สำหรับอาการหงอยซึมหลังวันหยุดเทศกาล หรือการพักผ่อนอันยาวนานนั้น ไม่ได้มีแต่คุณคนเดียวในโลกเท่านั้นหรอกค่ะที่เป็น เพราะมันเป็นอาการที่เรียกว่า post-vacation syndrome นั่นก็คือ โรคหงอยหลังการหยุดพักยาว เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะร่างกายและจิตใจของมนุษย์นั้น จะมีภาวะเสพติดหรือคุ้นชินกับพฤติกรรมที่ทำบ่อยหรือทำนาน อย่างเช่น ใครชอบออกกำลังกายก็จะมีพฤติกรรมเสพติดการออกกำลังกาย เพราะเมื่อออกกำลังกายแล้ว ร่างกายจะหลั่งสารบางชนิดออกมา เช่น เอ็นโดรฟิน หรือเมื่อตื่นเต้น ก็จะหลั่งอาดรีนาลีน ฯลฯ และสารทุกประเภทที่ร่างกายหลั่งออกมานั้น ก็เป็นสารที่ก่อให้เกิดภาวะเสพติดสารชนิดนั้นในร่างกายได้ทั้งสิ้น ไม่ต่างกับยาเสพติดเลยค่ะ อ๊ะๆ...อย่าเพิ่งทำหน้างง เพราะในทางการแพทย์พิสูจน์มาแล้วว่า ร่างกายคนเราจะมีการหลั่งสารหรือฮอร์โมนต่างๆ ชนิดกันออกมาเสมอ เมื่เรามีพฤติกรรมทางกายหรือทางอารมณ์ที่เปลี่ยนไป และเซลล์ต่างๆ ในร่างกายก็มีแนวโน้มที่จะเสพติดการได้รับสารเหล่านั้นเป็นเวลานาน เช่น คนชอบโกรธ ก็จะหลั่งสารที่เกิดจากความโกรธออกมาบ่อยๆ คนชอบกินก็จะเสพติดการกิน คนขี้เกียจก็จะเสพติดความขี้เกียจ คนบ้างาน ก็จะเสพติดการทำงาน ไม่ได้ทำก็จะหงุดหงิดหรือซึมเซา เมื่อเซลล์ในร่างกายเสพติดสารที่เกิดมาจากพฤติกรรมใดพฤติกรรมหนึ่งเป็นเวลานาน ก็จะมีผลต่อฮอร์โมนต่างๆ และโยงใยไปถึงภาวะจิตใจ บ้างก็เป็นภาวะเครียด บ้างก็เป็นภาวะเฉื่อยชา ซึมเศร้า หวาดระแวง มองโลกในแง่ร้า
วิธีแก้อาการเสพติดในระดับเซลล์นั้นทำได้ไม่ยากค่ะ แต่อาศัยว่าต้องใจแข็งยอมปรับพฤติกรรมไปในทางที่ดี คือหาความสมดุลให้กับตัวเอง และภาวะ post-vacation syndrome นี้ก็แก้ไขได้เช่นกัน ด้วยการค่อยๆ ปรับตัวปรับใจและปรับตารางเวลาของเราให้เข้าที่เข้าทาง แต่เชื่อไหมว่า หลายคนแก้ด้วยวิธีผิดๆ เช่น พยายามหลีกหนี หรือเลี่ยงไปหาความสำราญอื่นที่ไม่ได้ช่วยให้ตนเองกลับมาเป็นปกติ เช่น หากเป็นสาวๆ ก็จะช้อปปิ้งหนักขึ้น กินเยอะขึ้น หาโอกาสปาร์ตี้มากขึ้น ส่วนผู้ชายก็มีแนวโน้มที่จะมีพฤติกรรมที่เรียกว่า ปลอบใจตัวเอง หรือให้ของขวัญตัวเอง หนักข้อขึ้น จนชีวิตปกติเริ่มเสียหาย บางคนอาจเลิกคบกับแฟน เปลี่ยนกลุ่มเพื่อน เปลี่ยนงาน เปลี่ยนสังคม เปลี่ยนไลฟ์สไตล์ตัวเองไปเลยก็มีให้เห็นมากในช่วงเวลาแบบนี้
แต่ทั้งนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลกันเกินเหตุนะค่ะ เพราะชีวิตหนึ่งๆ ของคนเราจะต้องหมุนมาเจอภาวะอย่างนี้กันบ่อยครั้ง ซึ่งถ้ามองแบบชาวบ้านๆ ก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องผิดปกติหรือเสียหาย เพียงแต่อย่าปล่อยให้มันขยายตัวจนเกินพอดีและกลายมาเป็นปัญหาในการใช้ชีวิตก็แล้วกัน
