มนุษย์สิ่งมีชีวิตตัวนิดนิด
ขุนเขาเมฆหมอกบอกฉัน
โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่ไพศาล
ทะเลเห่กล่อมสายลมสำราญ
พลังจักรวาลเผื่อแผ่ปกป้องผองชน
มนุษย์..สิ่งมีชีวิตตัวนิดนิด
จิตวิญญาณผสานแรงเสริมทุกแห่งหน
น้อมรับสิ่งดีดีสู่ดวงกมล
ยินยลเสียงของธรรมชาติด้วยใจเบิกบาน
ภูสุภา
เจ็ด เมษายน พุทธศักราช สองห้าห้าหก
บทกวีนี้ ซึ้งมากค่ะ อ่านแล้วหายร้อนตรงคำว่า
"น้อมรับสิ่งดีดีสู่ดวงกมล
http://www.gotoknow.org/posts/532394
บทกวีนี้เกิดมาจากโจทย์ที่อาจารย์คนสอนเรื่อง Authentic Leadership ให้มา
เขียนสดและอ่านประกอบการปิดท้ายการฝึกอบรมค่ะ