GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ว้ฒนธรรมการเรียนรู้ : เมื่อผมแอ่วเหนือเมืองเชียงแสน

ไป...ไปเต้อะไปแอ่ว ๆ...จังหวัดเจียงฮาย

ไปไปเต้อะไปแอ่ว...ไปเต้อะไปแอ่วจังหวัดเจียงฮาย...ข้าเจ้าเป็นคนเจียงฮายบ่อเคยใจฮ้ายกับไผสักเตื้อ...ผมฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงเพื่อน ๆที่อยู่เชียงรายครับ...ผมเคยไปหลายที่เช่น  อ. เชียงแสน  ไปไหว้พระธาตุจอมกิตติ...

                ช่วงหมอกลงจัดเดินขึ้นไปต้องใช้หมวกไหมพรมเพราะเย็นหัวเย็นมือเย็นเท้าด้วย...และไปพูดให้นักเรียนระดับมัธยมฟังที่  หอประชุม...ร.ร.เชียงแสนวิทยาคม...ช่วงเข้าค่ายพุทธบุตร...ระหว่างปี 2529-2530  บรรยากาศที่เชียงแสนพาสุขใจอย่าบอกใครแต่ผมก็บอกคุณแล้ว  ฮา ๆ เอิก ๆ

                 และที่นี้หลายหมู่บ้านพูดภาษาอิสานครับ...ก่อนกลับผมและเพื่อนไปที่สบฮวก...ลงเรือไปสามเหลี่ยมทองคำ...เป็นเนินดินอยู่กลางแม่น้ำโขง

พวกเราเดินลอกลัดไปทางฝั่งลาวไม่ทันไร...เปรี้ยง ๆๆๆ...ทหารหนุ่มลาวคะนองศึกยิงปืนหยอกเราหรือยิงจริงไม่รู้...พวกเรากลับหลังหันใส่เกียร์สุนัข...เป็นหลวงพ่อโกยวัดหน้าตั้งเลยครับ...ตัวใครตัวมันงานนี้...กว่าจะถึงที่เรือจอดรอรับพวกเรากลับฝั่งไทยได้เล่นเอา...หายใจเกือบไม่ทั่วท้องเลยครับ...

                    วันนี้ขณะนี้เครื่องคอม ฯ เบลอเหมือนกระดาษถูกน้ำผมคงต้องตามช่างมาดูก่อนนะครับ...แต่ผมยังไม่เบลอนะครับ ฮา ๆ เอิก ๆ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 52682
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 1
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (1)

ช่วงเช้า  ตี 4 ครึ่ง ฝนตกปรอย ๆลงมาเย็นฉ่ำ...ชื่นใจในยามเช้า...ครับ

แต่เครื่องคอมที่พักของผม...หมอคอม ฯ ยกเครื่องจอเอาไปดู...คือเราดูที่หน้าจอมันเบลอ...ไม่สามารถอ่านข้อความได้เลย...เหมือนกับเศษกระดาษที่มีตัวหนังสือมันถูกน้ำ...ซึม ๆ...เบลอ ๆ อย่างนั้น...ครับช่วงนี้เขาจะยกเครื่องคอมสำรองมาให้ใช้ไปก่อน...ก็ดีครับ

วันนี้มาถึงที่ทำงานแล้วมีประชุม..พึ่งจะว่างมาอ่านบันทึกที้นี้ครับ...