... บ่ายวันศุกร์ วันทำงานสุดท้ายของสัปดาห์  ใช้เวลาคิดทบทวน เรื่องราว เหตุการณ์ต่าง ๆ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

      ชีวิตวุ่นวาย เหลือเกิน ดูเหมือนจะเหนื่อย  ที่ต้องทำสิ่งต่างๆ ตั้งมากมายจนสำเร็จลุล่วง ... อย่างทุลักทุเล... เริ่มจากประชุมกับนายเรื่องแผนงานในอนาคต / กิจกรรมประชุมวิชาการประจำปี / ตรวจประเมินคุณภาพภายในของหน่วยงาน / ประสานติดตามการซ่อมแซมปรับปรุงห้องทำงาน / เตรียมแผนการสอนสำหรับวันเสาร์ที่จะมาถึง / ประสานติดตามเรื่องทุนวิจัย วช. / ประสานติดตามเรื่องพิธีพระราชทานปริญญาบัตรประจำปี / ดำเนินการเรื่องทุนการศึกษาของลูกสาว / ติดตาม ตรวจสอบเรื่องภารงานของพนักงานใหม่ / พัฒนางานโครงการใหม่ที่ต้องนำเสนอต่อที่ประชุมสัปดาห์หน้า/ ประสานติดตามเรื่องการนัดพบแพทย์ของคุณแม่ / พูดคุย ให้คำปรึกษากับลูกสาว เรื่องกิจกรรมการเรียน / จัดการเรื่อง "เจ้าเจ๋อ" ลูกชาย 4 ขา บางแก้วแสนซน ที่มีอาการน่าเป็นห่วง หวาดกลัว และ อาเจียน / จัดเตรียมอาหารสำหรับ นำมาใส่บาตรให้ทัน ทุกวันที่วัดปทุมวนาราม  ก่อนมาทำงาน ทุกเช้า / ฉันใช้เวลาประมาณ 10 นาที ทุกวันหลังใส่บาตร ในการสวดมนต์ เจริญภาวนาแผ่เมตตา ให้กับพ่อแม่ ครูบา อาจารย์ และคนที่ฉันรัก /...........

      นี่ฉันคือใคร....??? .....อ้อ... ฉันเป็นแม่....ฉันเป็นลูก......ฉันเป็นพนักงาน....ฉันเป็นอาจารย์สอนหนังสือ......และฉันก็เป็น "แม่ครัว"  ด้วยนะ ...โอ้โฮ !!!    ฉันเป็นได้ตั้งหลายอย่าง......

    ...ไม่ว่าฉันจะเป็นอะไร.....ไม่ว่าฉันจะทำสิ่งใด...ไม่ว่าฉันจะทำเพื่อใคร.....ฉันถามตัวเองว่า  ... ฉันมี "ความสุข" หรือไม่...??  ใช่  ฉันยังคงมี "ความสุข".....  ความสุขที่ได้คิด   ความสุขที่ได้ทำ  ความสุขที่ได้เขียน  .... ขอบคุณบทบาท  ทุกตอน ที่มอบให้ฉันแสดง...ฉันจะทำให้ดีที่สุด อย่างมีความสุข  ต่อไป.........