ฉันมีความรู้.... ฉันมาเป็นครู
หวังกู้แผ่นดิน สยามใกล้สิ้น ทรัพย์สินปัญญา
หวังฟื้นชีวีวิถีเสื่อทราม สังคมเคยงาม บัดนี้มลาย
ฉันเอาทรัพย์สินที่ตัวฉันมี คือปัญญาดี ทุ่มอุดมการณ์
หวังเพาะเมล็ดผลิผลเบ่งบาน ออกดอก สะคราญ ในยุวชน
หวังขจัดเขลา ปัดเป่ามลทิน ให้เด็กไทยสิ้นครหาดูแคลน
แต่แล้วฉันเขลา ฉันโง่เง่าเอง ระบบบุญเพรง ทำลายตัวตน
รัฐฐะฆ่าฉันฆ่าความคิดคน ฉันอดฉันทน เพื่ออุดมการณ์
สุดท้ายฉันล้ม ตรอมตรมเจียนตาม สุดท้ายฉันกลายเป็นคนสิ้นดี
ฉันถูกเหยียบย่ำยับเยินยู่ยี่ ปัญญาที่มีถูกเหยียบจมไป
ฉันตายทั้งเป็นหม่นหมอง มอดไหม้ ทุกข์ทน จนใจ แน่นิ่งอับปาง
ฉันโดนเยาะเย้ย ดูถูกถากถาง ว่าฉันบ้าบ้าง ไม่คิดเจริญ
ตัวตนแห่งครู ของฉันถูกเมิน เพราะฉันคิดเกินระบบครูไทย
เด็กเคยถามฉันเป็นครูทำไม ฉันยิ้มตอบไปหวังสร้างแผ่นดิน
เมล็ดในดาน ซูบผอมโทรมโว เหี่ยวแห้งโรยโร รอน้ำดินดี
รัฐอยู่รัฐหวัง ให้รัฐร่วมเย็น แต่รัฐกลับเป็นตาแก่ขี้โกง
ฉ้อฉล คนปลูก ดูถูกคลอนโคลง มิยอมเฝ้าโยง หมื่นแสนเมล็ดพันธุ์
ไม้ใหญ่จะขึ้นได้อย่างไรกัน คนปลูกอย่างฉันก็ต้องอดตาย
สักวันแผ่นดิน คงสิ้นสลาย ไร้ไม้คุมกาย แตกระแหงแล้งล้ม
หัวใจฉันสิ้นอุดมการณ์ระทม สักวันสิ้นลม พร้อมเมล็ดพันธุ์
