สถานีความคิด :

เมื่อผมมี “ผู้ติดตาม” ครบ  ๑๐๐  ท่าน




                       

                              ขอมอบดอกไม้สวยๆ ดอกนี้ให้กับ "ผู้ติดตาม" ผม ทั้ง ๑๐๐  ท่านนะครับ



                                                                                (๑)




          วันนี้(๔/๗/๕๖) ผมเหลือบมองดูข้อมูลในบล็อกของตัวเองใน Gotoknow.org  พบว่าปัจจุบันผมมี “ผู้ติดตาม” ทั้งหมด ๑๐๐ ท่าน และผมเป็นฝ่าย “ติดตาม” จำนวน ๑๔๙  ท่านด้วยกัน  เห็นแล้วก็รู้สึกดีใจและภาคภูมิใจมากๆ ที่มีคนให้ความสนใจและให้เกียรติติดตามอ่านบันทึกหรือเรื่องราวที่ผมเขียนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  ทำให้รู้สึกมีกำลังใจและอยากจะเขียนเรื่องราวต่างๆ ให้ “ผู้ติดตาม” ได้อ่านกันต่อไปอีกเรื่อยๆ

          ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว  เมื่อคราวที่ผมสมัครเข้ามาเป็นสมาชิกของชุมชน Gotoknow  เป็นวันแรก  ผมจำได้จนถึงทุกวันนี้ว่า พี่“โอ๋-อโณ” คือ บุคคลท่านแรกที่เข้ามาเป็น “ผู้ติดตาม” คนแรก  ในบล็อกของผม  ซึ่งทำให้ผมรู้สึกประทับใจพี่โอ๋มากๆ เกิดความรู้สึกว่าตนเองมีเพื่อนที่คอยติดตามผลงานอยู่ และผมก็ไม่รีรอที่จะเป็นฝ่าย “ติดตาม” บล็อกของพี่โอ๋-อโณ เป็นการตอบแทนเช่นกัน

          หลังจากนั้นมา ผมก็มีจำนวน “ผู้ติดตาม” เพิ่มมากขึ้นมาเรื่อยๆ ตามลำดับ จนกระทั่งครบ ๑๐๐ ท่าน อย่างที่เห็น และก็คงจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตราบเท่าที่ผมยังเขียนบันทึกหรือเรื่องราวต่างๆ นำเสนออย่างสม่ำเสมอ (ซึ่งผมก็ขอขอบคุณทั้ง ๑๐๐ ท่าน เป็นอย่างสูงเอาไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ)

          คราวหนึ่ง  คุณ....ปริม ทัดบุบผา...  น้องสาวที่แสนดี ได้บอกกับผมเอาไว้ว่า  “โกทูโนว์เป็นชุมชนแห่งการคิดบวก  มิตรภาพ การช่วยเหลือเกื้อกูล และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน  จำนวนของ “ผู้ติดตาม” ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นตัวชี้วัดให้เห็นถึงคุณภาพของงานเขียนหรือบันทึกแต่ละเรื่องที่เราเขียนและนำเสนอผ่านโกทูโนว์  หากเราเขียนดีและน่าสนใจ  ก็จะมีผู้ติดตามอ่านเพิ่มมากขึ้น  แต่ถ้าหากว่าเราเขียนไม่ดีหรือไม่น่าสนใจ จำนวนผู้ติดตามอ่านก็จะน้อยตามไปด้วย”




                                                                              (๒)




            สำหรับผมเองนั้น ในรอบ ๒ ปีที่ผ่านมา  ผมได้ “ติดตาม”  ผลงานของบล็อกเกอร์ในชุมชนโกทูโนว์แห่งนี้แล้ว จำนวน ๑๔๙ ท่านด้วยกัน เพื่อติดตามอ่านบันทึก อนุทิน และเรื่องราวต่างๆ ที่เขาเขียนขึ้น  เนื่องจากรู้สึกชื่นชอบในลีลาการเขียนหรือการนำเสนอ ชอบแนวคิด มุมมอง วิธีคิด และวิถีชีวิตของเขา  โดยที่ผมไม่ได้สนใจหรอกว่าเขาจะสนใจหรือเข้ามาเป็น “ผู้ติดตาม” ผลงานของผมหรือไม่

            ทุกๆ ครั้งที่มี “ผู้ติดตาม” เพิ่มเข้ามา  ผมจะรีบแวะเข้าไปเยี่ยมบล็อกของเขา จากนั้นก็เป็นฝ่ายคลิก “ติดตาม” เขาตอบแทนกลับไปเช่นกัน  โดยมีเหตุผล(เชิงบวก)ดังต่อไปนี้ :

           ๑.  คนที่เขาเข้ามาเป็น “ผู้ติดตาม” เรา  แสดงว่าเขาชื่นชอบผลงานของเราและพร้อมที่จะติดตามอ่านผลงานของเราเสมอ ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกเก่าหรือสมาชิกใหม่ก็ตาม  ดังนั้น เราก็ควรจะติดตามอ่านผลงานของเขาด้วยเช่นกัน  เพื่อจะได้แลกเปลี่ยนมุมมองและประสบการณ์ระหว่างกันและกัน

            ๒.  คนที่เขาเข้ามาเป็น “ผู้ติดตาม” เรา  แสดงว่าเขา “ให้เกียรติเรา”  ดังนั้นเราจึงควร “ให้เกียรติเขา” ตอบแทนเช่นกัน (ตามพุทธภาษิตที่ว่า  “ผู้ไหว้ ย่อมได้รับการไหว้ตอบ ”)

            ๓.  การเป็นฝ่าย “ติดตาม” ผู้อื่น(ทั้งสมาชิกใหม่และสมาชิกเก่า) จะช่วยทำให้คนๆ นั้น รู้สึกมีกำลังใจและเกิดความรู้สึกว่าตนเองมีเพื่อนหรือมีคนคอยติดตามผลงาน  เป็นแรงบันดาลใจที่จะทำให้เขาหมั่นเขียนเรื่องราวต่างๆ ออกมาให้อ่านอย่างสม่ำเสมอมากยิ่งขึ้น (การ “ให้ดอกไม้” ก็เช่นเดียวกัน)



            เมื่อเขียนมาถึงตรงนี้  ผมขอถามตรงๆ ว่า.............................


             แล้วคุณละครับ  คุณเคย "ให้ดอกไม้" ใครไหม?

             มีใครเข้ามาเป็น “ผู้ติดตาม” คุณบ้างไหม?

             และคุณได้ “ติดตาม” เขาบ้างหรือเปล่าเอ่ย?  555