อะไรมันเริ่มต้นก่อนกัน ระหว่าง การที่ผู้ใหญ่ให้ความสำัคัญ แล้วจึงค่อยมาผลิตผลงานตอบแทน กับการที่ทำงานไป ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน รอคอยว่าสักวันหนึ่ง ผู้ใหญ่จะผ่านเข้ามาพบ แล้วค่อยให้การโปรโมท

     มีเพื่อนคนหนึ่งของผม เคยเล่าให้ฟังว่า ผู้ใหญ่ไม่ให้ความสำคัญ ก็เลยไม่รู้ว่าจะทำงานให้ดีไปทำไม ทำไปก็เท่านั้น รอให้ผู้ใหญ่ซับพอร์ทก่อนแล้วค่อยทำ ไม่งั้นเหนื่อยตายเลย

     กับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่เล่าให้ัฟังว่า ทำไปเถิด ใครจะเห็นว่าเราตั้งใจทำงานหรือไม่ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงแค่เรารู้ว่าเราตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

      เพื่อนทั้งสองคนเล่าให้ผมฟังในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน ก็เลยทำให้กลับมาฉุกคิด ว่าจริงๆแล้ว อะไรมันเริ่มต้นก่อนกัน ระหว่าง การที่ผู้ใหญ่ให้ความสำัคัญ แล้วจึงค่อยมาผลิตผลงานตอบแทน กับการที่ทำงานไป ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน รอคอยว่าสักวันหนึ่ง ผู้ใหญ่จะผ่านเข้ามาพบ แล้วค่อยให้การโปรโมท 

     สองคนที่ต่างวิธีคิด ก็ผลิตวิธีการทำงานออกมาต่างกัน ความเชื่อที่แต่งกัน ทำให้คนสองคนมีการกระทำกันคนละขั้ว แม้ผลในปัจจุบันจะไม่ต่างกัน แต่ในอนาคตผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันจะต่างกันหรือไม่

     โดยส่วนตัว ผมค่อนข้างโอนเอนไปทางด้านคนที่สอง คือทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด อย่าให้ใครมาว่าได้ โดยเฉพาะด้านงานประจำ เกณฑ์ขั้นต่ำที่ต้องทำได้คือไม่น้อยกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำที่หน่วยงานต้องการ มิฉะนั้นก็ถือว่า เราบกพร่องต่อหน้าที่