บ่อยครั้งที่ฉันโพสข้อความต่างๆนานา ทั้งตัดพ้อ น้อยใจ งอน เสียใจ ไม่อายแม้กระทั่งจะโพสว่าตัวเองกำลังร้องไห้ ทั้งๆที่การทำแบบนั้นไม่ต่างอะไรจากการประจานตัวเองเลยแม้แต่น้อย แต่ฉันไม่เคยเลยสักครั้งที่จะโพสถึงคนที่บ้าน ถึงแม้ว่าท่านอาจจะไม่รับรู้เพราะเล่นเฟซไม่เป็น แต่วันนี้ฉันได้รู้แล้วว่าไม่สำคัญว่าท่านจะได้อ่านหรือไม่???? บ่อยแค่ไหนที่เราต้องไห้กับเรื่องงาน บ่อยแค่ไหนที่เราต้องร้องไห้กับเรื่องเรียน บ่อยครั้งแค่ไหนที่เราร้องไห้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ทุกครั้งที่โทรกลับบ้าน .... หากจะร้องไห้คงเป็นเพราะดีใจ กำลังใจมากมายมีให้ไม่เคยหมด..........มองกระจกเงา แล้วถามตัวเองซิ ขวัญยืน...นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ร้องไห้คิดถึงบ้าน..."พ่อหนูจะปลูกต้นลำดวนตรงนี้"......."เอาสิลูก บ้านเรานี่นา อยากทำอะไรก็ทำ" "ซุมผีบ้าพ่อลูกคู่นี้ มันบ่แม่นแนว ใครบอกให้ปลูกดอกลำดวนในบ้าน" "กะช่างหัวลูกมันตั๋ว ยุ่งไรกะมัน บ้านเราต้องเครารพการตัดสินใจของกันและกัน อย่าลืมสิแม่มึง"...... บ้านของฉันมีแต่เสียงหัวเราะ....รอยยิ้ม ขำขันเรื่องแล้วเรื่องเล่า ถูกขุดออกมาจากปากน้องชายติดตามด้วยเสียงหัวเราะชอบใจของฉันผู้ซึ่งเป็นพี่สาว ..........ไม่มีอะไรจะมีความสุขไปกว่านี้อีกแล้ว
ตอนนี้ฉันไม่อายที่จะบอกว่า ขณะที่ฉันเขียนบันทึกนี้ ฉันกำลังร้องไห้...คิ ด ถึ ง บ้ า น . . . .
เขียนมาอีกนะครับ หากจะทำให้หายคิดถึงบ้าน