ปีนี้ครูอ้อยล้มเจ็บหนัก แต่ครูอ้อยก็โชคดีหลายอย่าง อย่างที่ครูอ้อยรู้สึกมีความสุขมากนั่นคือ คุณพ่อคุณแม่บอกว่า ครูอ้อยเป็นคนแรกของตระกูลที่ได้พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย(ชั้นสายสะพาย)ชั้นที่ 1 ประถมาภรณ์มงกุฎไทย
ถึงแม้ว่า ครูอ้อยจะเป็นคนที่หลายๆคนทราบว่า เดินทางไม่ถึงฝั่งฝัน แต่ครูอ้อยก็ไม่อยากจะเหมารวมว่า ครูอ้อยไม่พบกับความสำเร็จ เพียงแต่อนาคตยังมีหนทางอีกยาวไกล ไม่มีใครคาดคิด หรือวาดฝันได้
ภารกิจของครูอ้อยที่ทำนั้น ยังมีอีกมากที่ยังสานต่อ อาจจะใช้เวลายาวนานเกินไป หรืออาจจะมองไม่เห็นปลายอุโมงค์เลย แถมยังมืดมิด แต่ครูอ้อยก็ยังฝัน สานฝันต่อไป
ยังมีข่าวดีที่จะมอบให้คุณพ่อคุณแม่อีก แต่ยังไม่กล้าบอก จนกว่าจะชัดเจน จนกว่าจะมีแสงลอดออกมาจากปลายอุโมงค์นั้น
มาร่วมรับความสุขด้วยค่ะ
ยินดี และปลื้มใจแทนคุณพ่อ-คุณแม่ครูอ้อยนะคะ
ขอบคุณบันทึกเตือนจิตสำนึกค่ะ
...ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ...ขอให้ได้พบแสงที่ชัดเจนในเร็ววันค่ะ