แม่อาจจะไม่ใช้หญิงที่อ่อนหวาน....หน้าตาสวย...ร่ำรวย....แต่แม่คือ..หญิงเหล็กในดวงใจของลูกๆเสมอ...46 ปีที่ผ่านมา...แม่ยอมสละ..ความสุขส่วนตัว...เพื่อเลี้ยงดูลูกสาวคนนี้ เป็นอย่างดี...ด้วยวิธีการสอนที่เฉียบขาด...ให้ลงมือทำเอง...ตั้งแต่ตอนลูกอยู่ประถมปีที่ 4 แม่ให้ไปเก็บผักกาดขาวกลางเกาะทรายของแม่น้ำปิง....ที่ไหลผ่านหลังบ้านยายทวด....ล้างทรายออกให้หมด  แล้วนำมาใส่ตระกร้าไม้ไผ่ หาบขึ้นจากฝั่งสูงชันของแม่น้ำปิงในฤดูแล้ง....จากนั้นให้ลูกคนนี้นำไปขายที่ตลาดในหมู่บ้าน....กำละ 50 สตางค์..(เท่ากับ 10 บาทเดี๋ยวนี้) ได้เงินมาทั้งหมดจำได้ว่า 13 บาท 50 สตางค์  ฉันกำเงินไว้แน่น...จนถึงบ้านแล้วยื่นให้แม่....แม่บอกว่า..เอาเก็บไว้..."ซื้อขนมกินนะลูก"....และไม่พูดอะไรอีก....แต่วินาทีนั้น...ฉันรู้ว่าแม่กำลังสอนอะไรบางอย่าง....."ความประหยัดและรู้คุณค่าของเงิน"  แม่จะไม่พร่ำบ่น..ใดๆ  ท่านใช้วิธีการสอนแบบนี้...และได้ผลดี..กับฉัน...ตราบจนบัดนี้.....และสิ่งนี้ก็ได้นำไปถ่ายทอดให้กับหลานสาวคนเล็กของคุณยายด้วย....เพราะวันนี้หลานตัวน้อย...ในฐานะนักดนตรีมือเบส...วงนกแล...ได้รับการฝึกฝน...จนมีความมานะ...อดทน...อดกลั้น...และอดออม...ให้ชื่นใจ....

กราบเท้าแม่ด้วยความรักและเคารพ

ลูกสาวของแม่