มและกำลังใจไปให้นะคะ

เขียนเมื่อ 

...ปล่อยให้ควันหลงของอารมณ์ ที่เหมือนยังลอยคลุ้งโขมง ขังอยู่บนนั้น...

...

อื๊ออฮื้ออ... เจ๋ง

ถึงขั้นถอดวิญญานได้แล้วนิ

หน่วยกิจสะสมหนึ่งในวิชา๙ นี่หน่า

สาธุค่ะ