"เรียนรู้วันแรงงานจากสนุกเป็นทุกข์ที่เรียนรู้"

วันแรงงาน สวนสนุก หดหู่

            วันนี้ วันแรงงานแห่งชาติ ผมตัดสินใจไป “สยาม ปาร์ค ซิตี้” เพราะตั้งแต่อายุถึงป่านนี้ ยังไม่เคยไปเลย และถ้าใครยังไม่เคยไป ผมว่า เชยไปหน่อย แต่ พอบอก “สยาม ปาร์ค ซิตี้” แล้ว หลายท่านคงสงสัยว่า คืออะไร ที่ไหน อย่างไร แต่หากเอ่ยว่า สวนสยาม ทะเล กรุงเทพ แน่นอนว่า คนรุ่นก่อนผมและรุ่นผมย่อมไม่มีใครไม่รู้จัก เพราะที่นี่ คือ สวนสนุกในตำนานของประเทศไทย เป็นหนึ่งในสามสวนสนุกที่ชื่อติดปากคนไทย คือ แดนเนรมิต ดรีมเวิร์ล และสวนสยาม

                        
                                                            สวนสยามหรือสยาม ปาร์ค ซิตี้

วันนี้ ผมสนุกไหม?ไปสวนสนุก คำตอบคือ ไม่สนุก และรู้สึกหดหู่

หดหู่เรื่องที่หนึ่ง คือ การจราจร

        ปัญหาการจราจรติดขัดของกรุงเทพมหานคร ผมจำได้ว่า เมื่อครั้งผมทำงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการเขต บริษัท ซีพี เซเว่นอีเลฟเว่น จำกัด (มหาชน) หรือ ซีพีออลล์ในปัจจุบัน บริเวณรามอินทรา รถยนต์ยังไม่มากมายขนาดนี้ จะหนักก็แค่แยกลาดปลาเค้า แต่เดี๋ยวนี้ หนักทั้งเส้น ผมเสียเวลาอยู่บนรถอันเกิดจากความมักง่ายของผู้ขับขี่ ซุก ปาด เสียบ ตัดหน้า แต่ข้อดีก็มีนะครับ เราจะมีสมาธิตลอดเวลา ใครโทรศัพท์มาผมไม่รับเลย แม้ว่า เต้าฮวย พาหนะคู่กายจะมีสมรรถนะการพูดคุยโทรศัพท์ผ่านบลูทูธได้ก็ตาม

                                  
                                                                            เต้าฮวย

หดหู่เรื่องที่สอง คือ ปัญหาความเสื่อมโทรมของสวนสยาม

        แน่นอนว่า ระยะเวลากับสิ่งปลูกสร้างมีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยยะสำคัญ เพราะระยะเวลาจะเป็นตัวทำลายความสวยงาม ความยั่งยืนของทุกสรรพสิ่ง สวนสยามก็เช่นกัน ผมมองเห็นการบริหารงานที่ผิดพลาดอยู่หลายประการ เช่น

  1. ราคาจำหน่ายของอาหารแพงเกินไป ทำให้ผู้ที่มาเที่ยวต่างขนสัมภาระ อาหารการกินมาเป็นรถเข็นเลยครับ ผมคิดว่า สวนสยามก็มิอาจจะห้ามลูกค้านำอาหารเครื่องดื่มเข้ามาได้ ไม่เหมือนสายการบินนี่ครับ ลูกค้าจำเป็นต้องง้อการบริการของเขา แถมมีกฎการบินที่ผู้ควบคุมอากาศยานสามารถไล่ลูกค้าลงจากเครื่องบินได้ ดังนั้น ถ้าสวนสยามตั้งราคาจำหน่ายสินค้าที่ลูกค้าสามารถซื้อรับประทานได้ ย่อมจะเป็นผลดีกับสวนสยามเอง ในเมื่อสวนสนุกต้องเน้นปริมาณคนเที่ยวให้มีปริมาณมากๆๆ เพื่อสร้างรายได้จากการจำหน่ายบัตร อาหารย่อมจำหน่ายได้ในปริมาณที่มากตามไปด้วย เพราะจุดแข็งของที่นี่คือ สวนน้ำ ลูกค้ามาเล่นน้ำแล้ว หิวทุกคน

