เรื่องของลูกสาว  :

หนูรอพ่ออยู่








          เมื่อคืนที่ผ่านมา(9/4/56) ผมไปช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยให้กับงานบอลการกุศลที่บ้านหม้อ หมู่ 5 ต.ห้วยทราย ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองของตำบล(ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน) กลับมาถึงบ้านตอน 6 ทุ่มกว่าๆ

         เมื่อมาถึงห้องนอน น้องแพรวพราวลูกสาวคนเล็กของผม(อายุ 5 ขวบ)ถามผมผ่านความมืดมิดในห้องนอนขึ้นว่า "ป้อไปไหนมา?"

        "ป้อไปงานที่บ้านหม้อมาเจ้า"  ผมตอบ

        ผมรู้สึกแปลกใจที่น้องแพรวพราวยังไม่ยอมหลับ ทั้งๆ ที่ไฟในห้องนอนปิดหมดแล้ว และภรรยาของผมก็หลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว

        "เป็นหยังน้องตึงบ่หลับละลูก?" ผมถามเธอด้วยความสงสัย

        " เปิ้นนอนบ่าหลับ เปิ้นคิดถึงป้อ เปิ้นอยากนอนกอดป้อ เปิ้นรอป้ออยู่เจ้า"  เธอตอบคำถามของผม

        "อั้นก็หลับเลยลูก  เดี๋ยวป้อจะนอนกอดหนูเองเจ้า" 

        "เจ้าาาาาาาาาาาาาาาาา"  

        จากนั้นผมก็ห่มผ้าให้เธอ แล้วก็เอนหลังลงนอนบนเตียง  โดยน้องแพรวพราวค่อยๆ เอามือซ้ายน้อยๆ ของเธอมากอดที่เอวของผม ส่วนผมก็เอามือขวากอดเธอเบาๆ ด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ

        ผมครุ่นคิดคำนึงถึงอะไรหลายๆ อย่าง คิดถึงลูกสาวคนเล็กที่ตั้งหน้าตั้งตารอคอยการกลับมาของผมโดยไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน  

        คิดแล้วก็รู้สึกมีความสุขที่มี "คนรอคอย" ผมอยู่ และเธอเองก็คงจะมีความสุขมากๆ เช่นกัน ที่การรอคอยของเธอในค่ำคืนนี้ได้สิ้นสุดลงอย่างมีความสุข

                             -----------------------------------------------------------------------



        คุณครับ!  คุณเองก็เหมือนกันกับผมนะครับ

        ในแต่ละวันและแต่ละคืน อาจจะมีใครหลายๆ คนกำลัง"รอคอย" คุณอยู่ด้วยความห่วงใยก็ได้นะครับ

        อย่าลืม !  อย่าลืม !