แยงไข่มดแดง

เช้าวันนี้ (11 ก.ค.56 ) นัดเด็ก ๆ ไว้ที่โรงเรียน เวลา๐๘๐๐ น. แต่ครูสายซะเอง 

แปดโมงกว่าแล้ว ยังไม่ถึงโรงเรียน  อากาศวันนี้ดีมาก ๆ  ต้นไม้ใบหญ้าดูเขียว

ขจี..เพราะได้น้ำฝนหล่นจากฟ้าทุกวัน




 ก่อนจะถึงสะพานข้ามคลองกุยบุรี คุณมะเดื่อก็เห็นคุณน้าคนหนึ่งกำลังทำกิจกรรม

อย่างหนึ่ง (ดังภาพ) อย่างตั้งอกตั้งใจ  เห็นปุ๊บก็รู้ได้ทันที อ้อ..! แยงไข่มดแดง

                          ดูว่าไม่   สนใจ   ใครทั้งนั้น

                          ไม่ยอมหัน  มามอง  กันเลยหนา

                           คุณมะเดื่อ  จอดรถ  ไม่รอช้า

                           " สวัสดี   คุณน้า   ทำอะไร " 

พอคุณมะเดื่อทักทาย คุณน้าจึงหันมายิ้มให้   จึงเห็นว่า เธอเป็นหญิงวัยกลางคน อายุ

อานามประมาณหกสิบ  แต่ดูท่าทางแข็งแรง คุณน้ายิ้มให้คุณมะเดื่ออย่างเป็นมิตร คุณ

มะเดื่อไม่เคยเห็นกิจกรรม ..แยงไข่มดแดง..  มาก่อนจึงสนใจถึงถามไปว่า

                           ได้ไข่  มดแดง  เยอะไหม

                            คุณน้าตอบ  เร็วไว  ได้นิดหน่อย

                            หน้านี้  มดมี   ไข่น้อย

                            มดยัง  ไม่ค่อย  มีไข่กัน

คุณมะเดื่อมองไปที่ต้นสะแก  ต้นมะขามเทศริมทาง เห็นมีรังมดแดงเต็มไปหมด ตัว

มดแดงวิ่งกันพล่านรัง  จึงถามว่า

                            ตัวมด  เอาไปทำ  อะไรหรือ

                            ที่เรียก " แม่เป้งคือ"  แบบไหน

                            แม่เป้ง   เอาไปทำ   อะไร

                            น้าตอบ  เร็วไว   " เอาคั่วเกลือ" 

คุณน้าถามคุณมะเดื่อว่าจะไปไหนหรือ  คุณมะเดื่อบอกว่า จะไปโรงเรียน คุณน้ายิ้มแล้ว

พูดว่า  "  อ้อ..!  เป็นคุณครู  รีบไปเถอะจ้ะ "   คุณมะเดื่อก็ต้องรีบไปอย่างที่คุณน้าว่าน่ะ

แหละ  เพราะกลัวเด็ก ๆ รอ  ที่สำคัญรู้สึกว่า เจ้าของรังที่ถูกสอยและวิ่งกันพล่านบน

ถนนมันจะ  " พาล"  ไปหมด ไม่รู้ว่าใครเป็นใครแล้ว  กัดคุณมะเดื่อหลายตัวทีเดียว จึง

ไม่ได้อยู่สนทนาปราศรัยกับคุณน้าต่อ ทำให้ไม่ทราบว่าคุณน้าเป็นใคร



  

คุณมะเดื่อไม่ทราบหรอกว่า คุณน้าคนนี้เป็นใคร  ที่แน่ ๆ ไม่ใช่คนพื้นเพนี้แน่ เพราะคน

ท้องถิ่นนี้ รวมถึงตำบล และอาจจะรวมไปถึงจังหวัดนี้ ไม่แยงไข่มดแดง ไม่กิน

ไข่มดแดง คุณน้าคงจะมาจากถิ่นอื่น  อาจจะมากันทั้งครอบครัว แต่เท่าที่เห็น มีคุณน้า

คนเดียว  ทำให้นึกว่า คุณน้าเป็น แม่ของใคร  ลูก ๆ ของคุณน้าไปไหนหมดจึงปล่อยให้

แม่มาหาไข่มดแดงตามลำพังต่างถิ่นต่างที่แบบนี้  

                           สอดส่าย   สายตา  หารังมด

                           จ้องจรด    ปลายไม้ลอด   สอดใต้

                            เขย่ารัง    จนกิ่ง       ไม้ไหว

                            ทั้งตัว     ทั้งไข่      ร่วงพรู

อาจารย์บุญเสริม   แ่ก้วพรหม  บอกให้ฝึกเขียนกลอนทุกวัน  คุณมะเดื่อก็ทำแล้ว วันนี้ก็

เขียนในบันทึกนี้แหละ  แต่ดู ๆ แล้ว มันจะเป็น...ลูกบิดกลายพันธุ์...ซะมากกว่านะเนี่ยะ.


                           ..................................................................