มรดกชีวิต

      ในบางครั้งที่ฉันนั่งอยู่คนเดียว...ฉันมีความคิดที่มันผุดขึ้นในใจของฉันซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร? วันนี้ฉันตั้งใจเขียนบันทึก ๆ นี้ เพื่อให้กับคนที่ฉันรักมากที่สุด นั่นคือ ครอบครัวของฉัน ฉันเฝ้าดูการเจริญเติบโตของพวกเขาไม่ว่า การเติบโตทางกาย ทางวาจา ทางใจ รวมถึงการเจริญเติบโตทางด้านวุฒิภาวะทางการเรียนรู้ และวุฒิภาวะที่พวกเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น...ฉันต้องการเห็นลูก ๆ หลาน ๆ เติบโตเป็นคนดีต่อตนเอง ต่อสังคม...สิ่งทั้งหลาย ทั้งปวงที่ฉันได้เขียน ได้กระทำมา ฉันขอมอบไว้ให้กับพวกเขา เป็นทรัพย์สินที่อาจไม่ใช่ตัวเงิน แต่เป็นทรัพย์สินทางปัญญาของ "แม่" + "ย่า" ที่จะมอบไว้ให้กับลูก ๆ หลาน ๆ ได้อ่าน ได้รู้ความคิดของแม่ + ย่า ยามที่ได้จากโลกใบนี้ไปแล้ว...

      ฉันตั้งใจมอบไว้ให้กับพวกลูก ๆ หลาน ๆ ได้อ่านและรู้จักกับ "ความรัก + ความอบอุ่น" ที่บริสุทธิ์ ที่ไม่มีใครให้กับพวกเธอได้เหมือนกับ "แม่ + ย่า" อีกแล้ว...ฉันขอเรียกสิ่งเหล่านี้ที่ฉันจะมอบให้กับพวกเธอว่า "มรดกชีวิต" ที่ฉันคิดว่ามันมีคุณค่ามากกว่าสิ่งใด ๆ ในโลกนี้ เพราะมรดกทางด้านทรัพย์สิน พวกเธอหากันได้ ถ้าเธอมีแรงและคิดที่จะหากัน เรียกว่า...เธอมีปัญญาหาักันได้...แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันคิดว่า เธอคงหาไม่ได้หรอกกับคำว่า "มรดกชีวิต" เพราะกว่าพวกเธอจะได้อ่าน ได้เรียนรู้ มันต้องใช้เวลาหรือประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ต้องผ่านเข้ามาในตัวของเธอ...ตลอดรวมถึงมรดกชีวิตต้องใช้ความรัก + ความเมตตา + ความห่วงใย + การให้ความอบอุ่น + ความผูกพัน ฯลฯ ซึ่งเป็นพื้นฐานของการสร้างครอบครัวที่เข้มแข็ง เพื่อเขียนและถ่ายทอดความรู้สึกต่าง ๆ ที่แม่ + ย่า มีต่อพวกเธอ...

      ฉันได้แต่คิดว่า ฉันจะเขียนบันทึกนี้ แต่เมื่อเช้านี้เอง (๑๘ กรกฎาคม ๒๕๕๖) ฉันก็ได้เข้าไปอ่านในเว็บซึ่งเป็น หนังสือของ ท่านพุทธทาสกับอำนาจวัตถุนิยม ท่านมีความคิดตรงกับแม่ + ย่า ซึ่งในหนังสือ บอกว่า...

ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก เข็มนาฬิกาเดินไป ไม่ทวนย้อน

