การเขียนบันทึกบางวันก็นึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี  ก็เลยทำให้บันทึกไม่มีเพิ่งแบ่งปันให้เพื่อนสมาชิก    วันหนึ่งเมื่อ 2ปีที่แล้ว อ่านพบบันทึกของ"คุณเพชรน้ำหนึ่ง" เขียนบันทึกเป็นโคลงสี่สุภาพ  ผมก็เลยเขียนโคลงกระทู้ชื่อจริงของ"คุณเพชรน้ำหนึ่ง"ลงในความเห็นท้ายบันทึกนั้น    หลังจากนั้น ผมก็เขียนให้หลายท่าน  แต่ไม่ค่อยมีย้อนกลับมาให้ผมทราบว่าเจ้าของแต่ละชื่อนั้นเขารู้สึกอย่างไร  ผมก็เลยเขียนความเห็นเป็นกาพย์บ้าง  กลอนแปดบ้าง  หลังจากนั้นคอมพิวเตอร์ของผมมีปัญหา  ผมหยุดบันทึกไปนานเป็นปี  จนสมาชิกที่เคยทักทายประจำก็หายตามไปด้วยหลายราย

          ปีนี้โชคดีเปิดเข้าในบันทึกได้สำเร็จก็เลยลองเขียนอีก  ไม่เกิน 20 นาทีผมก็เขียนเสร็จในแต่ละชื่อ  ต่อมามีสมาชิกเข้าอ่านก็ชื่นชอบ  ถึงแม้จะแสดงความเห็นไม่กี่รายก็ตามแต่ก็เป็นกำลังใจให้คนเขียนบ้ายอเขียนต่ออีก      ขออภัยด้วยความเคารพท่านที่ขอให้เขียนโคลงให้หลายท่าน ผมเข้าไปดูประวัติ   ไม่มีชื่อจริงผมก็ไม่สามารถนำมาเรียงคำเขียนได้ มิได้มีความหมายว่านำไปใช้อย่างอื่นครับ

        ต่อมาก็มีคำถามต่อมาอีกว่าผมเขียนได้อย่างไร   ใช้วิธีง่าย ๆครับ  เพียงแต่ให้รู้จักชื่อจริงก็พอครับ  แล้วผมก็ไปเปิดพจนานุกรมหาความหมายของคำที่แยกเป็นกระทู้แต่ละบรรทัดครับ  ก็เอาคำแปลนั่นแหละครับมาเป็นข้อความอีกสี่คำหรือสี่พยางค์ที่ต้องเติมให้เต็ม  แต่อย่างไรก็ตามชื่อนามสกุลของแต่ละรายจะถูกกำหนดวิถีชีวิตปรากฎตามความหมายของคำอยู่ในตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้   มีบางท่านแจ้งไปว่านำไปพิมพ์ลงไวนิลใส่กรอบทองไว้ในห้องรับแขกก็มี   แต่ไม่ทราบเขาลงชื่อคนจักสานอักษรไว้หรือเปล่า   ขอเรียนให้ทราบว่าไม่ต้องพิมพ์ชื่อคนแต่งก็ได้ครับเพราะผมไม่ใช่คนดังครับ    และที่สำคัญเพราะเป็นการแบ่งปันที่มีค่าสำหรับผมถึงท่าน  ท่านพอใจ  ก็เป็นความพอใจของผมอย่างสูงสุดแล้วครับ