อนุทินล่าสุด


บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๔๑

เป็นคนฉลาด…แต่จงอย่าขาดความเฉลียว

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๔๐

บางครั้ง…ก็นึกขำกับอาการที่คนรุ่นใหม่คิด ในเรื่องของการจัดทำกรอบอัตรากำลังสำหรับผู้มีความรู้ ความเชี่ยวชาญในงานที่จะมาช่วยเป็นกำลังหนุนในการทำงานระหว่างคน Gen เก่ากับ Gen ใหม่…บางทีความคิดที่พูดออกมาเสมือนว่าไม่อยากให้คนรุ่นเก่ายังอยู่ในวงจรการทำงานราชการ…มีความเข้าใจ นั่น สำหรับคนที่ไม่สามารถทำงานได้แล้ว (ขอบอกว่า อย่าคิดอคติ เพราะบางคนเขาก็มีความสามารถอยู่) สิ่งสำคัญในการจ้างงานต่อ นั่นคือ การสร้าง Job ในการทำงานให้ชัดเจนว่าจะให้เขาทำอะไรบ้าง จ้างด้วยเงินที่คุ้มค่าหรือไม่ นี่คือ ประเด็นสำคัญ มิใช่กล่าวหาเขาว่าไม่ช่วย ไม่ทำตามที่คุณคิด…มีอะไรมากมายในโลกของการทำงานที่ทำให้เห็นถึงความอคติ การนึกคิดที่ไม่ครอบคลุม…อย่าลืมว่า คนที่ทำงานมานาน มีประสบการณ์มากกว่าคนรุ่นใหม่ ที่อาจยังไม่รู้จริงในบางเรื่อง…คนรุ่นใหม่อาจนึกไม่ถึง เพราะคำนึงถึงแต่เรื่องความรู้ ฯ มากกว่า

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (2)

คนรุ่นใหม่เก่ง แต่ขาดประสบการฯ์ และการแก้ปัญหา เห็นด้วยครับ

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ ใช่ค่ะ ประสบการณ์ในการทำงานสำคัญพอ ๆ กับประสบการณ์ในด้านความรู้ค่ะ นั่นคือ ทฤษฎี 50 : ปฏิบัติ 50 ค่ะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๙

เมื่อวานวันหยุด…มีน้องเจ้าหน้าที่มานั่งคุยด้วยเกี่ยวกับการทำประเมินค่างานระดับชำนาญการพิเศษ…และเธอก็บอกมาว่า สิ่งสำคัญที่หนูไม่เข้าใจพี่บุษ ก็เพราะว่า เราไม่ได้คุยกัน…ถูกต้อง การสื่อสาร สำคัญมาก และพี่บุษก็ไม่ทราบว่าจะคุยเรื่องอะไรให้คุณฟัง เพราะเหตุการณ์ สถานการณ์ต่าง ๆ ที่พี่ผ่านมา มันมากมาย ก็เลยไม่ทราบว่าคุณต้องการทราบเรื่องอะไร…เธอบอกว่า นับจากฟังพี่บุษบรรยาย อธิบาย อบรม หนูเริ่มเรียนรู้ เปิดใจฟังพี่มากขึ้น ทำให้หนูทราบว่า พี่บุษกำลังสร้างระบบในมหาวิทยาลัยนั่นเอง…ฉันได้แต่นั่งยิ้ม “ค่ะ ใช่” พี่ทำหน้าที่แค่สร้างพื้นฐานให้คนรุ่นใหม่เท่านั้นเอง…ก็ไม่จำเป็นต้องไปนั่งอธิบายมากมายให้พวกคุณฟัง…สิ่งที่พวกคุณต้องทำ นั่นคือ การเปิดใจ รับฟังว่าคนรุ่นเก่า เขาทำอะไรอยู่ แล้วคุณจะทราบเองว่า ทุกรายทาง ทุกย่างก้าว คือ การพัฒนาระบบ การพัฒนางาน การพัฒนาคนของส่วนราชการและประเทศชาติ…และคุณก็มีหน้าที่สานต่อค่ะ…โดยเฉพาะยุคนี้ เป็นยุคของการเปลี่ยนแปลง ๆ คือ การทำให้ดีขึ้น ตามนโยบายของภาครัฐค่ะ…สิ่งสำคัญ คือ ต้องมีความรู้ ความเข้าใจในการกระทำของคนรุ่นเดิม มิใช่ให้เขาต้องมาทำตามใจของคนรุ่นใหม่

