เมื่อทุกข์ท้อทรมาร...ให้กลับมามองผู้ป่วย....

บ่ายแก่ของเมื่อวาน...ผมกะจะนั่งทำงาน เพื่อสะสางงานเอกสารที่คั่งค้างให้ระบายออกไปมากที่สุด

เพราะช่วงเช้าผมได้ออกหมู่บ้าน...จนเกิดอาการขาดน้ำ...แสบหน้า...เพราะอากาศร้อนมากจริงๆ

เมื่องานถาโถมเข้ามารอบด้าน ทั้งงานตนเอง...งานผู้อื่นที่ให้ผมช่วย...และงานวิจัยที่เก็บข้อมูลภาคสนามแล้ว ที่ต้องนั่งเรียบเรียง และวิเคราะห์ข้อมูลในยามดึกๆ...

และพรุ่งนี้...ก็เป็นวันเปิดเทอมใหม่ของลูกชาย...ผมอยากไปส่งลูกวันแรกของการเรียน แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะพรุ่งนี้เป็นคลินิกโรคเรื้อรัง ผู้ป่วยต้องมารอหมอ ตั้งแต่ตีสี่....รอผมเพื่อเจาะเลือด

(ความทุกข์ของผมในช่วงนี้) คือ งานที่ถาโถม กับความรู้สึกความเป็นพ่อที่แย่...




แต่เมื่อเวลาบ่ายแก่ๆ ...พี่นักศึกษาปริญญาโท...ที่มาลงเก็บงานวิทยานิพนธ์ภาคสนามในพื้นที่

ขอให้ลงหมู่บ้านช่วย...เพราะไม่คุ้นเคยกับกลุ่มเป้าหมาย....และไม่มั่นใจว่า จะเดินทางไปถูกกับกรอบแนวคิดวิจัยหรือไม่?

ตอนแรกผมว่า จะปฏิเสธเพราะพี่นักศึกษาไม่ได้บอกผมล่วงหน้า...และงานเอกสารของผมไม่เสร็จเลย

แต่พี่เล่าว่า...พี่ต้องส่งงานอาจารย์แล้ว...แต่เวลาของพี่หายไปกับการดูแลแม่ที่ชรามาก...พี่ชายที่กำลังป่วยด้วยมะเร็ง...และรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างถนน...จอดซื้อของ แต่กลับถูกรถพ่วงมาเฉียด...จับตัวไม่ได้...หมดค่าซ่อมรถครึ่งหมื่น

ผมก็เลยใจอ่อน...กับความทุกข์ของพี่นักศึกษา

(และผมก็มีความทุกข์เพิ่มขึ้น)...กับความทุกข์ในความทุกข์ของพี่นักศึกษา





ผมและพี่นักศึกษา...ลงไปเยี่ยมบ้าน “ป้าลำดวน”

ครอบครัวมีทั้งหมด 7 คน และใน 3 คน รวมกับป้าลำดวน ที่อายุ 55 ปี เป็นพิการ...(ผมรับความทุกข์มาอีกข้อ)...

ป้าดวน...เป็นแม่ของลูก 4 คน ส่งเสียลูกๆ ให้เรียนจบอย่างน้อยมอหก...ด้วยอาชีพแม่ค้าขายอาหารถุงในหมู่บ้าน...(ผมเริ่มมีความสุขในใจขึ้นมาบ้าง)

ด้วยความขยัน เพราะสามีตายไปนานแล้ว ป้าดวนดูแลแม่ที่พิการตามองไม่เห็น และพี่ชายที่พิการขาข้างหนึ่งเดินไม่ได้

ตนเองต้องทำงานคนเดียว...เลี้ยงทั้ง 7 ชีวิต



ป้าดวนเกิดอุบัติเหตุตกรถ  และรถชน ถึง 4 ครั้ง

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว เดินไม่ได้ และปัสสาวะด้วยตนเองไม่ได้...

รักษาไปรักษามา...รู้ว่าเป็น “กระเพาะปัสสาวะพิการ” และผู้ป่วยพิการด้านการเคลื่อนไหว

นับแต่นั้นมา ป้าดวนต้องไปโรงพยาบาลที่ห่างจากบ้านร้อยกิโลเมตรทุกเดือน...ทุกหกเดือนต้องไปนอนโรงพยาบาลเพื่อตรวจระบบทุกอย่างเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์อย่างน้อย

ป้าดวนเดินไม่คล่อง แต่สามารถนั่งรถโดยสารประจำทางไปโรงพยาบาลเองด้วยตนเองโดยลำพัง

ถ้านอนโรงพยาบาล...ขอให้ลูกไปแค่วันแรก...เพราะต้องเซนชื่อยินยอมรักษา

และก็ให้ลูกกลับมาบ้าน เพื่อทำงาน...ไม่ต้องเสียเวลากับป้าดวน...



ทุกๆ วัน...ป้าดวน...ต้องสวนปัสสาวะด้วยตนเอง...โดยการสอดท่อพลาสติกเข้าในรูปัสสาวะ

ทำทุกๆ 4 ชั่วโมง และต้องทำความสะอาดเครื่องมือ...แช่น้ำยาเครื่องมือ...

จนพวกเราอดห่วงการติดเชื้อไม่ได้...แต่ป้าดวลบอกว่า...ไม่เคยติดเชื้อเลย

ต่างจากที่เคยคาสายสวนปัสสาวะไว้กับตัวตลอดเวลา



ผมถามว่า...ทุกข์ทรมานไหม...กับชีวิตและความเจ็บป่วย?

