น้ำไหลหลากฝากรอยช้ำย้ำความเศร้า

LiLa
นอนหลับคืนตื่นมาพบประสบภัย....แสนครัวเรื่อนต้องจนใจในชะตา

RAIN

น้ำไหลหลากฝากรอยช้ำย้ำความเศร้า

แผ่นดินเรายามนี้มีปัญหา 

พิรุณรินหลั่งมากล้นจนปัญญา

น้ำตานองอาบสองตาน่าเศร้าใจ

หมื่นไร่นาพันธุ์พืชสวนล้วนเป็นทุกข์

ฝนตกชุกหมดสนุกหาสุขไม่

นอนหลับคืนตื่นมาพบประสบภัย

แสนครัวเรื่อนต้องจนใจในชะตา

หรือเพราะฟ้าเกิดพิโรธโกรธใดเล่า

หรือเพราะเราไม่เคยดูมิรู้ค่า

มนุษย์ใช้...หมายเป็นนาย...ใช่พึ่งพา

ธรรมชาติจึงด้อยค่าน่าเศร้าใจ

จึงบันดาลก่อกำเนิดเกิดพายุ

มุทะลุและดุดันเกินฝันใฝ่

ธรรมชาติเหนืออำนาจคาดเดาใด

จึงจนใจจะป้องกันได้ทันที

ได้แต่หวังขอพลังแห่งศรัทธา

เกิดความรักและพึ่งพาในทุกที่

ให้คนไทยรู้รักสามัคคี

ประคองกันในวันนี้ที่ทุกข์ใจ

ให้ผันผ่านเป็นวันวานอันแสนเศร้า

ให้ไทยเราก้าวข้ามพ้นจนสดใส

น้ำใจนี้ให้คงอยู่คู่ถิ่นไทย

น้ำไหลหลากหากแรงใจไม่เสื่อมคลาย...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เสรีภาพแห่งรัก

คำสำคัญ (Tags)#สิ่งแวดล้อม#ธรรมชาติ#ความรัก#สุนทรียภาพ#บทกลอน-ร้อยกรอง

หมายเลขบันทึก: 54266, เขียน: 12 Oct 2006 @ 08:58 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 16:05 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก


ความเห็น (1)

  • ส่งพลังใจ ไปให้ผู้ประสบภัยด้วยค่ะ
  • บทกลอนยังคงมีพลังเสมอค่ะ