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๘

เข้าร่วมอบรม EdPEx ในวันที่ ๑๖-๑๘ พฤษภาคม ๒๕๖๕…เหตุเพราะมหาวิทยาลัย ได้เข้าสู่กลุ่ม ๒ ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเดียวของมหาวิทยาลัยราชภัฏ ในปี ๒๕๖๕ นี้…ในความจริง ฉันเคยบอกมหาวิทยาลัยมาเมื่อ ๑๐ ปีที่ผ่านมาแล้วว่าให้นำ EdPEx เข้ามาใช้ในการประกันคุณภาพเลย…แต่มีคนบอกว่า ไม่ทราบ ไม่รู้…มันแสดงถึงการมีวิสัยทัศน์ทางระบบการศึกษาเช่นกันว่า ใครมีวิสัยทัศน์ที่มองได้ไกลกว่ากัน…การมีวิสัยทัศน์สำคัญมากสำหรับการบริหารมหาวิทยาลัย เพราะมันบ่งบอกถึงการจะได้ไม่เสียเวลา ก้าวไปก่อน คิดก่อน ทำก่อน จะทำให้มหาวิทยาลัยล้ำหน้า และตอบโจทย์สังคมได้ก่อน…แต่แล้ว ณ ปีนี้ มหาวิทยาลัยเพิ่งจะนำมาใช้ คริ ๆ ๆ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๗

ช่วงเช้าของวันนี้ที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๖๕ เข้าร่วมประชุมคณะอนุกรรมการประเมินเพื่อทบทวนการกำหนดระดับตำแหน่งของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม…มีหลากหลายองค์ประกอบหากศึกษาการทำงานในเบื้องต้นให้เข้าใจเกี่ยวกับภาระงานที่จะต้องกำหนด และตีค่างานให้มาเป็นเงินค่าตอบแทนของสายปฏิบัติได้ มันไม่ใช่ง่ายแบบที่ใคร ๆ คิด เพราะต้องคำนึงถึงหลักของความคุ้มค่าในการจ่ายเงินด้วย การตีค่างานต้องคิดถึงความเป็นธรรมทั้งฝ่ายทำงานและฝ่ายของนายจ้างด้วย…อย่าคิดแต่ว่าให้คนทำงานคุ้มค่า มิใช่แน่นอน

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๖

หากตัวเราเองได้กระทำความดีต่อหน้าที่ที่ได้รับผิดชอบแล้ว…ขอจงอย่าได้กลัวสิ่งที่ไม่ดีจะเข้ามาในชีวิต เพราะการกระทำในสิ่งดีนั้น จะคอยปกป้อง คุ้มครองตัวของเราเองให้แคล้วคลาดจากสิ่งต่าง ๆ ไปได้เอง…การกระทำดีนั้น ขึ้นอยู่กับการพินิจ พิเคราะห์ด้วยตัวของเราเองว่า “ใช่สิ่งที่ดีหรือไม่…ดีต่อส่วนรวมหรือไม่ ยุคนี้ชอบทำกันตามดีส่วนตนมากกว่า พึงให้ระมัดระวัง เพราะนั่นมิใช่ ต้องกระทำดีเพื่อส่วนรวมเป็นหลักให้มากกว่า”

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๕

เคยไหมกับคำว่า…ครูสอนเพื่อให้เรียนรู้และได้ปฏิบัติตามแบบอย่างที่ถูกต้อง แต่เมื่อถึงคราวในโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว วิชาที่เรียนมาแบบที่ครูสอนว่าถูกต้องนั้น กลับนำมาใช้กับชีวิตจริงไม่ได้เลย เพราะมีตัวแปรที่ทำให้ชีวิตบิดเบือนในการทำงานมากมาย…เข้าใจถึงความแตกต่างทางด้านมุมมอง ความคิด การวิเคราะห์ของแต่ละบุคคลเลยว่า มันใช่ไหมนั่น!!! นี่คือ ปัญหาสังคมในเรื่องของการทำงานที่จะเข้ามาพัวพันกับชีวิตจริงของตัวเราเอง สุดท้ายหากเราไม่มีจุดยืน เราจะถูกลงโทษ ไม่ทางวินัย ก็จะประมาทเลินเล่อต่อหน้าที่…“กรรมของผู้ปฏิบัติ” ดังนั้น จงเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนเองได้กระทำ และปฏิบัติ พร้อมมีหลักฐานที่สามารถเอาผิดต่อผู้สั่งการให้ปฏิบัติงานได้

