กล่อมจิต

ใช้จิตฟัง


 
  ...ภาพเลือนลางจางแสงแห่งสุรีย์
เหงาฤดีหรือสงบยามพลบค่ำ
ความมืดมิดโอบลำเนาคล้ายเงาดำ
หยุดถ้อยคำเอ่ยใดใช้จิตฟัง...
   ....ปล่อยลำนำราตรีที่พริ้วแผ่ว
สำเนียงแก้วกังสดาลดังหวานหวัง
มากล่อมเกลาเบาสบายในภวังค์
รังสรรค์สู่ดนตรีรัติกาล
 ....แม้นเหนื่อยอ่อนการใดจะได้พัก
เฝ้าพิทักษ์ความสุขสนุกสนาน
ถึงวันพรุ่งมุ่งหวังยังสำราญ
จะส่งผ่านสู่ทิวาหลังราตรี
  ....จงดื่มด่ำจำภาพนิรมิต
แล้วน้อมจิตพิสมัยย้ายดิถี
เคลื่อนใจสู่แนวผ่านลานหวังดี
ณ จุดนี้คอยเจ้าทุกเช้าเย็น
....................................
  สุขเท่าที่ใจปรารถนานะคะ
ตันติราพันธ์
23 เมย.2556
 


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เล่าสู่กันฟัง



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

งดงามในความหมาย  ลีลาภาษาศิลป์พลิ้วไหวเชียวค่ะ

รักบันทึกนี้จัง

เขียนเมื่อ 

ไพเราะ สวยงาม ครับคุณหมอ

สวัสดีค่ะคุณBright Lilly

 ขอบคุณมากค่ะ

เปิดภาพสวยๆสมัยไปอินเดียนะค่ะว่างดงามดี

แต่เหมือนภาพก็มีเสียงตอบเรามาด้วย

ก็เลยบรรยายเป็นบทกลอนเล็กๆมาฝากค่ะ


สวัสดีค่ะคุณ พ.แจ่มจำรัส

  ความเหงากับความสงบจะอยู่ใกล้ๆกันนะคะ

แต่พอถึงจุดพอดีก็ทำให้เรารู้สึกเป็นสุขได้เหมือนกัน

ขอบคุณค่ะที่ชื่นชอบความสุขที่ส่งไปให้นะคะ