หมดฝนก็ย่างเข้าหน้าหนาว ถนนที่เคยมีน้ำขังก็แห้งไปมาสะดวก ทางที่ผ่านลำห้วยซึ่งต้องใช้ขัว (ต้นไม้ใหญ่ริมห้วยที่ถูกโค่นพาดลำห้วย เพื่อใช้เดินข้ามห้วย) น้ำแห้งแล้ว สามารถเดินข้ามได้

รถจิ๊ปใหญ่ที่เคยวิ่งผ่านบ้านคุ้มในหน้าร้อน ได้กลับมาวิ่งได้อีกครั้ง

วันสิ้นเดือนอีกแล้ว พ่อไปอำเภอกับรถจี๊ปตั้งแต่เช้าตะวันยังไม่ขึ้น จนตะวันลับขอบฟ้าพ่อยังไม่กลับ เด็กๆ ทุกคนกินข้าวเย็นแล้ว ยังเหลือแต่แม่ที่บอกว่า รอกินข้าวพร้อมพ่อ

เด็กเล็กผอมนั่งบนพื้นบ้านหย่อนขาทั้งสองลงพื้นชาน ตามองตามถนนไปยังกลางบ้าน ซึ่งขณะนั้นเห็นเพียงแสงวอมแวมจากไต้ ส่องลอดออกมาจากรอยแตกของฝาบ้านที่อยู่ริมทางสี่ห้าหลัง หูคอยเงี่ยฟังเสียงรถจี๊ป แต่ที่ได้ยินมีเพียงเสียงท่องสูตรคูณ และท่องอาขยานของพี่ทั้งสามคน

ทันใดเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น
"เสียงรถแม่ พ่อมาแล้ว" เด็กผอมเล็กพูดขึ้นด้วยความดีใจ
พี่ๆ ทั้งสามคนหยุดท่องเกือบพร้อมกัน
เสียงรถจี๊ปหกล้อใหญ่ดังได้ยินชัดเจน

"เย้...พ่อมาแล้ว" เด็กเล็กผอมโห่ร้องด้วยความดีใจ
"บางทีพ่ออาจไม่ได้มากับรถก็ได้นะลูก งานพ่อเยอะ" แม่ติง ดวงตามีแววกังวลปนเศร้า

ไม่นานแสงไฟจากรถจี๊ปก็สาดส่องมาแต่ไกล ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับเสียงที่ดังยิ่งขึ้น แล้วแสงไฟก็หยุดตรงสามแยกหัวมุมโรงเรียน แต่เครื่องยนต์ยังไม่ดับ เสียงคนโดยสารและชาวบ้านตะโกนถามไถ่กันดังแทรกเครื่องยนต์ได้ยินแว่วๆ จับใจความไม่ได้

พักใหญ่ๆ เสียงรถจี๊ปเร่งเครื่องดังก้อง แล้วเคลื่อนตัวตรงเข้าไปกลางหมู่บ้าน

"ทำไมไม่เลี้ยวมาบ้านเรา หรือว่าพ่อไม่ได้มาด้วย" เด็กผอมสูงพูดด้วยความสงสัย
"รถต้องไปส่งคนในหมู่บ้าน ไม่เลี้ยวมาทางบ้านเราหรอก" แม่บอก

บ้านเราอยู่ท้ายหมู่บ้าน พ้นจากบ้านก็จะเป็นนา และป่าจนไปเข้าเขตอำเภอเดชอุดม

แสงไฟและเสียงรถจี๊ปเข้าไปจนถึงกลางหมู่บ้าน แล้วเครื่องยนต์ก็ดับลง
"ทำไมพ่อยังไม่มานะ" เด็กผอมเล็กบ่นดังๆ
"พ่ออาจจะยังไม่เสร็จธุระก็ได้" แม่ปลอบเสียงเบาๆ

แม่พูดยังไม่ทันขาดคำ หมาที่ใต้ถุนก็เห่าขึ้นและตามด้วยเสียงครางงึดๆ ด้วยความดีใจ
"เย้...พ่อมาแล้ว" เจ้าตัวเล็กผอมตะโกนด้วยความดีใจอีกครั้ง คราวนี้ลุกขึ้นเต้นแทบจะถลาลงบันไดบ้าน แม่ยิ้มสดชื่น สีหน้าคลายความกังวล

พ่อหิ้วของพะรุงพะรังขึ้นบันไดมาก่อน แล้วมีชายหนุ่มคนหนึ่งหาบของเต็มบ่าตามขึ้นมา
"ของเยอะเอามาไม่ไหว เลยให้ทิดมีช่วยหาบมาส่ง" พ่อพูดหลังจากวางของลงที่พิ้น แล้วหันไปขอบใจทิดมี ซึ่งวางหาบลงที่นอกชานแล้วลากลับลงบันไดบ้านไป

"รถยางแตก เสียเวลาเปลี่ยนยางตั้งนาน" พ่อบอก แล้วหันมาทางลูกชายคนตัวเล็ก
"เอ้าไหว..นี่" พ่อยื่นสิ่งหนึ่งให้
เด็กผอมเล็กคว้ามับ จนแม่ต้องดุว่า ไม่รู้จักไหว้ขอบคุณ
แล้วพ่อก็ให้พี่ๆ ทุกคน

มันเป็นก้อนสี่เหลี่ยมห่อด้วยกระดาษแก้วสีขาว กลิ่นหอม พวกเราได้คนละก้อน แต่ละคนมองดูด้วยความสงสัย
"ขนมโก๋ อร่อยนะ มีของแถมด้วย" พ่อคลายสงสัย "แกะดูซิ ได้อะไรบ้าง"

ตัวเล็กผอมได้ลูกแก้ว ซึ่งพ่อเลือกไว้แล้ว พี่ชายได้ลูกโป่ง เด็กหญิงคนโตได้กำไลและเด็กหญิงคนรองได้แหวน

เด็กๆ ทุกคนยิ้มด้วยความพอใจ ดูของเล่นใหม่จนพอใจ แล้วรับประทานขนมโก๋

"แล้วนั่นปี๊ปอะไร" แม่ถามขึ้นบ้าง
"ขนมไข่ขี้เจี้ยมยังไงล่ะ ที่แม่อยากได้มาแลกนุ่น" พ่อบอกยิ้มๆ
"ทั้งสองใบเลยเหรอ"
"ใช่..จะได้นุ่นเยอะๆ พอที่จะทำผ้าห่มนวมให้ลูกทุกคน และให้เราด้วย" พ่อยิ้มดวงตาเป็นประกาย

อ่านตอนที่ 9 คืนหมาหอน...เสียงโหนหวน

อ่านตอนที่ 7 การพลัดพราก