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๔

เมื่อนักกฎหมายออกกฎหมาย…ขออย่าได้กลัวว่าตัวเราเองก็ต้องปฏิบัติตามกฎหมายนั้นด้วย กรุณาอย่าแถ เพื่อนำไปให้แต่คนอื่นได้แต่ปฏิบัติเพียงผู้เดียว มิควรทำ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๓

อ่านตัวเองออก…บอกตัวเองเป็น สำคัญยิ่งนัก

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (2)

การสำเร็จทุกสิ่งได้ คือ ตามที่ ผอ.เสนอเลยครับ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๒

หลังจากลงข้อมูลในระบบ ของกรมบัญชีกลาง เกี่ยวกับการขอรับเงินบำนาญ และ กบข. ฯลฯ เรียบร้อยแล้ว วันนี้เจ้าหน้าที่ได้ทำเรื่องส่งไปยังคลังจังหวัดพิษณุโลกให้กับการให้คลังยืนยันข้อมูลการได้รับบำนาญรายเดือนให้ เพราะคลังจังหวัดต้องคิดคำนวณอีกครั้งหนึ่ง…เป็นข้าราชการยุค IT ก็จะประมาณนี้ กรอกข้อมูลด้วยตนเอง ลงในระบบด้วยตัวเอง เพราะสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ คือ เรื่องส่วนตัวของข้าราชการเอง…บอกได้เลยว่า ทำงานภาครัฐต้องเรียนรู้อยู่ตลอดชีวิต มายุคนี้ โดยเฉพาะระบบ IT จำเป็นมากที่ต้องเรียนรู้ ไม่เช่นนั้นจะตกยุคของศตวรรษที่ ๒๑ ก็เป็นได้ คริ ๆ ๆ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (2)

สองล้านเป็นเบื้องต้น

คริ ๆ ๆ ค่ะอาจารย์ หยาดเหงื่อแรงงานของเราเองค่ะ กว่าจะออกดอกออกผลในตอนบั้นปลายของชีวิตค่ะอาจารย์ ขอบคุณค่ะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๑

ทราบข่าวมาจาก ผอ. รร.สาธิต มรภ.พิบูลสงคราม แจ้งว่า หลังจากที่พี่บุษ มาพูดเรื่องการประเมินเข้าสู่ตำแหน่งของสายวิชาการ ของ รร.สาธิต แล้ว ตอนนี้มีผู้ประสงค์ขอประเมินเข้าสู่ตำแหน่งระดับชำนาญการ ทั้งหมด ๒๑ คน…โอ้!!! มากมายเป็นประวัติศาสตร์…ทุกท่านบอกว่า พี่บุษ บรรยายให้เข้าใจถึงการทำผลงานเข้าสู่ตำแหน่ง…ขอบคุณนะคะที่ได้เรียนรู้ร่วมกันกับประสบการณ์ที่เคยเป็นผู้บริหารของประถมศึกษาอำเภอมาก่อน จึงนำมาบอกต่อ พร้อม ๆ กับที่ได้รู้จักพี่ศึกษานิเทศก์ ระดับเชี่ยวชาญ ที่เคยทำงานร่วมกันที่ สปอ.นครไทย ยังช่วยฝากการตรวจสอบผลงานได้อีกทางหนึ่ง สำหรับพี่บุษ ระดับชำนาญการ ยัง Basic ต้องระดับชำนาญการพิเศษ ระดับเชี่ยวชาญค่ะ ทำอะไรไม่ยาก หากคิดที่จะลงมือทำค่ะ ขอบอก…เป็นกำลังใจให้กับทุกท่านค่ะ…การเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น ๆ อยู่กับการเขียนผลงาน และการมีผลงานในการสอนนักเรียน ตามแบบที่มหาวิทยาลัยกำหนดค่ะ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๓๐