  2. อุปกรณ์การให้บริการขาดความพร้อม วันนี้มีคนไปเที่ยวเยอะ สังเกตุเห็นอุปกรณ์ต่างๆพัง ตั้งวางซ่อมมีให้เห็นหลายที่ ทั้งที่ล่องแก่ง ผจญภัยไดโนเสาร์ มีแพพังอยู่กว่า 5 ลำ รถยนต์เสีย 4 คัน ส่งผลกระทบกับการบริการอย่างมิอาจจะหลีกเลี่ยงได้ ลูกค้ายืนต่อแถวรอนานมาก ล่องแก่ง 50 นาที ได้เล่น 15 นาที เป็นต้น แล้วอย่างนี้ ลูกค้าอยากจะกลับมาใช้บริการอีกหรือไม่

  3. ระบบการจำหน่ายตั๋ว ลูกค้าซื้อตั๋วโปรโมชั่นจาก 900 บาทเป็น 600 บาท ซื้อออนไลน์ผ่านหน้าเว็บไซด์แล้วต้องปรินท์เอกสารมาแสดงตอนจำหน่ายตั๋ว ปรากฏว่า ลูกค้าลืมปรินท์มาเพราะซื้อผ่านอินเตอร์เน็ตที่โรงแรม คิดว่า นำอีเมล์จากสวนสยามที่ส่งกลับมาตอนซื้อมายืนยันก็น่าจะได้ ปรากฏว่า ไม่ได้ ผมสังเกตการณ์อยู่เลยสงสัยว่า แล้วจะทำระบบแบบนี้ทำไป และอ้างว่า เปิดจากโทรศัพท์ไม่สามารถแสกนบาร์โค้ดได้ ผมเลยถือวิสาสะเดินไปแจ้งว่า แล้วทำตัวเลขที่อยู่ใต้บาร์โค้ดแล้วคีย์มือเล่า ไอ้น้องเอ๋ย?

                                               

        เอาแค่ไม่กี่ข้อนี้ก่อน มีมากมายหลายอย่างที่สวนสยามควรจะต้องเร่งปรับปรุงก่อนที่จะเจ๋งลงไป เช่น ความสะอาดของสวนน้ำ สีน้ำไม่เขียวธรรมดานะครับ เขียวมรกตเลยทีเดียว เป็นต้น

ถ้าท่านผู้อ่านเคยไปซานโตรินีที่ชะอำมาแล้ว จะรู้ว่า มันหดหู่

                        
                                                                                ซานโตรินี

หดหู่เรื่องที่สาม คือ แรงงานไทย

       สืบเนื่องจากการบริการของพนักงานสวนสยามทำให้ผมรู้สึกหดหู่ ผมว่า แรงงานไทยยังมีจิตสำนึกของการบริการที่ดี (Sense of Service mind) และจิตสำนึกของความเป็นเจ้าของ (Sense of Belonging) อยู่น้อยครับ แล้วสถานการณ์ช่วงนี้ องค์กรไหนปรับเปลี่ยนการทำงานจากแรงงานมาเป็นเครื่องจักรคงเริ่มดำเนินการอย่างเป็นจริงเป็นจังแทนแรงงานคน อย่าคิดว่า เครื่องจักรจะมาแทนแรงงานในภาคอุตสาหกรรมเท่านั้นนะครับ ภาคบริการก็มีให้เห็นชัดเจนจากการลดพนักงานจำหน่ายตั๋วของเมเจอร์ซีเนเพล็กซ์นั่นไง หรือสายการบินชะลอการรับพนักงาน แล้วหันมาใช้เครื่องอัดเสียงในการแจ้งเตือนหรือแนะนำบริการบนเครื่องบิน สังเกตกันบ้างไหม?

                                     
                                                              เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ เชียงราย

        และยิ่งไปสวนสยามเห็นแรงงานจูงพ่อแม่ลูกหลานมาเที่ยวอย่างสนุกสนานแล้ว ยิ่งรู้สึกหดหู่ว่า ถ้าพวกเขาทำงานแบบไม่มีใจ ไร้ประสิทธิภาอาจจะไม่มีโอกาสพาคนที่รักมาสนุกสนานกันนะสวนสนุกทุกแห่งของประเทศไทย