ปัญหาตั้งมากมายในตอนนี้...
กลับพุ่งเข้าใส่คนแค่หนึ่งคน...
แล้วคนหนึ่งคนจะเป็นเช่นไร...

คนหนึ่งคนจะอดทนได้ขนาดไหน
กับสิ่งที่ทำให้ทั้งหัวใจและน้ำตาเอ่อไหล
จะทนเจ็บปวดร้าวจิตใจได้เพียงใด
หากความเจ็บปวดเอาแต่วิ่งเข้ามา

คนหนึ่งคนจะพยายามได้มากแค่ไหน
กับการที่ต้องวิ่งไล่หาไขว่คว้า
หากสิ่ง ๆ นั้นพยายามวิ่งหนีทุกเวลา
แล้วคนหนึ่งคนที่วิ่งตามหาจะเป็นเช่นไร

คนหนึ่งคนจะรอได้นานแค่ไหน
หากสิ่งที่หวังไว้ไม่รู้เมื่อไหร่จะมาถึง
ต้องทนเฝ้าเพ้อฝันหารำพันรำพึง
แล้วคนคนหนึ่งคงทำได้เพียง รอ รอ รอ

แต่คนหนึ่งคนตรงนี้จะรักตัวเองให้มากพอ
ให้สมกับที่พ่อเลี้ยงดูจนเติบใหญ่
ให้สมกับที่แม่เฝ้าถนอมดังดวงใจ
คนหนึ่งคนนี้จะเติบใหญ่ให้ดีพอ

อาจท้ออาจเหนื่อยเป็นบางครั้ง
แต่ในทุกครั้งก็พยายามก้าวเดินต่อ
ขอเพียงแค่ " เรา " ได้มีความสุขที่มากพอ
ให้มีวันสดใสมารอให้ก้าวไป



เพลงนี้เท่านั้นที่แทนความรู้สึกในวันนี้ " กำลังใจจากแดนไกล "

...จากถิ่นทิ้งฐานมาไกล
สิ่งหนึ่งย้ำความทรงจำ
ก่อนเคยรับคำกับแม่เอาไว้
ไม่ลืมเลือน
...เรียนจบแล้วหลบไปบ้าน
เอาปริญญาไปยืน
ผ่านวันพ้นเดือนมาเกือบสี่ปี
...เห็นเสื้อครุย อยู่รางๆ
อยากไปถึงฝั่งฝันสักที
แต่วันนี้ ยังต้องสู้ทนต่อไป
...กำลังใจจากแดนไกล
ส่งผ่านเข้าถึงในใจ
ให้มีชีวิตและความรู้สึก ฮื้อฮือ
.นึกถึงความสำเร็จ
นึกถึงความใฝ่ฝัน
และจะรอรอรอ รอวัน
ด้วยความตั้งใจ
...อุปสรรคยากเหลือจะทน
เจ็บปวดเสียจนร้องไห้
กัดฟันฝืนใจไม่ให้ยอมแพ้
ง่ายๆ
...เหน็ดเหนื่อยทดท้อเหลือเกิน
ทางเดินที่แสนยาวไกล
เหลือบแลหาใคร ก็ไม่เห็นมี
....เห็นเสื้อครุย อยู่รางๆ
อยากไปถึงฝั่งฝันสักที
แต่วันนี้ ยังต้องสู้ทนต่อไป
...กำลังใจจากแดนไกล
ส่งผ่านเข้าถึงในใจ
ให้มีชีวิตและความรู้สึก ฮื้อฮือ
นึกถึงความสำเร็จ
นึกถึงความใฝ่ฝัน
และจะรอรอรอ รอวัน
ด้วยความตั้งใจ



" ห้างน้อยที่รอ ทุ่งนาที่คอย ดวงใจดวงน้อย ล่องลอยกลับบ้านเรา "