ปี๋ม้าย(ปีใหม่)ฟ้าใหม่จรดใจ

ปีใหม่ปีนี้จะไม่มีความสุขถ้าขาดเธอ

จากการที่มีกระแสไฟฟ้าเข้ามาสู่หมู่บ้านเมื่อไม่นานนี้ บ้านของฉันเป็นบ้านแรกที่มีโทรทัศน์ ฉันจึงเฝ้าหน้าจอทั้งวัน ชมรายการโทรทัศน์ช่อง 10 หาดใหญ่ ที่มีคนในหมู่บ้านมาดูกันตั้งแต่เช้าถึงเย็น ฉันได้เห็นการจัดงานปีใหม่ที่มีความสนุกสุขสันต์ ทีวีขาวดำแม้จะไม่มีสี แต่ฉันก็เห็นสีสรรของงานที่ปรากฏอย่างเด่นชัดในจินตนาการ ฉันเห็นภาพลูกโป่งหลากสี คนที่มาร่วมงานล้วนสวมหมวกรูปกรวย มีขนมเค้กที่ตกแต่งอย่างสวย บนโต๊ะมีของขวัญหลากหลายชื้นที่ห่อไว้อย่างสวยงาม มีตุ๊กตาหมีตัวเล็กใหญ่วางอยู่ด้วย เสียงพิธีกรเล่าว่าคืนปีใหม่จะมีซานตาคลอสจะมาหาและมอบของขวัญให้กับเด็กๆโดยจะนำมาใส่ไว้ในถุงเท้าที่เด็กๆแขวนไว้ปลายเตียงในวันคริสต์มาส ฉันใฝ่ฝันอยากได้ตุ๊กตาหมีนุ่มๆในภาพสักตัวจะเอาไว้กอดนอน แถมด้วยขนมเค้กที่น่าอร่อยนั้น

วันยี่สิบห้าธันวาคมและวันที่หนึ่งมกราคมก็ผ่านไปแล้ว ในหมู่บ้านก็ไม่เห็นมีการจัดงานฉลองปีใหม่เหมือนที่ปรากฏในโทรทัศน์ ฉันเองก็ยังไม่มีตุ๊กตานุ่มๆอย่างที่หวัง ขนมเค้กที่ดูน่าอร่อยก็ยังไม่ได้ทาน ทำไมซานตาครอสไม่มาที่บ้านทุ่งคา อำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาสบ้าง เพื่อฉันจะได้ในสิ่งที่อธิษฐานไว้ ฉันเฝ้าใฝ่ฝันที่จะมีวันนั้น วันที่ฉันได้รับตุ๊กตาตัวนุ่มจากซานตาครอส

และแล้วฉันต้องตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงแม่แก่(ย่า)เรียก

“เจี๊ยบ มาช่วยบ๋ดแป้งเรว จี้ด้ายทำคื่อหน๋มไปรับปี๋”(มาช่วยบดแป้งหน่อย จะทำขนมไปงานปีใหม่

อีกแล้วหรือนี่ ฉันเดินหน้างอไปหา แม่แก่นั่งอยู่ที่ใกล้กับบ่อน้ำตรงกลางลานในบ้าน ข้างๆกายของแม่แก่มีครกบดแป้งวางอยู่

ฉันมีหน้าที่เป็นคนหมุนครกบดนั้นซึ่งเป็นการโม่แป้งทำขนม โดยที่แม่แก่จะเป็นผู้ใช้ช้อนเมล็ดข้าวเหนียวกับน้ำหยอดลงไปในหลุม เมื่อมีฉันหมุนครก แป้งที่เกิดจาการโม่จะไหลออกจากรางรอบครกบดลงไปในถุงแป้งที่วางรองรับไว้ หน้างอๆของฉันเพิ่มมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป เริ่มรู้สึกเมื่อยแจนจากการหมุนครกบดและเมื่อยจากการนั่งบนเก้าอี้ไม้สำหรับนั่งซักผ้า ฉันเริ่มหมุนเร็วบ้าง จำนวนรอบไม่ครบบ้าง แป้งก็ออกมาหยาบๆ

“บ๋ดช่าๆโล๋ก แป้งจี้เนียน ท่าเมื่อยมาผลัดกั๋นก้าด้าย”(บดช้าๆลูกหากเมื่อยมาเปลี่ยนหน้าที่กับย่า)

ฉันเฝ้าครุ่นคิดว่าทำไมแม่แก่ไม่ซื้อขนมเค้กที่ในเมืองมาถวายพระ นึ่ต้องบดแป้งเองพอบดเสร็จ ก็ผูกถุงแป้งจากนั้นก็ยกครกส่วนบนขึ้นวางทับถุงแป้งเพื่อให้น้ำแห้งเหลือแต่ตัวแป้ง จากนั้นต้องเอาแป้งมานวดอีกครั้ง ขั้นตอนการทำเยอะเหลือเกิน

“ถ้ากื้อเดี๋ยวหนึ่ง จี้ทำกื้อนมโก๋ไป๋รับปี๋เท่วัด มาคีบน้ำผึ้งแว่นกับกือไกรก้อนมา”(รอสักครู่จะทำขนมโคไปรับงานปีใหม่ที่วัด นำกรรไกรมาตัดน้ำตาลแว่นก่อน)

แม่แก่นำน้ำตาลแว่นที่ทำจากต้นตาลโตนดสีน้ำตาลเป็นแผ่นกลมแบนมาให้ โดยสอนให้ฉันแกะขอบแข็งที่ทำจากใบตาลออกก่อน ฉันเคยเห็นพ่อแก่(ตา)ทำน้ำตาลแว่นจากตาลโตนด จึงรู้ว่าใบตาลที่นำมาทำของวงนี้ เป็นเบ้าช่วยให้น้ำตาลที่เคี่ยวจากต้นตาลโตนดเส้นรอบวงกลมสวยงาม
 

  ระหว่างที่แม่แก่นวดแป้ง ฉันตัดน้ำตาลแว่นเพื่อทำเป็นไส้ขนมโค พ่อซึ่งเป็นสุภาพบุรุษก็ได้รับมอบหมายให้ไปสอยมะพร้าวห้าวจากต้นข้างบ้านนำมาปอกด้วยพร้า ผ่าเอาน้ำมะพร้าวออกมาโดยใช้ขันรองไว้ให้ลูกๆดื่ม ฉันอดเสียดายไม่ได้เมื่อพบว่ามะพร้าวไม่มีพวมพร้าว(ไข่มะพร้าว) แม่จะนำมะพร้าวที่พ่อผ่าไว้มาขูดด้วยกระต่ายขูดมะพร้าว หน้าที่สำหรับเตรียมขนมรับปีใหม่ของฉันคือการปั้นขนมด้วยแป้งสอดไส้น้ำตาลแว่น ซึ่งแม่จะนำไปต้มในน้ำเดือดพอสุกขนมจะลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ จึงจะตักมาคลุกกับมะพร้าว ซึ่งแม่แก่จะแบ่งที่สวยๆเอาไว้ไปรับปี นอกจากขนมโคที่นานๆจะได้รับประทานกัน

ฉันเพิ่งประจักษ์เมื่อไม่นานมานี้ว่า ขนมอะไรฤษจะสู้ขนมโคของย่ายามรับปีไม่ได้ 40 ปีผ่านไปแต่ความทรงจำและรสชาดของขนมโคยังตราตรึงจวบจนทุกวันนี้