ผึ้งสกุลเอพีส (Genus Apis) หรือ ผึ้งที่สะสมน้ำหวานไว้ภายในรัง ในประเทศไทยมีผึ้งที่ถือกำเนิดในประเทศไทย (native species) หรือผึ้งเชื้อชาติ/สัญชาติไทยอยู่ 4 ชนิด (เรียงตามขนาด) คือ

 

 ผึ้งหลวง

(Apis dorsata)

 

 ผึ้งโพรง

(Apis cerana)

 

 ผึ้งมิ้ม

(Apis florea)

 

 ผึ้งมิ้มเล็ก

(Apis andreniformis)

       ส่วนผึ้งที่เลี้ยงเป็นอุตสาหกรรมในประเทศไทยเป็นผึ้งนำเข้า (Introduce Species) หรือเป็น ผึ้งเชื้อชาติ/สัญชาติฝรั่ง เราเรียกว่า ผึ้งพันธุ์ หรือ ผึ้งเลี้ยง

 

 ผึ้งพันธุ์

(Apis mellifera) 

     ผึ้งพันธุ์ เป็นผึ้งที่มีลักษณะการทำรังคล้ายผึ้งโพรงไทย คือ สร้างรวงรังหลายรวงในโพรงไม้ โพรงดิน เราเรียกอีกอย่างว่า "ผึ้งโพรงฝรั่ง" แต่ทำไมคนเลี้ยงผึ้งจึงไม่นิยมเลี้ยงผึ้งโพรงไทยเป็นอุตสาหกรรม

     คำตอบที่เป็นไปได้ คือ ผึ้งโพรงไทยหนีรังเก่ง (รักความเป็นอิสระ), และไม่ค่อยสะสมน้ำหวาน

     ตอนที่ผมเลี้ยงผึ้งแรก ๆ ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเลี้ยงไป ๆ ก็เกิดความมีความคิดเห็น/ข้อคิด ดังต่อไปนี้ คือ ผึ้งไทยกับคนไทยมีอุปนิสัยคล้ายกันหลายอย่าง เนื่องมาจากสิ่งแวดล้อมที่อาศัยอยู่มีผลต่อการดำรงชีวิต และผมขอยกเอาคำพังเพยไทยมาเปรียบเทียบไว้ด้วย เป็นข้อ ๆ ดังนี้ (ที่เขียนเปรียบเทียบนี้เป็นคำกลาง ๆ ไม่ได้แสดงออกว่าดีหรือไม่ดี)

 พฤติกรรมของผึ้งโพรง

    อุปนิสัยคนไทย  

สุภาษิต/คำพังเพย 

หนีรังเก่ง 

 รักความเป็นอิสระ

 ทำอะไรตามใจคือไทยแท้

 ไม่ค่อยสะสมน้ำหวาน

 หาเช้ากินค่ำ

 ในน้ำมีปลาในนามีข้าว/ตำข้าวสารกรอกหม้อ

 ตื่นรังง่าย

 ตื่นข่าวลือ

 สังคมตื่นข่าว/กระต่ายตื่นตูม

 ต้านทานต่อไรศัตรูผึ้ง

กล้าหาญอดทน

 กัดไม่ปล่อย/สู้ไม่ถอย

 กัดสู้กับมดแดง

 กล้าหาญอดทน

 กัดไม่ปล่อย/สู้ไม่ถอย

      ลองยกตัวอย่างมาเท่านี้ก่อน ท่านผู้อ่านคิดเห็นอย่างไรบ้างครับ