ทุกข์เพราะเทียบ

  หลายคนมีความทุกข์ เกิดขึ้นในใจเพราะว่า พยามยามเทียบนี่เอง  ข้าพเจ้าเองยังนึกสงสัยว่า  ทำไมใครๆชอบเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่นจังเลย  แล้วเวลาเทียบนี่ที่ทำให้เกิดทุกข์ก็คือเทียบข้อด้อยของตัวเองกับคนอื่นนั่นเอง  ตั้งแต่เกิดมาก็ต่างคนต่างเกิด แม้แฝด ก็ยังออกมาคนละที  ไม่มีใครออกมาพร้อมกันได้  แล้วใยต้องเอาตัวเราไปเทียบกับคนอื่น 

  มีครอบครัวบางครอบครัว ทุกข์มาก ที่มีไม่พอ  ไม่พร้อม  เหมือนคนอื่น  เช่น  ตัวเองมีรถบิ๊กอัพ  เห็นเขาซื้อรถเก๋ง  เอ้าก็อยากได้รถเก๋งมั๊ง  ได้รถเก๋งมาสมใจเห็นเขาได้ 7 ที่ นั่ง เอาบ้างแล้วนี่ถ้าเขาออกเครื่องบินมิต้องวิ่งหาเงินซื้อตามเขาอีกหรือ  เห็นครอบครัวนั้นเอาลูกเรียน รร.ดังๆ  หรูๆ  เอ้าเอามั้ง ตูก็ไม่เห็นกระจอกตรงไหน  ทำไมจะส่งไปเรียนบ้างไม่ได้  หรือไม่หากไม่ทำตามเขาก็กลัวอาย ซะงั้น  ทั้งที่ชีวิตนี้เป็นของเราเมื่อไหร่จะเข้าใจเสียทีนะว่า  ชีวิตน่ะของใครของคนนั้น อย่าพบยายามเปรียบ  มันจะไม่เหมือนกันเด็ดขาด 

  หากคิดเทียบนั้นเราคงหาจุดจบ พอดีของชีวิตไม่พบ  ต้องเข้าใจให้ได้ว่าในร่างกายที่ครบ 32 ประการเท่ากันนั้นก็จริง  แต่ accessory ที่นำมาตกแต่งร่างกายนั้นมักได้มาต่าง แน่นอน  ความรู้สึกนึกคิด  สติปัญญา พื้นฐานการเรียนรู้ ฐานะ  ตำแหน่งทางสังคม  พื้นเพที่เกิด ฯลฯ  ล้วนต่าง  ดังนั้นแล้วอย่าเพียรถามเลยว่าทำไมคนนั้นได้อย่างนั้น  คนนั้นเป็นอย่างนี้  ทีฉันทำไมไม่ได้  ทำไมไม่เป็น  ก็คุณไม่ใช่เขา  แม้แต่หน้าตา ชื่อเสียง ก็ไม่เหมือนแล้ว  แล้วยังจะหาที่เปรียบอีกหรือ

  ลองหยุดคิดสักนิด มองชีวิต ร่างกาย  และ  accessory  ที่มีอยู่มาใช้ให้เหมาะกับตัวเราจะดีกว่ามั๊ย  แล้วเธอจะไม่ทุกข์ใจ  เธอจะอยู่อย่างมีความสุขกับความพอเพียงที่เธอมี ในแบบของเธอตลอดไป

  ให้กำลังใจนะ  ชีวิตนั้นเริ่มต้นใหม่กับสิ่งที่ดีกว่าได้เสมอ  ไม่มีคำว่าสาย 

  ชลัญธร