'หากรับรู้ว่าลูกทุกข์ใจละก็ แม่ทุกข์ใจกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า' หนูเพิ่งสำนึก ซาบซึ้งความหมายของคำๆ นี้เมื่อมีลูกสาว กราบขอโทษนะแม่ หนูก็รักแม่เช่นกันค่ะ .. จุ๊บๆ
ดิฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลย ว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสเขียนบันทึกอาโนเนะ ชื่อ 'รักแม่นะ .. จุ๊บๆ' เอาตอน
เป็นไม้ใกล้ฝั่งเช่นนี้ อารัมภบทแก้เขินไปแล้ว มาเริ่มเรื่องเลยนะคะ

ลูกสาวคนเล็ก ตอนนี้อายุ 22 ปีแล้ว ตั้งแต่เธอไปเรียนมหาวิทยาลัย ใน กทม. เมืองฟ้าอมร เมื่อ 4-5 ปี
ก่อน เธอโทรศัพท์กลับมาคุยกับพ่อแม่สัปดาห์ละ 5-7 วัน โดยจะจบการพูดคุยว่า
"รักแม่นะ..จุ๊บๆ" ทุกครั้ง

มีเหมือนกันค่ะที่บางครั้งเธอไม่พูดคำนี้ ก็.. ในยามที่เธอทุกข์ใจ
หากการพูดคุยสิ้นสุดลงโดยดิฉันไม่ได้ยินคำนี้ก่อนลูกวางสาย ดิฉันจะรอเวลาครู่หนึ่งแล้วโทรกลับ
ไปหาเธอ เพื่อชวนเธอคุย

สิ่งเดียวที่เราต้องการเมื่อมีทุกข์ทางใจ ก็คือ ผู้รับฟัง
ดิฉันก็แค่ฟังอย่างตั้งใจ ฟังอย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่ตัดสินผิดถูก ให้เธอระบายไปเรื่อยๆ แม่ก็แค่..
เหรอ .. แล้วไง .. เออ .. อะไรนะแม่ฟังไม่ถนัด .. โอ้โห ..
ถ้าเห็นว่าเธอหมดเรื่องพูดแล้ว เราก็ถามชวนให้เธอคิด
ลูกว่าไงล่ะ .. แล้วจะเป็นยังไง .. ถ้าไม่ใช่ล่ะ .. ก็โอเคนะ แต่แม่ว่า .. เหรอ ..
ฟังดูเสียงใสเมื่อไรก็ 'เคลียร์' แปลว่า 'ส่วง' หรือ 'โล่งใจ' คนที่โล่งใจน่ะแม่ ไม่ใช่ลูก

'หากรับรู้ว่าลูกทุกข์ใจละก็ แม่ทุกข์ใจกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า'
หนูเพิ่งสำนึก ซาบซึ้งความหมายของคำๆ นี้เมื่อมีลูกสาว
กราบขอโทษนะแม่
หนูก็รักแม่เช่นกันค่ะ .. จุ๊บๆ.