เมื่อวานเข้ากลุ่มคนซื้อ- ขายที่ดินของจังหวัดพิษณุโลก…เห็นเขาประกาศขายกันในราคาไร่ละ ๑๖๐,๐๐๐ บาท/๒๓ ไร่ ซึ่งราคาที่นาในสมัยก่อนราคาไม่ถึง ๑ แสนบาท…นั่งคุยกับพ่อบ้าน ๆ บอกว่า ที่ดินมีแต่ราคาจะขึ้น ไม่มีลงนะ เก็บรักษาที่ดินกันไว้ให้ดี ๆ…กำไรเห็น ๆ ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเจ้าของที่ดินว่าจะอดทนเก็บไว้ได้นานเพียงใด…ทุกเรื่องขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการชีวิตของตัวเราเองว่าจะมีการกำจัดกิเลส ความอยาก ความสนุกของตนเองได้มากเพียงใด…แม้ตนเองไม่ได้ใช้ ก็เก็บไว้ให้ลูก - หลาน ได้ใช้ก็แล้วกัน

เรียนรู้…ด้วยตัวของพวกเราเอง



ความเห็น (2)

ไม่ขาดทุน..มีแต่ได้กับได้…ที่ดิน มรดกที่ล้ำค่า

ใช่ค่ะ อาจารย์ ขอบคุณค่ะ ได้ผลช้า ขึ้นอยู่กับตัวเราต้องมีความอดทนค่ะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๙

การเป็นผู้บริหาร อย่ากลัวเรื่อง หลักธรรมาภิบาล…โดยเฉพาะการเป็นนักกฎหมาย ขออย่าได้กลัวในการวัดแบบของธรรมาภิบาล…ในความเป็นจริงหากเราทำตามแบบธรรมาภิบาลให้เข้ากับชีวิตประจำวันเราได้แล้ว…ขอจงอย่ากลัวในเรื่อง การนำหลักธรรมาภิบาลมาใช้กับชีวิตประจำวัน และการทำงานในปัจจุบัน เพราะมันเป็นเรื่องที่มนุษย์ทุกคนต้องปฏิบัติในทางชอบธรรม…มหาวิทยาลัยทุกมหาวิทยาลัยควรวัดธรรมาภิบาลกับบุคลากรทุกคน เพราะแสดงถึงการรู้กฎหมายที่แท้จริง แล้วได้นำไปประพฤติ ปฏิบัติกันได้จริงหรือไม่…คนรุ่นใหม่อย่าได้กลัว หากว่าได้นำไปปฏิบัติได้จริง คนจริงต้องไม่กลัว…คนกลัว คือ คนที่ไม่ได้ปฏิบัติได้จริง…หากถูกวัดด้วยแบบประเมิน ก็จะสามารถตอบสังคมได้ และแสดงถึงการเป็นคนที่อยู่ในองค์กรนั้นมีคุณภาพตามหลักธรรมาภิบาลค่ะ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๘

มีบางท่าน ถามว่า…พี่บุษ วางตัวใครมาเป็น ผอ.กองบริหารงานบุคคล แทนหรือยัง…ก็อยากจะบอกว่า…การวางตัวใครมาแทน มิใช่ตอนนี้ มันคงสั่งสมความรู้ ความสามารถมายาวนาน พอ ๆ กับที่พี่บุษ ได้ทำงาน…เพราะงานบุคคลที่ทำ มิใช่สามารถเป็นกันได้ทุกคน เพราะในเนื้อในของแต่ละคนนั้น มิใช่มี หรือสามารถเหมือนกันได้ บางคนดี บางคนอาจไม่ดี มองผิวเผิน อาจมีความสามารถ แต่พอเป็น ผอ. เข้าจริง ๆ แล้วจะทราบว่า ใช่หรือมิใช่…ความรู้ ความสามารถ ทักษะต่าง ๆ นั้น เขามิได้ฝึกกันวันเดียว…ต้องดูกันให้จริงจังตลอดรายทางที่ได้เข้ามาปฏิบัติงานในมหาวิทยาลัย…ส่วนการตัดสินใจนั้น ต้องมาจากผู้บริหารที่มีความเป็นธรรมที่แท้จริงด้วย จึงจะได้มาซึ่งคนที่มีความรู้ ความสามารถอย่างแท้จริง มิใช่มาเพื่อคุณเป็นคนของใคร…มิใช่แน่นอน การเป็นผู้บริหารที่ดีนั้น ต้องมีคุณธรรมด้วย มิใช่ใครก็ได้ที่ถูกแต่งตั้งให้ขึ้นมาเป็น…สำหรับตัวฉันเอง ได้วางมาตรฐานการกระทำไว้ให้รุ่นหลังได้ดูแล้ว เพียงแต่ทำให้เท่า หรือทำให้ดีกว่า…เพราะไม่เช่นนั้น คุณจะมีตัวเปรียบเทียบในการกระทำของการปฏิบัติงาน และการใช้ชีวิตส่วนตัวในทุก ๆ ด้าน…ฉันผ่านมาเพียงเพื่อให้คนใน มรภ. ได้รู้จัก และเรียนรู้ค่ะ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (2)

