เช้าวันนี้ที่ห้องพักครูกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย  คุณครู...ได้เปรยขึ้นว่า

                      "เมื่อคืนมานอนคิด ๆ ดู เคยบอกว่าไม่กลัวตายแต่พอเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ บ้าน่าดูเลย  อยู่ข้างในสุดแต่ดันกระโดดออกมา่ก่อนเพื่อนเลย   หันไปมองวราภรณ์ยืนนิ่งสมกับเป็นคนมีสมาธิ  แล้วรู้เลยว่าเป็นคนที่ "คิดถึงคนอื่นมากกว่าตัวเอง"

                        "หนูเสียสละให้คุณครูไปก่อนค่ะ"  ฉันพูดจากใจจริง

            ฉันลืมเหตุการณ์เมื่อวานตอนเช้าเสียสนิทเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำงาน  ถ้าคุณครู...ไม่พูดฉันก็คงไม่สะดุดกับคำพูดของคุณครู

             อดย้อนถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญซึ่งมีผู้ร่วมชะตากรรมสามคนประกอบด้วย  ฉัน  คุณครู...ซึ่งฉันเคยเป็นศิษย์เก่า   และ น้องฝึกสอนผู้ชายร่วมสถาบันเดียวกัน  พวกเราขึ้นลิฟท์พร้อมกันตั้งแต่ชั้นหนึ่งเพื่อไปห้องพักครูซึ่งอยู่ชั้นสี่   ลิฟท์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นช้า ๆ  แต่แล้วอยู่ ๆ เมื่อมาถึงชั้นสองก็เกิดอาการกระตุกอย่างแรง ประมาณสองสามครั้ง  ราวกับคนสะึอึกรู้สึกโคลงเคลงเหมือนแผ่นดินจะไหว   ทุกคนต่างมองหน้ากัน  ผู้ที่ตกใจมากกว่าเพื่อนก็คือคุณครูของฉันเอง

                          "ออก ออก  ไม่ไหวแล้ว กดออกเลย"  คุณครู...ตะโกนบอกด้วยความตกใจจนลนลาน

                น้องฝึกสอนรีบกดให้ลิฟท์เปิดออก  ทันทีที่ลิฟท์เปิด  ฉันซึ่งอยู่ใกล้ประตูที่สุด  กลับหลบให้คนอื่นออกไปจนหมด  เหลือฉันคนสุดท้ายซึ่งเกือบโดนลิฟท์หนีบเพราะไม่มีใครกดค้าง  นี่กระมัง...ที่สำนวนจีนมักกล่าวว่า"ความตายหนักดั่งขุนเขา  เบาดั่งปุยนุ่น"  ขึ้นอยู่กับจิตของคนแต่ละคนนั่นเอง

                ในวันที่ฉันลืมเรื่องลิฟท์กระตุกจนสนิทกลับเป็นวันที่ใครบางคนรู้สึกชื่นชม  และประทับใจในตัวฉันไม่
รู้ลืม "คิดถึงคนอื่นมากกว่าตัวเอง"   คำ ๆ นี้ฉันไม่เคยคิดถึงมานาน  หากในวันที่ลิฟท์กระตุกทำให้ใจสะดุดก็ดีเหมือนกันนะ....

                 ทำให้ฉันคิดถึงการฝึกจิตให้คิดถึงคนอื่น  เมตตาและปรารถนาดีต่อทุกสรรพชีวิต  ฉันไม่ได้ฝึกแค่วันเดียวหากมันยาวนานกว่าสามสิบปีแล้วกระมัง ?  ที่มันค่อย ๆ ซึมซับเข้าถึงจิตวิญญาณโดยที่ฉันไม่เคยรู้ตัวมาก่อน

                 ขอบคุณบทเรียนดี ๆ จากลิฟท์กระตุกทำให้หัวใจฉันสะดุดจนเขียนบันทึกแห่งจิตวิญญาณได้เพิ่มอีกหนึ่งบันทึก

                
                                                                                             ธรรมทิพย์
                                                                                      ๓๐ พฤษภาคม  ๒๕๕๖