ป้าดวลยิ้มและตอบอย่างไม่รีรอว่า “ไม่เคยท้อ พยายามทำอะไรด้วยตนเอง รบกวนคนอื่นน้อยที่สุด

ไม่อยากเป็นภาระของคนอื่น...ทำวันนี้ให้ดีที่สุด...มีความสุขที่ได้อยู่กับแม่...พี่ และลูกๆ

ความสุขคือเห็นทุคนในบ้านมีความสุข...”



ผมกับพี่นักศึกษาลาป้าดวลกลับอนามัย

เมื่อนั่งบนรถ...ผมยิ้มให้พี่...พี่ยิ้มให้ผม

และเราต่างบอกความรู้สึกจากชีวิตป้าดวลว่า

“ชีวิตของเราขี้ปะติ๋วเลย เมื่อเทียบกับชีวิตของป้าดวล”


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (18)

เขียนเมื่อ 

คุณหมอ ไม่ได้เป็นพ่อที่แย่สักหน่อยครับ

 แต่เป็นพ่อที่น้อง ทิมดาบ ควรภูมิใจในความเสียสละต่อส่วนรวม และชุมชน...

ขอชื่นชมคุณหมอ

และเป็นกำลังใจให้ครับ

เขียนเมื่อ 

มาชื่นชมค่ะ เพราะคุณทิมดาบได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว

เขียนเมื่อ 

สู้ สู้ ครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

ค่ะ. ทุกข์ของเราขี้ปะติ๋วเลย   เมื่อเทียบกับของป้าลำดวน.   

เป็นกำลังใจให้คุณหมอทิมดาบค่ะ

เข้าทำนอง

I cried because I had no shoes until I met a man who had no feet. นะคะ

ชื่นชมป้าผู้สู้ชีวิตค่ะ

เขียนเมื่อ 

ชื่นชมป้าลำดวนครับ

...มาให้กำลังใจค่ะ

ขอบคุณมากครับไม่มีคำใดเหมาะมากกว่าคำนี้ "แพทย์หัวใจมนุษย์" อาจารย์ประเวศพูดไว้...

เขียนเมื่อ 

เป็นสิ่งที่ kunrapee จำได้มั่น และแนะนำผู้อื่นเสมอค่ะ

ให้มองคนที่ด้อยกว่าเรา แล้วเราจะรู้สึกดีขึ้นแถมมีพลังที่จะทำงานหรืออยู่ต่อไป

อ่านบันทึกนี้ แล้วพูดไม่ออก 

ป้าดวนเก่ง และ เข้มแข็งและอดทนมากจริง ๆ ค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้ป้านะคะ สู้ สู้ ค่ะ

ทุกครั้งที่เข้ามา..ไม่เคยผิดหวังกลับไป

..

ขอเป็นกำลังใจให้เสมอ นะครับทิบดาบ

ครูคอม
IP: xxx.120.228.141
เขียนเมื่อ 

ตอนนี้จะไม่บ่นที่ต้องปลุกลูกทุกเช้าแล้วค่ะ อย่างน้อยก็มีโอกาสไปส่งลูก เป็นกำลังให้ทั้งคุณหมอ พี่ป.โท และป้าดวนด้วยค่ะ

เขียนเมื่อ 

ลูกชายต้องภาคภูมิใจในตัวคุณพ่อแน่นอนค่ะ ทุกบันทึกของคุณหมอเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ที่วันหนึ่งลูกชายจะได้เข้ามาอ่าน และรู้สึกยิ่งกว่าที่ผู้อ่านทุกคนรู้สึกในตัวคุณหมอค่ะ  ยิ่งได้เห็นคุณป้าผู้สู้ชีวิตเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับผู้ป่วยหลายต่อหลายคนแล้ว คุ้มค่ามากค่ะที่คุณพ่อทำเพื่อความดีงาม

B
IP: xxx.207.100.235
เขียนเมื่อ 

อ่านทีไรก็มีความสุขคะขอบคุณน่ะค่ะ ทุกข์ของเราติ๊ดเดียวเองจริงๆด้วย

หมอกรุง
IP: xxx.181.149.27
เขียนเมื่อ 

ให้กำลังใจนะคะ ขอแชร์เรื่องดีๆนี้นะคะ

มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ 

ขอบคุณค่ะ

สิรภัทร
IP: xxx.28.68.198
เขียนเมื่อ 

ชีวิตที่น่าสรรเสริญ...เป็นชีวิตที่ไม่หวั่นไหวในยามขึ้นหรือลง...เมตตาทำให้เกิดจิตที่มีคุณภาพ....สอนลูกชายและให้กำลังใจเขาในต้นแบบพ่อแม่ที่สามารถเรียกศรัทธาอย่างเป็นธรรมชาติ...ไม่บังคับ   คาดว่าสิ่งดีๆน่าจะติดตามมา

เขียนเมื่อ 

ป้าดวน ผู้ป่วยเพียงกาย แต่กำลังใจ ยอดเยี่ยมเลยค่ะ

เป็นกำลังใจให้คุณหมออีกคนนะคะ

หมายเลขบันทึก

536142

เขียน

16 May 2013 @ 12:44
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 20, ความเห็น: 18, อ่าน: คลิก