การเป็นผู้บริหารบุคคล ครบทุกส่วนมนุษย์สัมพันธ์ คุณธรรม ความรู้ความสารถ และแก้ปัญหารอบด้าน ฉลาดรู้ วิสัยทัศน์ไกล..ฯลฯ ใช่ไหมครับท่าน ผอ. ลืมๆไปเยอะตั้งแต่ออกมา

ใช่ค่ะอาจารย์ การเป็นผู้บริหารสักใช่แต่ว่าเป็น ต้องเป็นผู้บริหารที่ดีให้ได้ด้วยค่ะอาจารย์ ต้องมีคุณธรรมประจำใจให้ได้ด้วยค่ะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๗

อีก ๔ เดือนกว่า จะเกษียณ ก็ยังคงต้องทำงาน…งานหลัก คือ การประชุม ๆ เพื่อกำหนดนโยบายให้ฝ่ายปฏิบัติได้นำไปปฏิบัติ เพื่อให้บรรลุผลตามยุทธศาสตร์ของชาติ และมหาวิทยาลัย

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๖

เริ่มรับอ่านผลงานวิจัยระดับชำนาญการพิเศษจากมหาวิทยาลัยใหญ่ใน กทม. ครั้งนี้ จำนวน ๒ เรื่อง เกี่ยวกับการพัฒนางานในหน้าที่ความรับผิดชอบที่สายสนับสนุนได้ปฏิบัติจากงานประจำ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (2)
อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๕

อีก ๔ เดือนกว่า ก็จะครบวาระของการรับราชการของผู้เขียนแล้ว…อาจารย์ภัคร ได้ทำอัตชีวประวัติ บุษยมาศอนุสรณ์ ให้กับแม่บุษ ด้วยการตรวจ บรู๊ฟงานเขียน ก่อนนำไปเข้าเล่มพิมพ์ให้กับแม่…เพราะเป็นอาจารย์สอนภาษาไทย หนังสือนี้ ร่วม ๒๐๐ กว่าหน้า…ค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน ที่แสดงออกโดยงานเขียน

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (2)

ยินดีด้วยนะครับท่านที่จะเข้าเส้นทาง 61 ท่านคงได้รับหน้าที่เป็นพิธีกรอบรมงานต่างวิชาการ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๔

มนุษย์บางคน…ก็ยังไม่รู้จักตัวเองดีพอ…คอยคิดอยู่เสมอว่า “ตนเองดีพอแล้ว…ไม่ต้องเรียนรู้…ไม่ต้องพัฒนา ฯลฯ” ยังมีอยู่อีกมากมายบนโลกใบนี้…คอยคิดแต่เข้าข้างตนเอง…ยึดมั่น ถือมั่น แต่กลับมองว่าคนอื่นควรที่จะปรับปรุงตนเอง…บนโลกใบนี้ ยังมีอะไรให้เราเรียนรู้อยู่อีกมากมาย ขอบอก โดยเฉพาะทางธรรม

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (2)

ใช่ครับ คนมองตัวเองไม่มองเขาจึ่งมองตนเองดีกว่าคนอื่น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๓

