ตัวเอง

      รู้ว่าเธอเคยเหมือนฉัน  แต่สายเกินแก้ที่จะให้ฉันเหมือนเธอ 

   น้ำหอมที่ปรุงแต่งเธอ  เธอเผลอคิดว่าเป็นน้ำทิพย์ที่คอยหยิบยื่นความหอมซึ้ง 

                                                แห่งจิตใจ 

            เธอเองรู้ไหมว่า  ทำไมจึงต้องเสาะหารสกลิ่นไอใหม่มิมีวันหยุด 
หรือเธอบูชาว่ามันอภิมหาต้องการสำหรับใจ  จึงแสวงหาใหม่ร่ำไปมิมีวันหยุด

      เธอเคยคิดบ้างไหม  กลิ่นหอมจรุงใจที่ผ่านมา  มีบ้างไหมที่เธอชื่นชม 
                   และพออกพอใจจะหยุดแค่มัน  มองแล้วว่าเธอไม่มี 
                  ลองทบทวนให้หลายรอบ  ตอบฉันที... จริงไหม

       นี่คงมิอาจอธิบายเธอได้  และมิอาจจะเหนี่ยวรั้งเธอแม้เศษเสี้ยวธุลี

       ฉันขอกระซิบแผ่วเบา  เผื่อสะกดใจเธอได้บ้างว่า  "ฉันยังยินดี และชื่นชมกับ
  กลิ่นรสเก่าเก่า  ที่ฉันเคยสัมผัส  ฉันวิจารณญาณว่า มันคือกลิ่นน้ำทิพย์คอยชะ  
                             โลมใจให้ฉันมีความสุขที่แท้จริง"