ชีวิตของเรายิ่งลดทอน ไม่หวนกลับ

ทำอะไรในชีวิตก่อนลับลา เป็นมรดกล้ำค่าให้ผู้คน

มีเวลาอยู่บนโลกแค่ฝุ่นผง ใยหลงตนว่าอยู่ยงคงค้ำฟ้า

ไม่กี่วันก็จะม้วยมรณา ดินกลบหน้า เถ้าคลุ้งฟ้ากันทุกคน

      เมื่อฉันอ่านแล้ว ตรงกันกับความคิดของฉันว่า...เมื่อมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ฉันควรทำอะไรไว้บ้าง? กับคนอื่น ฉันก็ได้ทำแล้ว ตามนี้...บุษยมาศ...(ฉันทำมาแล้วประมาณ ๔ ปี นับถึงวันที่ฉันเขียนบันทึก ๆ นี้)...สำหรับบล็อกใน Gotoknow ฉันได้สมัครเป็นสมาชิกไว้ ๒ ชื่อ คือ บุษยมาศ ทั้ง ๒ ชื่อ แต่ลักษณะการเขียนฉันแยกกันไว้ ชื่อหนึ่งเป็นด้านระเบียบ ข้อบังคับ กฎหมายต่าง ๆ ข้อคิดในการทำงาน ส่วนอีกชื่อหนึ่งฉันทำไว้เพื่อครอบครัว + ชีวิตและประสบการณ์ในการทำงานของฉัน...ณ ปัจจุบันนี้ ฉันก็ขอทำเพื่อครอบครัวของฉันบ้างเพื่อที่ลูก ๆ หลาน ๆ จะได้รับรู้ว่า...ความรักของครอบครัวนั้นสำคัญอย่างไร? พวกเธอจะได้นำไปถ่ายทอดต่อยังรุ่นลูก - หลานของเธอ...ไม่ใช่สักแต่ว่า คนเราเกิดมาเพื่อมีครอบครัวเท่านั้น แต่ในส่วนลึกของคำว่า "ครอบครัว" นั้น มันยิ่งใหญ่มากนัก โดยเฉพาะเรื่องของ "ความรัก + ความเอาใจใส่ + การดูแล + ความใกล้ชิด" เข้ามามีส่วนช่วย

      ตามที่ฉันได้เขียนบันทึก จดหมายถึงลูก + เรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม" ทุกฉบับ + อนุทิน...ฉันขอมอบให้กับพวกเธอ "พี่ภัคร + น้องเพรียง + ฟ้าคราม + น้องอ้อม" เพื่อเป็นมรดกชีวิตที่ฉัน ขอมอบให้กับพวกเธอ ยามที่ฉันลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว...เป็นสิ่งเดียวที่พวกเธอจะมีและติดตัวพวกเธอไป...เพราะมรดกทรัพย์สินนั้น เธอมีบ้างแล้วบางส่วนตามที่กำลังของปู่เร + ย่า หาให้แล้ว ส่วนมรดกชีวิตนี่สิ!!! ถ้าย่าไม่เขียน ไม่บันทึก เหตุใดพวกเธอจะมีหลักฐานเพื่อแสดงให้คนอื่นได้รู้ว่า นี่คือ มรดกชีวิต ของพวกเธอ ซึ่งก็น้อยคนนักที่จะมี...(ความจริงแล้วทุกคนมีมรดกชีวิตเป็นของตนเองกันทุกคน แต่การที่จะนำมาถ่ายทอดบนบันทึกโดยการเขียนนี่สิ!!! ฉันว่าเป็นเรื่องยากเลยเชียวล่ะ...เพราะการกระทำดังกล่าวนี้ ต้องมาจากใจ มีใจพร้อมที่จะให้ พร้อมกับมีใจรักที่จะเขียน ๆ เพื่อคนที่เรารัก)...เพราะทุก ๆ บันทึกเป็นชีวิต เรื่องราวของคน ๆ หนึ่ง ที่ต้องใช้เวลา + ประสบการณ์เข้ามาร่วมด้วย เหมือนกับเป็นการถอดบทเรียนของชีวิต เป็นบทเรียนแล้ว บทเรียนเล่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะต้องเรียนรู้กับสิ่งต่าง ๆ บนโลกใบนี้...ฉันจึงขอมอบให้พวกเธอได้อ่าน ได้เรียนรู้ความรักของฉันที่มีต่อพวกเธอ และหวังว่าพวกเธอก็คงสานต่อ ความรักนี้ต่อลูก ๆ หลาน ๆ ของเธอต่อไป...ทั้งหมดข้างต้นนี้ คือ มรดกชีวิตหรือทรัพย์สินทางปัญญาของแม่ที่ต้องอาศัยเวลา + ประสบการณ์ชีวิตทั้งชีวิตมอบให้กับพวกเธอ...


                                           รักพวกเธอมากที่สุดในโลก...

                                                จากแม่ + ย่า (บุษ)

                                                 ๑๘  กรกฎาคม  ๒๕๕๖




และสิ่งนี้ที่ฉันได้รับตอบกลับมาจาก "พี่ภัคร" ซึ่งส่งมาจาก i Phone ทาง Facebook เมื่อลูกได้อ่าน บทความนี้ "มรดกชีวิต" ที่ฉันได้เขียนถึงลูก ๆ และหลาน ๆ...