ดีที่เป็นเด็กที่เรียนสายวิทย์ ฯ มาเป็นพื้นฐาน…ต่อมาเรียนต่อทางด้านสังคม เอกบริหารธุรกิจ ด้านการจัดการทั่วไป ต่อด้วยปริญญาโท เอกบริหารการศึกษา…ทำให้ตนเองเป็นคนมีเหตุผลในการใช้ชีวิตและการทำงาน คนอื่นมองดู บอกว่ามันหนักมาก แต่สำหรับฉัน มันคือ พื้นฐานของการสร้างมนุษย์ที่มีคุณภาพ และทำให้มนุษย์มีประโยชน์บนโลกใบนี้…และคิดต่อว่า ไม่ว่าการเรียนรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ หรือสังคม ทุกสายมีความสำคัญด้วยกันทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับมนุษย์มีความต้องการใช้ในชีวิตทั้งสองด้าน…ทำให้เห็นว่า “ความเหลื่อมล้ำ ยังมีอยู่ในสังคมไทยอยู่อีกหลายเรื่อง”…อายขึ้นอยู่กับกระบวนการความคิดของคนที่มีอำนาจในเรื่องของการบริหาร และมีโอกาสในการแสดงทางความคิดเห็น

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๒

มีน้องเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง…เข้ามานั่งคุยกับฉันเมื่อเช้า มีโอกาสเม้ามอยกันในหลาย ๆ เรื่อง เกี่ยวกับการบริหารงานของมหาวิทยาลัย…สุดท้ายมาคุยกันถึงเรื่องตัวตนของฉันเอง…น้องบอกว่า “พี่บุษ เป็นคนเรียนรู้ โดยเฉพาะเรื่องการเรียนรู้ของโลก และมีการยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงของโลก…เราเดินตามโลก แต่มิใช่ให้โลกเดินตามเรา…พี่บุษเป็นคนแก่ที่น่ารัก…ผมชอบคนแก่แบบนี้ครับ…คริ ๆ ๆ เข้าใจหยอดให้คนแก่นะจ๊ะ อิอิ…สำหรับพี่บุษบอกว่า แม้แต่ปู่เร เราก็เป็นคนแบบพี่บุษเช่นเดียวกัน คนแบบนี้จึงอยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุขไงคะ เพราะเป็นคนเข้าใจโลกมนุษย์กันค่ะ คริ ๆ ๆ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๑

ฝึกให้ได้ และให้เป็นเสมอ…อะไรที่คนอื่นทำไม่ดี เมื่อเราเห็นไม่ดี ไม่สมควร…ฉันจะไม่ขอทำ ตั้งจิตอธิษฐาน คริ ๆ ๆ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๒๐

ประสบการณ์ในการทำงาน…ในแต่ละสายงาน…ลักษณะงาน…ต่างหน่วยงาน…ต่างพื้นที่ มีส่วนสำคัญมากในการนำประสบการณ์ที่หลากหลายมาใช้ต่อการทำงานในหน้าที่ เพื่อแก้ปัญหาในงาน และการมองเห็นถึงกาลไกลของงานที่จะมีผลเกิดขึ้น เพื่อป้องกัน เตรียมแก้ไขปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๑๙

วันนี้ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๕…มีวาระที่เกี่ยวกับการบริหารงานบุคคลเข้าสภามหาวิทยาลัย ๕ เรื่อง…ก่อนเข้ามีความรู้สึกอึดอัด เกรงว่าไม่ผ่าน…จากการอธิบายเหตุผล สุดท้ายก็ผ่านไปด้วยดี…การสื่อสารเป็นทักษะหนึ่งที่สำคัญมากต่อการประชุม ฯ

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
บุษยมาศ
เขียนเมื่อ

อนุทินที่ ๕๙๑๘

ตลอดชีวิตของการรับราชการมา…ทำให้ทราบว่า ฝึกทำให้เป็นระบบ สร้างระบบในการทำงานที่ดี…คิดสร้างสรรค์…มีวิสัยทัศน์ที่มองกาลไกล…จะทำเราเกิดความสบายใจ ตอบโจทย์ของสังคมได้ โดยไม่ต้องเกิดความลำบากใจในภายหลัง…ขอบคุณครู อาจารย์ พี่ ๆ ร่วมงาน ที่อบรม สั่งสอนมา ซึ่งได้นำมาปฏิบัติโดยเป็นระบบที่ดีต่อการทำงาน สุดท้าย คือ ความสุข สบายใจในการทำงานที่ฉันได้รับ…เพราะการทำแบบนี้ ทำให้สามารถแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ได้อย่างมีหลังพิงในการกระทำ เรียกว่า มีเกราะความดีในการป้องกันการทำงาน

เรียนรู้…ด้วยตัวของฉันเอง



ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี