AAR สองเดือน สองวันกับการได้บวชชี

  หันมองกลับไปเป็นสิ่งที่แทบไม่น่าเชื่อกับตนเองค่ะว่า “จะได้บวช”

เป็นความเมตตาของหลวงประสาร สุมโน ผู้เป็นพระอุปัชฌาย์ ความเมตตาของพระอาจารย์พิทยา  ทินนาโภ ที่ให้การดูแล ที่สำคัญการบวชครั้งนี้ของหนูจะไม่เกิดขึ้นเลยหากไม่มีครูกะปุ๋ม (KaPoom นิภาพร  ลครวงศ์)  ท่านเป็นผู้งามพร้อมด้วย ศีล สมาธิ ปัญญา วิถีชีวิตของท่าน คือ ทุกสิ่งอย่าง คือ ใบเบิกทาง คือ การเปิดทางให้ลูกศิษย์ได้มีโอกาสได้บวช

ครั้งหนึ่งในชีวิตได้รู้จักวิถีชีวิตของนักบวชผ่านการลงมือทำ

เป็นเรื่องราวที่คิดเอาเองไม่ได้เลย ใน สองเดือน สองวันที่เกิดขึ้นนั้น

ได้มีโอกาสได้เรียนรู้คู่ขนาดไปกับแม่ชีพัทรและแม่ชี้น้อยทั้งหก

ระหว่างที่ลุ้นให้แม่ชีน้อยบวช การได้ตักชุดถวายแม่ชีน้อย เตรียมเครื่องบวชต่าง ๆ เป็นบทเรียนที่สุดยอดของการบำเพ็ญมาก ๆค่ะ

ได้เรียนรู้การเดินทาง ในเครื่องแบบของนักบวช

จากเดินทางที่ทำอะไรแบบลุยเดินหน้า ไม่คิดให้รอบ ทำให้ต้อง หยุดคิดแล้วค่อยทำมากขึ้น

แต่พอครูทักท้วงแล้วไม่ฟัง ก็ได้เรียนรู้กับตนเองมากขึ้นว่า “พลาดแล้วเกิดอะไรขึ้น”

ถามว่าประทับใจอะไรกับการบวชครั้งนี้

  ประทับใจคำพูดให้สติคำแรกก่อนบวชของครูว่า

“ตื่นเต้นไหม ตื่นเต้นทำไมก็แค่เอาผมออก”


จากใจที่กังวลร้อนรุ่มตอนนั้นก็ได้ยิ้ม

ได้โทรไปกราบขอขมาอาจารย์

รวมถึงภารกิจธุดงค์ หรือ ไปกิจนิมนต์ ที่ต่าง ๆ กิจนิมนต์แม่ชี้น้อยอุ่นหนาฝาคั่งมากค่ะการได้เห็นแม่ชีน้อย ยิ่งวันใกล้ ๆ กำหนดลาสิกขา ยิ่งเห็นความเปลี่ยนในทางที่ดีขึ้น ๆ ของแต่ละชี ก็รู้สึก ชื่นใจและอนุโมทนาบญกับครู ดั่งคำที่ครูเอ่ยเสมอ ๆ ว่า

“บุญใหญ่”

แม้กระทั่งได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการพลิกผืนดินกันสวนกับครู ได้เห็นกับตาถึงการเปลี่ยนจากความแห้งแล้งสู่ความชุ่มฉ่ำ จากความมืดดำสู่ความสว่าง

เรื่องราวนั้นเยอะ ๆ จริง ๆ ค่ะ อันนี้เป็นเพียงแค่การเริ่มเขียน ด้วยความโง่ที่ไม่ได้เขียนเรียบเรียงกับตนเองในระหว่างบวชทำให้หลายเรื่องนั้นตกหล่น อาจจะต้องถามตนเองแบบนี้หลาย ๆ ครั้ง ซ้ำ ๆ เพื่อ ถอดบทเรียนกับตนเองค่ะ